Met zeer veel lood in mijn schoenen ben ik begonnen aan dit album. Ik moet eerlijk zeggen dat het me zeer meevalt. Erg veel lome beats en diepe bassen. Daar hou ik eigenlijk wel van. Maar de traagheid van de beats slaat hier wel een beetje door. De vocalen zijn niet echt denderend, maar als instrumentaal album was dit voor mij echt nog veel minder interessant geweest. Dat merk ik gelijk bij nummers als Accident At Injured Strings. Op sommige nummers is de vocale bijdrage echter weer storend (Echo On My Mind). Qua flow kan de MC nog net (op de meeste nummers dan). Qua stemgeluid is het vooral matig. De zang van de dame in kwestie is meestal net een nipte voldoende en past wel bij het type muziek. Nefisa, I Still Love Albert Einstein en Planet Of The Apes vind ik de sterkere nummers op dit album. Al met al best wel vermakelijk voor een keertje tussendoor. Maar echt tot een ruime voldoende kom ik niet.

Dit album is helemaal niet zo slecht als ik dacht. Het is vooral raar om Eric B. te horen rappen. Ik had een totaal andere stem verwacht. Qua flow doet hij het verre van onaardig. De beats zijn niet tijdloos, maar best wel aardig. Ik moet hem nog een aantal keren luisteren en denk op 2,5*-3* uit te komen. Er staan niet echt toppers op en de houdbaarheid is inmiddels best een beetje verlopen, maar toch is het ook niet belabberd.

De zure appel is op en helemaal tot en met de pitjes. Een waarschuwing vooraf: de zangkunst van beide heren zullen het in onderstaand stuk redelijk van langs krijgen. Nog steeds blijft het hinderlijk opvallen dat Ezy en Isaac voor geen meter kunnen zingen. Ik ben niet iemand die snel gaat zeiken over de zang van artiesten buiten Madonna om: ik kan het immers niet beter. In dit geval durf ik wel te beweren dat mijn strot in de buurt komt van de zangkunsten van deze 2 clowns. Clowns bedoel ik dan niet zo negatief als het misschien overkomt, want na een flink aantal luisterbeurten klinkt Soul Rock toch best wel catchy. Dit is te wijden aan de vrolijkheid die dit album uitstraalt (op de ballade na). Muzikaal is het allemaal best wel lekker. De 2 "zangers" zijn eigenlijk meer MC's die met wat kreten en mislukte pogingen om te zingen de boel opleuken. Eigenlijk is dit gewoon een skihut-achtig soulalbum. Zet een groep zatte mensen in een ruimte en vervolgens dit album op repeat. Het resultaat zal een meebrallende meute zijn die qua zangkunsten niet veel onderdoen voor dit duo. Ik kan niet aangeven op welk nummer de vocalen het verst door de mand zakken; het is eigenlijk overal even erg. Geen idee hoeveel Cubaanse sigaren deze mannen geroken hebben, maar jaren voor opname van dit album waren hun stembanden onder het niveau van de gemiddelde vroegtijdige afvaller van The Voice. Grappig is de vrouwennaam die ze gebruiken in hun ballade Sad To See You Go Away: Gil (Girl). Bawagbe is het sterkste nummer, omdat de mislukte vocalen hier het minste opvallen. All We Need Is Love valt op wegens de aanwezigheid van country-klanken. Eigenlijk best zonde dat deze 2 heren TOTAAL NIET kunnen zingen. Zelfs met vocalen die so-so waren, was dit best een leuk album geweest. Vreemd ook dat Japsuh dit album aan heeft gedragen, want hij houdt niet van hiphop. Deze 2 heren zijn in mijn ogen gewoon 2 MC's die schaamtegevoel totaal ontberen en, tegen beter weten in, zang uitproberen.