Ik vind dit veeeeel beter dan het werk van de X-Clan dat ik bezit (eerste 2 albums). De donkere, kale, harde beats met aanwezigheid van veelal diepe baslijnen en harde drums passen perfect bij de uitstekende stem en flow van Brother J. De interludes storen mij totaal niet. Integendeel, het zijn vaak interessante teksten die overtuigend door Brother J worden gebracht; soms nog ondersteund door wat instrumentale begeleiding. De vaart zit er ook goed in bij het album. Op het eerste gezicht lijken 22 tracks wat veel, maar de helft hiervan omvat een interlude. Geen van de reguliere tracks haalt de mijlpaal van 4,5 minuten. Ik vind het een erg sterk album wat van mij nog net iets donkerder had gemogen. Tracks als The Mouth Ritual, Dark Sun Riders, Feel & Move en Jewels Of Evol zijn heel erg sterk. Maar ook de overige nummers mogen er wel zijn. En zoals gezegd zijn de interludes ook sterk genoeg om op te laten staan. Als ik dit album ergens voor een prettige prijs tegenkom, behoort het tot mijn collectie.

Ik vind dit een wisselvallig album. Bij vlagen melodieuze alternatieve rock en af en toe $!@#%-herrie. Gelukkig vaak ook een goede combinatie van beiden. Mute en Suds & Soda zijn daar in mijn ogen voorbeelden van. Op het eerste gezicht voor iemand die niet van alternatieve rock houdt is dit herrie, maar er zit toch ook iets melodieus in wat het toch een goed nummer maakt. Daarnaast doen verschillende nummers mij denken aan bands als Radiohead. Het gaat om de melodieuze, rustigere (meer ingetogen) nummers waarbij er sprake van zang is in plaats van krijsen (dat ligt mij niet zo). Jigsaw You, Via en Hotellounge zijn voorbeelden van. De overige nummers vallen bij mij een beetje wisselend in de smaak. Ik merk ook dat ik dat viooltje (dat is het toch) soms erg veel toegevoegde waarde vind hebben, maar af en toe ook heel irritant. Ik vind het vooral jammer dat aardig tot goede tracks soms "verpest" worden door clichématig hardrockgedrag of experimenteel geluid. Maar dat is wellicht ook voor velen juist de charme van dit album. Ik ben sowieso niet van de rock en hou meer van het melodieuze. Deze band is voor mij waarschijnlijk iets te experimenteel, maar toch vond ik het album een aantal sterke nummers bevatten en niet slecht. Ik ga echter niet mee met het albumgemiddelde. Het album zweeft tussen de 3* en 3,5*. Ik kies nu voor de hogere score.

Even een wat uitgebreider bericht, omdat ik hem zojuist weer opgezet heb. De eerste 2 nummers en tevens de singles zijn extreem sterk. De vaart zit er gelijk in en de standaard voor hoge kwaliteit-beats is gelegd. De kwaliteit zal hoog blijven, al wordt het niveau van de 2 openingsnummers nagenoeg niet meer gehaald. Diamond is al producer echt DITC. Mooie, orginele soul- en funksamples vind hij op zijn platencollectie. Hij voegt er een perfecte drumbeat aan toe en als sausje nog wat lekkere, subtiele blazer-/jazzsamples. Het resultaat zijn zeer relaxte beats met jazzy invloeden waarbij basslijnen vaak duidelijk aanwezig zijn. De beats worden nergens te soft of smooth; het zijn geen keiharde undergroundbeats; je nek gaat er wel van pijn doen. Hoewel deze man flink veel vrienden heeft in hip-hop land, beperkt hij het aantal gastoptredens. Sommigen zullen dit jammer vinden, maar ik stoor me nergens aan de MC Diamond. Hij is niet hoogstaand, maar zijn flow is zo relaxed en goed en inhoudelijk heeft hij af en toe ook nog wat te zeggen. Eigenlijk kun je zijn rapt beschouwen als simpel, maar effectief. Dat is de formule voor zijn beats ook. Alleen kunnen weinigen de formule zo perfect uitvoeren. De interludes (7 incl. intro en outro) zijn qua speellengte net kort genoeg en er is altijd wel een aangename beat te horen. Al had het album ook prima zonder interludes gekund (wanneer niet?). I'm So Confused, Pass That Shit en Keep It Simple Stupid hadden van mij weggelaten kunnen worden. Die zorgen ook vooral ervoor dat de score niet perfect uitvalt. Jammer dat het hier wat inkakt, want met Stunts, Blunts & Hip-hop en Feel The Vibe heb je weer een sterke afsluiting van dit album.