Om onduidelijke redenen heb ik dit album tijden links laten liggen. Vrreemd, want het is aardig in mijn straatje. Het parliament-gehalte is hoog (mede dankzij de betrokkenheid van Bootsy) en ik hoor ook raakvlakken met artiesten als Rick James, Cameo, etc..
Het album zelf is misschien niet zo breed bekend, maar de hit More Bounce To The Ounce zal veel mensen bekend in de oren klinken; al was het enkel om de vele samples die hip-hop land hieruit heeft gehaald. Het nummer blijft na de zoveelste beluistering nog steeds fantastisch. Zelfs de lange speelduur deert mij niet. Er zit voldoende afwisseling in. De baslijn in Freedom is zo lekker funky dat het voor mij een meer dan goed vervolg is op More Bounce To The Ounce. Verstandig van Zapp om hier niet de speelduur van het openingsnummer te proberen te evenaren. In Brand New Player is de bas uiteraard weer nadrukkelijk aanwezig, maar het sterke aan dit nummer is de break die het refrein inleidt. Parliament all over, inclusief de zingende dames en fijne blazertjes. Ik heb nog geen zwak nummer gehoord! De talk-box wordt weer nadrukkelijk gebruikt in Funky Bounce. Dit nummer bevat een lekkere groove en leunt op sterk gitaarspel. De sample in Be Alright klonk voor mij toch de eerste keren onwennig. Maar inmiddels ben ik gewend en kan ik dit licht downtempo nummer ook flink waarderen. Het nummer had wat mij betreft wel wat minder lang kunnen duren. De afsluiter, Coming Home, heeft een ietswat eenvoudige groove. Leunend op een mondharmonica en claps is dit een erg toegankelijk nummer. Niet het sterkste nummer op het album, maar het is niet slecht te noemen.

Kortom: dit feestelijk, funky album zal ik nog met enige regelmaat beluisteren en zelfs voor een leuk prijsje ooit aanschaffen. Qua score kom ik uit tussen een hele dikke 3,5* en krappe 4*. Voor nu krijgt Zapp het voordeel van de twijfel.