Hierbij dan de aandacht die dit album volgens velen tekort komt. Na een wat vreemd opera meets tekenfilmmuziek-achtige intro, begint dit album met meerdere gezichten het rockachtige She Kissed Me. De zang van TTD is in het begin wat doods en ongeïnspireerd, maar bij het inzetten van het refrein hoor je gelijk dat deze man het qua zang in zich had om oude soultijden te doen herleven. Eerlijk gezegd vind ik dit niet zo'n sterk nummer, maar eerder gewoontjes. Het is dat TTD's stem nog zorgt voor toegevoegde waarde.
Do You Love Me Like You Say vind ik een beter geslaagde poging. Met een funky drumbeat ondersteund door een synth-guitaar? komt TTD met een waar JB-achtig nummer. De tweede stemmetjes hadden van mij achterwege gelaten mogen worden.
Baby Let Me Share My Love is een beetje een soortgelijk nummer. Snelle beat en veel energie. Persoonlijk heb ik liever Do You Love....
TTD geeft ons wat rustpauze met het zeer fijne en gevoelige Delicate. Uiteraard hebben we tijdens de release van deze single al kunnen horen dat Des'ree hem daar vocaal bij ondersteunt. In mijn ogen is dit een mooie en geslaagde ballade. Beiden stemmen vullen elkaar goed aan.
Met de guitaarintro van Neon Messiah zet TTD je op het verkeerde been, want dit is weer een van de energiekere nummers op dit album. Met name de aanzwellende blazers lijken de energie in dit nummer te blazen. Je hoort ook een funky basguitaar terug die mij zeer kan bekoren. TTD's zang is erg soulvol. Zeker niet het beste nummer op het album, maar ik vind het wel een lekkere track.
Een matige intro van Penelope Please leidt uiteindelijk tot een aardig popnummer. Niet hoogstaand, maar tevens niet vervelend. Vooral het refreintje is wel aanstekelijk en ook best soulvol.
Waar het begin van Wet Your Lips nog hints lijkt te geven van een funky en rockachtig nummer, blijkt dit tegen te vallen. Ik vind dit een van de mindere nummers op het album. Veel te kale productie om echt te blijven hangen. Ook vocaal doet TTD niet veel bijzonders; hoogstens tijdens de break.
Gelukkig is Turn The Page weer erg lekker. Ik zou dit omschrijven als een leuk popnummer met een funky drumbeat. Bij iedere beluistering hoor je weer een nieuw (subtiel) geluidje. De outro is stiekem ook erg lekker funky.
Castilian Blue is een beetje een zweverig, vreemd nummer. Waarschijnlijk komt dit door de echo-effecten of door de basguitaar. Ik vind het geen slecht nummer, maar ben er ook niet kapot van. Het is wel min of meer de start van het rustigere gedeelte van dit album.
T.I.T.S. / F&J vind ik één van de hoogtepunten. De intro Tension Inside The Sweetness vond TTD waarschijnlijk leuker bekken als afkorting. Frankie and Johnny is een mooi ingetogen nummer. Muzikaal springen vooral de basguitaar en het orgeltje erboven uit, maar eigenlijk dragen met name de vocalen van TTD dit leuke nummer.
Een clichématig nummer, maar dan in de positieve zin. Zo zou ik Are You Happy omschrijven. Het klinkt zo lekker catchy en bekend dat je al na 1 couplet het nummer mee zou kunnen zingen. Daar is niks mis mee. TTD maakt uiteindelijk toch popmuziek. Geef mij dan maar zo'n catchy nummer i.p.v. de Macarena.
Succumb To Me werd eerder al omschreven al dreigend en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Ik vind het een mooi en sfeervol nummer.
Met I Still Love You laat TTD zijn zachtere en zoetere kant zien. Ik heb hier wel een zwak voor en het leuke gitaartje in combinatie met orgel en viool maken dit zelfs één van mijn favorieten. De korte speelduur zorgt ervoor dat het niet vervelend wordt.
Seasons is wederom een zeer rustig nummer. TTD laat zijn keeltje weer spreken. Het eerste deel van het nummer is muzikaal gezien erg kaal. Pas bij 3:50 krijgen we percussie te horen. Knap om daar dan toch zo'n mooi nummer van te maken.
De uitsmijter van dit album is wederom van grote schoonheid. Met de ballade Let Her Down Easy bewijst TTD weer dat hij zeer goede popnummers kan maken. Dit nummer is zowel vocaal als muzikaal helemaal door hem gemaakt. Hiermee toont hij aan een zeer talentvol artiest te zijn. Des te zuurder (en meer onterecht) is zijn carrièreverloop.

