Hoewel muzikaal technisch intrigerend mis ik de heart and soul, de passie in deze muziek. Het lijkt vooral een kwestie voor het hoofd, het brein, het muzikale genie. Daardoor duren de stukken naar mijn gevoel te lang en gebeurd er soms te weinig.

Dat is jammer, maar begrijpelijk in de zin dat Mike altijd nieuwe invloeden en werkvormen heeft gezocht gedurende zijn imposante carrière.

De jaren vanaf 2000 zijn erg mager geweest voor MO fans. The milenium bell kan ik niet luisteren zonder te denken dat het vooral een bedenksel is en geen inspiratie. Tres Lunas is aardige achtergrondmuziek, maar heeft niet de emotionele impact en sfeer van andere rustige albums zoals Voyager of Songs of Distant Earth. Dan hebben we ook nog die andere plaat hiervoor, waarvan ik niet eens op de naam kan komen! en dat zegt heel wat... qua muziek leek die erg op Tres Lunas.

Kortom, de jaren 2000 hebben weinig voorgesteld na de tweede bloeiperiode van betreffende artiest, de jaren 90.

Ik zou zeggen dat de jaren 70 stonden voor de eerste bloeiperiode van Mike. Geinspireerde muziek, gecompliceerd, dan weer eenvoudig maar altijd met hart en ziel gespeeld.

De jaren 80 worden gedomineerd door pop achtige liedjes en albums, liederen die Mike zelf vaak niet wilde schrijven.

De jaren 90 dan laten een Mike horen die bevrijd is van Virgin, en dit is te horen in een volwassener, rustiger geluid met passie en inspiratie.

De jaren na 2000 zijn weer erg mager. Mike lijkt te denken dat hij op basis van ervaring alleen wel kan componeren en de kwaliteit loopt hard achteruit. Waar de jaren 90 de muziek ook al eenvoudiger klonk, kwam hij ermee weg door een geweldige sfeer te vatten in de muziek. Vanaf 2000 lijkt het meer op prozaq.

Tot dit moment, want met music of the spheres haalt hij nog één keer alles uit zijn kunnen en talent om een album te schrijven dat zowel de muzikaliteit van de jaren 70 combineert met het gevoel van de jaren 90. Wat het weerhoud van een 5, is dat het onnodig passages aanhaalt van (weer) tubular bells.

Dat is jammer, want juist die passages zijn wat minder dan de rest van dit album.

Volgens mij luistert een aantal mensen hier met zijn verstand in plaats van met zijn hart.

Als er geen spannende modulaties of wendingen in een stuk van Mike Oldfield zitten is het meteen een uitglijder of slap stuk.

Nouja, volgens mij is dit één van de sterkere albums uit zijn jaren 90 repertoire. Een golden decennia voor Mike Oldfield, samen met zijn jaren 70. De sfeer geeft je kippenvel en de melodieën lijken met veel liefde ingespeeld.

Toegegeven, het enige minpunt is dat de beste nummers op één na (mont st michel) allemaal gebaseerd zijn op al bestaande composities. Zijn eigen werk is op dit album eerder filler.

Dat het van mij toch een 4.5 krijgt is omdat de Mike Oldfield opnames van die bekende composities vaak voor mij de mooiste opname is.

Dit album viel vooral tegen na 7 jaar geen activiteit van de heren.
Het grote manco is dat de nummers te weinig uitgewerkt zijn, in tegenstelling to de vorige albums.

De kracht is evenwel dat er een erg leuke sfeer gecreëerd wordt; een warme analoge synthesizer sfeer met vooral throwaway-punk achtige productie. Dat was dan ook de opzet van Liam.

Spitfire is op het album een te lang te sloom nummer. De single versie is top en gaat sneller en duurt korter waardoor het live met Maxim ook veel meer impact kon hebben. Dus een top nummer, maar niet op het album zelf!

Girls en Hotride zijn andere ijzersterke numers. Vooral de laatste is ondergewaardeerd/onderschat. Hotride is een nummer dat muzikaal gevarieerd is en een nieuwe kant van de heren laat zien. Het zou zo een nummer uit een Quentin Tarantino film kunnen zijn.

De overige nummers zijn of zwak, of zijn later veel beter uitgewerkt voor de liveoptredens. Vooral Wake up call en The Way It Is klinken live veel sterker.

Waarom 5 sterren?

Simpel; wie de liveshows heeft bezocht in 2009 kan één ding concluderen: De nieuwe nummers krijgen meer reactie dan de golden hits uit de jaren 90.

Warriors dance, Omen, Run, Take me to the hospital zijn allen nummers die het beste van vroeger combineren met het beste van nu. Ze krijgen stuk voor stuk meer reactie van proven hits als firestarter of breathe. Dat is een prestatie waar je u tegen zegt, gezien de populariteit van die oude nummers.

Waar elk vorig album nog zwakke punten kende, (fuel my fire, of speedway op jilted) kent dit album geen filler tracks. Het leuke is wel dat ze werkelijk waar een album hebben kunnen produceren dat de sfeer van Experience, de muzikaliteit van Jilted en de kracht van The Fat of The Land hebben kunnen combineren.

En, on top of that, eindelijk een album waar Maxim en Keith eindelijk echt onderdeel uitmaken van de plaat. Op Fat of the Land was het eerder een experiment dat maar deels geslaagd was.

Top!

overigens: de kwaliteit van lost beats heb ik buiten beschouwing gelaten, daar dit niet bij de officiële release hoort, enkel bij de bonus package. Nouja, laat ik die apart een cijfer geven: een 5. Wild west en The Big Gundown doen het nog aardig, maar de rest viel me vies tegen.

Ik vind het een aardig album. Maar het heeft wat zwakke punten:

1. Sommige tunes duren veel te lang en hebben alleen live een impact (Their law, Break and enter)
2. Sommige stukken klinken wel erg koud en duister, dat past niet zo bij de rest van het Prodigy oeuvre. Voor sommigen zal dit een positief punt zijn.
3. Er zit wel wat filler materiaal in, One Love, Speedway en The Heat the Energy zijn toch mindere tunes.

Kortom; aardig, maar niet persé het beste album van ze.

Eindelijk heeft Liam weer eens een album zelf gemixt, het resultaat is te horen. Het geluid van Fat of the Land was bereikt door Liam zelf, op zijn eigen mackie mixer. Sinds always outnumbered liet hij anderen het eindresultaat mixen in grote studio's. Gek genoeg hadden die platen juist minder diepgang in de mix. Dit album klinkt qua sound weer als the Prodigy.

Muzikaal is er ook een sterke overwinning: timebomb zone is het eerste funky, dansbaar nummer sinds funky shit. Prodigy was haar groove kwijt.

Prodigy was voor mij altijd: dikke underground beats, geweldige productie en daarboven een goede tune. De beats en productie zijn zo goed als vanouds. Het enige minpunt voor mij is dat de melodieën op een paar nummers na, te weinig blijven hangen. Het bereikt net niet het niveau van Jilted, Invaders en Fat of the Land.