Hoe lekker kan fout zijn? Best lekker.....bij vlagen. Dit album zou ik beschrijven als een soort foute grimey hiphop met r&b invloeden. Totaal niet my cup of tea. De stemmen van deze MC's zijn eigenlijk belachelijk, maar het past bij hun image en ook wel bij de muzikale ondersteuning. Ik stoor me daar dus niet echt aan, maar wel aan de typerende "springerige" (ik kan het niet anders omschrijven) flow. Na 3 nummers heb ik het wel gehad met deze karakteristieke flow. Voor mij vervallen de raps naar de achtergrond en luister ik naar iets te gelikte digitale instrumentale Southern beats. Ik wil daarmee niet zeggen dat ik de beat slecht vind, maar het is niet waar ik naar zoek / van hou. Het resultaat is dat Ik het album door deze eentonigheid na een tijdje wel vind vervelen. Zonde, want deze jongens weten wel catchy nummers te maken. Inhoudelijk zou ik niet eens weten waar het over gaat, want ik heb me totaal afgesloten voor hun lyrics. En de zang is corny, maar voor een aantal nummers is dit prima vol te houden. Een heel album van A.B.N.? Nee dank je; daar pas ik voor! Ummm, Umm, Picture Me en In My City vind ik de sterkere nummers.

Laat ik voorop stellen dat ik niet echt een liefhebber ben van filmmuziek. Vooral niet als de nadruk ligt op het instrumentale. Bij deze score is de verdeling in ieder geval evenwichtig genoeg. Toch ben ik iets minder positief dan mijn voorgangers over dit album. Het is voor mij typisch een album wat ik wel kan waarderen, maar niet vaak op ga zetten. Spelend op de achtergrond of uiteraard als ondersteunende muziek voor de film, is dit perfect. Maar om dit op te zetten en heel het album rustig uit te zitten, kost mij iets meer moeite. Tot zover het negatieve.
De sound van het album valt gelijk op. Het klinkt oud, maar is nieuw en de beschrijvingen hierboven hebben de aanpak van Adrian Younge al geroemd. Ik sluit me hierbij aan. De sound op het album brengt de perfecte sfeer naar boven. Dan heb ik gelijk ook het 2e punt te pakken waarover ik lovend ben : de sfeer. Wederom al aangehaald in voorgaande stukjes is de (filmische) sfeer die het album oproept. Als soundtrack is dit album in mijn ogen 5* waard. Hier wordt niet a la Tarentino een dozijn oude soulhits geknipt en geplakt om tot een soundtrack te komen. Nee, door de juiste sound te kiezen en productioneel ook goede keuze te maken, is het resultaat een perfecte retro OST van een Blaxploitation-achtige film. Een ander ding wat opvalt aan Something About April is de veelzijdigheid. Het is niet simpelweg een nu-soul album wat gebruikt is als soundtrack. Nee, ik hoor hier ook hiphop klanken terug, naast opera-achtige invloeden Something About April). Knap op te zien dat deze veelzijdigheid niet botst met de sfeer en sound in zijn totaliteit.
Een knappe soundtrack die ik waarschijnlijk te weinig ga opzetten in de toekomst. Maar dat geldt overigens ook voor soundtracks als Shaft en Trouble Man.

Dit album was voor mij de kennismaking met Anthony Hamilton. En ik had (in mijn ogen) hiermee gelijk zijn beste werk te pakken. Op dit album klopt alles. Mooie productie die gelukkig niet zijn gouden strot overklast of overheerst. Veel afwisseling in zowel het tempo als het type nummers. Goede speelduur van het album (niet te lang, waardoor het zou kunnen gaan vervelen). Je kan deze uitstekend op repeat luisteren.