Op dit prettig album van de Chi-Lites staan 2 nummers die er ver bovenuit springen: Oh Girl en The Coldest Days Of My Life. Het is dus niet toevallig dat deze ook op de greatest hits die ik van deze groep bezit, staan. Oh Girl is van deze 2 nummers ook nog eens duidelijk het sterkst. Jammer dat er 2 extreem vergelijkbare versies van op gezet zijn. Totaal overbodig. De uitvoering van Inner City Blues doet mij niet veel. Het is niet vervelend, maar ook niet echt goed. A Lonely Man doet mij te veel denken aan Have You Seen Her (hun grootste hit). The Man & The Woman en Ain't Too Much Of Nothin' zijn leuke albumtracks. Living In The Footsteps Of Another Man kende ik alleen in de uitvoering van The Pasadenas en ik moet zeggen dat ik deze cover net iets sterker vind. Dit album is in mijn ogen een redelijk degelijke soulplaat die vooral leunt op de 2 topnummers. De rest is iets te grijs om echt van een goed of uitstekend album te spreken.

In eerste instantie vond ik dit (te) oubollig klinken, maar inmiddels heb ik dit album al meer dan 10x beluisterd en het groeit steeds meer. Ik luister SAvdW altijd meerdere keren, maar gezien de speeltijd was het een makkie om dit album meer dan 10 keer te luisteren. Het stemgeluid (met name op Left Me With A Memory en Steal Away) en eigenlijk het geluid in het algemeen vind ik bij vlagen nog steeds wat oubollig klinken, maar niet zodanig dat het storend is. De twee instrumentale nummers zijn verrassend funky. Maar toch zullen ze nooit tot mijn favorieten behoren, simpelweg vanwege de lengte en mijn -bij enkelen- bekende moeizame relatie met instrumentale nummers. De nummers waarin gezongen wordt, vind ik allen eigenlijk wel sterk. Bij vlagen moest ik denken aan the Impressions. Steal Away doet me verdacht veel aan Let It Be denken. Buiten de instrumentale nummers zou ik dit een fijn soft-soul / r&b album noemen.

Ik hoor op From The Lions Mouth vooral The Cure en U2 qua sound terug. Op zich vind ik dit geen slecht album, maar het klinkt me wel te eentonig om lyrisch te worden. Dit klinkt misschien negatiever dan ik het bedoel, maar de instrumentatie legt vaak de nadruk op de baslijnen met opkomende gitaren. Vaak zit er nog een string-achtig geluidje of keyboard in de nummers. Vooral de baslijnen lijken erg op elkaar. De stem van de zanger is erg monotoon en draagt er sterk aan bij dat dit album een zwaar deprimerende en lome indruk achter laat. Als ik de nummers los hoor, is het nog prima vol te houden, maar het volledige album vind ik een zware zit. Alleen The Fire en Hothouse zijn een beetje uptempo / vrolijk te noemen. Fatal Flaw vind ik duidelijk het minste nummer en ook Judgement is me minder bijgebleven. Verder bevat het album prima tot soms zelfs uitstekende (Hothouse en Silent Air) nummers. Het is alleen een beetje veel van hetzelfde en qua sound niet muziek die ik veel en vaak achter elkaar moet opzetten.

