En anno 2011 ook!

Blijf me inderdaad telkens verbazen hoe fris en lekker dit album bij iedere luisterbeurt blijft klinken. De hele vibe op dit album is pure 90's underground hip-hop zoals het hoort te zijn. Het is moeilijk te analyseren wat dit album nu precies zo goed maakt. Waarschijnlijk zijn de uitstekende beats van Showbiz hier een belangrijke factor in. Harde drumbeats en gewaagde jazzy samples gecombineerd met diepe basslijnen zorgen voor de sfeer. Showbiz smijt met vette beats in de intro van nummers. Om vervolgens het nummer pas echt te beginnen en daarmee weer een nieuwe vette beat in je gezicht te gooien. Voor ongeduldige luisteraars klinken de beats soms wat kaal of onaf. Maar als je eenmaal de volumeknop wat meer open hebt gezet, hoor je hoe goed alles elkaar aanvult. A.G.'s duidelijke stem en goede articulatie zorgt ervoor dat je geen woord van de raps mist.

Ik vind dit een matig poprock album. De overbekende singles Shut Your Eyes en Chasing Cars zijn (te) vaak gedraaid, maar behoren in mijn ogen toch wel tot het sterkste werk. Veel van de andere nummers lijken op elkaar of zijn een slap aftreksel van de 2 bekendste nummers. Met de rustigere nummers vind ik de zanger niet overtuigen. Albums als deze zijn echt een geval van 13 in een dozijn. Het is niet slecht of vervelend, maar het blijft niet hangen. De genoemde hitsingles zullen we over jaren nog wel terughoren bij arbeidsvitaminen en soortgelijke programma's.

Ik vind eigenlijk bijna alles matig aan dit album: de beats, de flows, de stemmen en het geheel. Ik geef daarom ook geen voldoende als score. Het album is me te chaotisch qua beats en de flows van de MC's zijn ook teveel offbeat om het genietbaar te vinden. Heel af en toe vind ik de beat wel goed (Suicide Song), maar dan duurt het nummer weer te lang en ben ik op de helft van het nummer er alweer klaar mee. Sommige nummers zijn wel okay, zonder echt goed te worden (Year Of The $exxx $ymbol, I Don't Rap In Bumper Stickers, Furthermore, Save The Children en Center City). Hier zitten er wel goede elementen in de beat, maar is het geheel net iets te rommelig of mist er iets. Bovendien vind ik de flow van de MC nog steeds matig en soms zelfs storend. Ik twijfel tussen 1,5* en 2* en ga nu zelfs voor de lagere score, want 1 goed nummer wat te lang is, is echt veel te slecht.

Signed, Sealed and Delivered vind ik iets minder dan zijn voorganger, maar nog steeds een album dat een ruime voldoende waard is. Zoals al eerder door velen aangehaald, is dit een zomers, vrolijk album. Alle nummers zijn wel genietbaar omdat het kwalitatief goede nummers zijn. Toch vind ik iets minder nummers eruit springen. Never Had A Dream Come True, de titeltrack en Sugar zijn voorbeelden van nummers die mij wel wat meer doen dan de rest.