De debuutplaat van Parliament bevat nog helemaal niet zoveel P-funk als hun later werk. Dat wil niet zeggen dat het geen funkplaat is. Deze plaat bevat vooral rock, gospel en country elementen die samen met Parliament-saus tot een funky geheel verworden.
Met I Call My Baby Pussycat begint het album met rock. Prima guitaarwerk en een redelijk refreintje. Toch is dit verre van het topnummer op dit album. Op Put Love In Your Life, hoor je al snel de sterke gospelinvloeden. Dit nummer heeft nog het meeste weg van hun later P-funk werk. De verschillende stemmetjes aan het begin van dit nummer, en de vele tempowisselingen, veel wisselingen van deuntjes en de zangkoortjes zijn hier voorbeelden van. Maar toch ligt de nadruk nog erg op het guitaarwerk en is de bas minder dominant. Met Little Ole Country Boy heb ik mijn favoriete countrynummer gevonden. Alle clichés worden gebruikt en normaal vind ik dit genre verschrikkelijk, maar van Parliament kan ik het wel hebben. Moonshine Heather is een lekker, catchy nummer waarbij de vocalen minder sterk zijn zonder dat dit het nummer tekort doet. Oh Lord, Why Lord / Prayer is in mijn ogen één van de sterkste nummers. Uiteraard veel gospelinvloeden en erg mooie zang...vooral van de dame. My Automobile begint als een soort van demo met een vette knipoog. Het nummer zelf bulkt van de country, een vleugje blues en vooral veel plezier en meligheid. Nothing Before Me But Thang leunt meer op rock. Dit is niet mijn favoriete nummer, maar nog steeds kan ik dit niet slecht noemen. Vooral het refrein is best aanstekelijk. Funky Woman zou ik ook meer als rocknummer typeren, maar dan met een funky orgeltje erbij. Vocaal is het so-so, maar muzikaal is dit erg lekker. Livin' The Life is een rocknummer met gospelinvloeden. Ik ben vooral onder de indruk van de manier waarop telkens de opbouw naar het refrein is. Dit is voor mij een van de beste nummers op het album. The Silent Boatman is alweer zo'n hoogtepunt. Begeleid door een doeldelzak (!) is dit een wonderschoon nummer. Zowel op het gebied als zang als muzikale begeleiding is dit nummer met 5:44 nog veel te kort. Weinig tempowisselingen, maar veel dubbelstemmigheid, handklapjes, koortjes en muzikaal bombastisch en toch ingetogen. Briljante perfectie!
De bonustracks op dit album liegen er ook niet om. Come In Out Of The Rain, Fantasy Is Reality en Breakdown behoren tot mijn favo's.

Hard, rauw, underground en boombap. Simpele recht-voor-je-raap beats die voor sommigen te kaal zijn. Idem voor de lyrics. Af en toe is Parrish´s flow matig, maar over het algemeen weet deze veteraan mij wel te plezieren. Luister 1 of 2 nummers en als de stijl je bevalt, kun je bijna blind al zijn solo-werk aanschaffen. Het gebruik van strings is op dit album soms wat te dominant. Op z'n tijd is PMD precies datgene wat ik wil horen. Wel blijf ik erbij dat de combi met de meer gelikte, funky en smoothere Erick Sermon een perfecte aanvulling was op PMD's stijl. EPMD was toch beter dan zowel PMD als Erick Sermon solo.

Bij mij heeft dit album ook een sprong voorwaarts in de (toch al niet lage) waardering gekregen. Deze en de NPG albums zijn de enige albums die na nu (stukken) beter vind dan voorheen. Ik vind dit zelfs naast Diamonds & Pearls en The Love Symbol zijn beste werk uit de jaren '90.