Down To Earth vind ik een veelzijdig album dat lekker in het gehoor ligt. Dat deze band bij Motown zat en hier veel samengewerkt heeft met Norman Whitfield is erg hoorbaar. Bij vlagen lijkt The Undisputed Truth op The Temptations. De Motown-sound zorgt ervoor dat de meeste nummers al na eerste beluistering blijven hangen.
Of het nu wat meer funky, uptempo nummers zijn zoals Help Yourself, Big John Is My Name, I'm A Fool For You (mijn favoriet), Law Of The Land, The Girl's Alright With Me en Save My Love For A Rainy Day of de rustigere nummers (de rest), The Undisputed Truth houdt de vaart erin en de nummers blijven aanstekelijk. Brother Louie en Love And Happiness kende ik in uitvoeringen van anderen (resp. Hot Chocolate en Al Green), maar de uitvoeringen van The Undisputed Truth zijn ook goed. Met name Brother Louie.
Eigenlijk is Down To Earth gewoon een goed album zonder uitstekend te worden. Prettige muziek uit de stallen van Motown (die later verlaten zouden worden om Norman te volgen).

Dit is toch best wel een sterk en tijdloos album. De hits Diggin' On You, Red Light Special, Waterfalls en Creep zijn sowieso sterk. Vooral de laatste 2 vind ik nog steeds ijzersterk. Daarnaast zijn er nog een handjevol albumtracks die nog altijd erg goed en totaal niet gedateerd klinken: Kick Your Game, If I Was Your Girlfriend, Switch en Sumethin' Wicked This Way Comes ( ). Al met al toch zo'n 8 goede nummers op een album met 16 nummers waaronder 4 interludes. Dus eigenlijk zijn 8 van de 12 nummers goed. Dat vind ik wel 4* waard.

In mijn "r&b-periode" draaide ik dergelijke album helemaal grijs en zou ik zomaar 4,5* voor dit album over hebben. Nu -jaren later- ben ik bijna helemaal omgedraaid en kan van urban muziek bij uitzondering slechts af en toe een nummertje redelijk waarderen. Enerzijds speelt dus jeugdsentiment een rol bij het schrijven van dit stukje, anderszijds voel ik ook wat voor het commentaar van de "zeikerds" die dit album een (extreem) lage score geven.
Het nummer waar het meeste over geschreven wordt, is Un-break My Heart. Begrijpelijk, want dit nummer was geruime tijd niet van de radio af te krijgen. Overexposure kan bij ieder nummer tot een haatdragende achterban leiden. Don't Speak van No Doubt, What's Up van 4 Non Blondes, Without You van Mariah Carey en nog duizenden andere nummers vond ik eigenlijk best goed maar de hevige rotatie op de radio heeft alle glans doen verdwijnen. Un-Break My Heart is dus zo slecht niet binnen het genre, maar het is niet een nummer wat je wekenlang meerdere keren op een dag moet horen.
Belangrijk gegeven is ook dat de gewraakte superhit niet eens representatief is voor het gehele album. Het tempo ligt over het algemeen veel hoger en bij vlagen kun je zelfs lichtjes spreken van funky r&b tracks. You're Making Me High is bijvoorbeeld een nummer wat ik nu nog erg sterk vind. Sexy, zwoel en stoer en funky tegelijk. Maar ook het openingsnummer zou ik niet als ballad typeren. There's No Me Without You is een typisch Babyface-productie vanwege het guitaartje en de achtergrondvocalen in het refrein. Het is een eenvoudig nummer wat ik best lekker vind. Talking In His Sleep vind ik een niemendalletje; het gepraat stoort me. How Could An Angel Break My Heart had beter ingekort kunnen worden tot 1 á 2 minuten (als interlude). Nu is het een te zoet en langdradig en vervelend nummer. Find Me A Man is wederom een niemendalletje. Toen ik het na al die tijd weer opzette, zei het me niets (dus ook geen herkenning). Let It Flow is één van die sterkere tracks die mij ook al op Waiting To Exhale OST opviel. Niks mis met dit ijzersterk nummer. Catchy, mooi en apart gezongen en qua productie sterk (die subtiele guitaar!). Why Should I Care is een gevalletje 13 in een dozijn. I Don't Care is een degelijk r&b nummer. I Love Me Some Him is best okay, maar veel te lang. In The Late Of The Night heeft het nadeel de afsluiter van het album te zijn. Het is best een mooi nummer. Ik merk dat ik nu een beetje moeite heb om het hele album uit te zitten. Daarvoor staan er toch teveel niemendalletjes op. Maar Let It Flow, You're Making Me High en in mindere mate There's No Me Without You, I Don't Care en Come On Over Here zorgen ervoor dat ik toch op een ruime 3* uitkom voor dit album.