Met Where Did I Go Wrong begint het album redelijk gewaagd. Een redelijk kale beat waarbij de vingerknip eigenlijk het meest opvalt. In dit redelijk rustig nummer, valt het subtiele orgeltje eigenlijk later pas op. Anthony's zang is erg on beat en het refreintje is catchy (dit geldt voor vele nummers).
In Southern Stuff wordt de versnelling gelijk met een paar treden hoger gezet. De beat is erg sterk dankzij het orgeltje en de wah-wah guitar. Iets later voegt zich nog een subtiele string toe en begint Anthony op z'n warme laidback manier te zingen. Enkele uithalen op het einde van het nummer zorgen ervoor dat ik dit tot een van mijn vele favorieten op het album reken.
Er wordt met Can't Let Go weer teruggeschakeld naar de versnellingen die overgeslagen zijn. Het nummer begint erg traag met een voornamelijk een beat en orgeltje. Daar worden nog wat blazertjes aan toegevoegd die de climax opvoeren tot aan het refrein. Het refrein klinkt ineens bombastisch en dit wordt vooral bereikt doordat Anthony "over zichzelf heen zingt".
Ain't Nobody Worrying is geproduceerd door Raphael Saadiq, maar valt niet echt op tussen de overige kwalitatief zeer sterke nummers. De productie is subtiel en zelfs richting onopvallend te noemen. De zang is uiteraard uitstekend en naarmate het nummer vordert, haalt Anthony meer uit. Daarmee lijkt het nummer ook pas echt los te komen.
Met The Truth is weer gekozen voor een laidback nummer. Mooie wah-wah effecten dragen hier aan bij. De zang is ook aangepast en heel relaxed. Ik vind dit een erg prettig nummer.
Met Preacher's Daughter blijft het tempo laag, maar de sfeer is wat meer dreigend geworden. Dat komt de boodschap van het nummer ten goede. De dreigende sfeer wordt gecombineerd met gospelachtige taferelen. Mooi nummer waarbij Anthony vocaal steun krijgt van Tarsha McMillian.
Het absolute hoogtepunt van dit album bereiken we met Pass Me Over. Dit nummer begint met een guitartje ondersteund door een orgel en nog wat ondefenieërbare klanken (lijst een beetje op de wind). De beat komt zachtjes op en Anthony's zang volgt de melodie. In dit religieus nummer verzorgt Anthony in het refrein de backing- en leadvocals. Na 2 refreinen gaat dit nummer gelukkig nog een hele tijd door en wordt het zeer bombastisch compleet met piano-solo's en gospelkoren. Anthony gaat vocaal ook helemaal los. Dit is voor mij een moderne klassieker.
Als onze zielen dan gereinigd zijn, wordt met Everybody een perfect nummer ingezet om Pass Me Over te volgen. Dit nummer bevat sterke reggea-invloeden en is precies de lichtere verteerbare kost waar je na zo'n heftig nummer op zit te wachten. Lekkere luchtigheid geproduceerd door James Poyser.
Met Sista Big Bones volgt een funky uitstapje. Het is duidelijk dat we 2 nummers de tijd krijgen om gewoon lekkere muziek te luisteren en te bekomen van Pass Me Over. Vooral de volgorde van de nummers werkt in mijn geval erg goed.
Met Change Your World gaat het album weer meer richting de overall sound. Relax, mellow en laidback. In dit nummer staan de basslijn, strings en drum (?eustlove) centraal.
Op Never Love Again zingt Anthony hoger dan gebruikelijk. Dit kan hij ook uitstekend, maar het is waarschijnlijk beter dat hij dit niet op ieder nummer doet. Zijn rauwe, warme klank is echt zijn kenmerk en zijn sterkste punt. Dit is een degelijk nummer wat zeer goed bij de overige tracks past.
I Know What Love's All About vind ik een beetje D'Angelo-achtig. In mijn ogen "het minste nummer" op het album en nog ruimschoots voldoende. Meestal begint het album gewoon weer bij 1 na dit nummer.

Fris en energiek verandert helaas in lichte eentonigheid zonder ooit vervelend te worden. Jammer dat dit album het verrassende en imponerende niet bij meerdere luisterbeurten weet te behouden (voor mij) althans. Dit is ook het enige kritiekpunt wat ik op dit album kan verzinnen. Muzikaal is het prima en ook de MC´s zijn goed. Ik denk dat het veelvuldig gebruik van de saxofoon zorgt voor de eentonigheid bij herhaalde luisterbeurten. Architect, Big City Bright Lights en Skunk Ape zijn mijn favo´s. Ik vind de intro trouwens ook wel leuk. Samen met Architect is dat een van de meer afwijkende momenten op dit album en daarmee blijvend verfrissend (het blijft alleen slechts een intro).