Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Rush - The Pass (Presto, 1989)

Rush’s drummer en tekstschrijver Neil Peart heeft over van alles en nog wat teksten geschreven. Van sciencefictionverhalen tot het leven in de suburbs en van de ontwikkeling van de atoombom tot liefdesliedjes zonder gebruik te maken van al te veel clichés. Niet voor niets is hij één van mijn favoriete tekstschrijvers binnen het genre, hij weet je altijd tot denken aan te zetten of diep te raken. Met misschien wel het meest emotionele Rush nummer, namelijk ‘The Pass’, snijdt hij een taboeonderwerp op een hartverscheurende manier aan.

Al bijna 16 jaar is Rush mijn favoriete band. De energie, het gevoel, de muzikaliteit en diepe teksten maken dat er nog altijd zoveel te ontdekken valt in hun muziek. ‘Vapor Trails’ was destijds mijn eerste kennismaking met ze, een plaat die ik nog steeds diep koester. Inmiddels bestaan ze niet meer, maar in de bijna 50 jaar dat dit Canadese trio muziek heeft gemaakt hebben ze 20 (inclusief een cover EP) platen uitgebracht die allemaal net even wat anders klinken qua sound. Of je nu iets zoekt wat heavy, poppy of juist meer uitgesponnen is, het geluid van de band bleef zich ontwikkelen terwijl je altijd kon horen dat het Rush was. Gelukkig heb ik de mannen twee keer live mogen zien, waarvan het concert in 2011 mijn eerste echte grote concert was. Daar heb ik nog steeds hele dierbare herinneringen aan. ‘Presto’ is een wat minder bekende en niet zo’n populaire plaat maar heeft met het aangrijpende ‘The Pass’ één van hun allerbeste nummers in huis.

Peart besloot uit onbegrip om met ‘The Pass’ een nummer te schrijven over zelfdoding onder jongvolwassenen. Om dit zorgvuldig aan te pakken en om te voorkomen dat de tekst bol zou komen te staan van clichés, deed hij uitgebreid onderzoek naar verschillende tragische situaties en verhalen van nabestaanden. Zanger en bassist Geddy Lee en gitarist Alex Lifeson zijn er perfect in geslaagd om de emotie van de tekst uit te drukken in muziek die zowel wanhopig als hoopvol klinkt. Lifeson speelt een eenvoudige maar enorm doeltreffende solo waarmee hij laat zien dat een goede gitaarsolo niet per se uit een waterval van noten hoeft te bestaan. Met name de refreinen zijn weergaloos, Lee’s zang in combinatie met de muziek zorgen keer op keer voor een passende emotionele climax. Choosing light over darkness.

Peart omschreef het doel van het nummer als om het ‘romantische imago’ van zelfdoding te ontkrachten. Het is niet eervol of een heldendaad om uit het leven te stappen, maar een tragedie met zoveel leed voor nabestaanden. Peart is realistisch en rijkt je geen directe oplossing voor je problemen aan, maar laat je in ieder geval zien waar deze niet te vinden is. Het leven is niet altijd makkelijk, maar sluit jezelf niet af voor hulp van je vrienden of familie. Gelukkig heeft Peart zelf ondanks de verliezen en mentale inzinking die hij een kleine 10 jaar na het schrijven van ‘The Pass’ zou krijgen, het licht kunnen laten winnen van de duisternis. Ik kan mensen zijn boek ‘Ghost Rider: Travels on the Healing Road‘ van harte aanbevelen. Het is inspirerend om te lezen hoe de man na zoveel leed zichzelf heeft kunnen herpakken. Voor iemand die zelf ook wel eens met zulke issues worstelt betekent dit nummer ontzettend veel voor mij. Het geeft levenskracht en wil om door te zetten, ook op de momenten dat je even niet meer door de dichte mist heen kunt kijken.

Gelukkig is ‘Presto’ verder energiek en luchtig genoeg om niet in een grafstemming te blijven hangen, al heeft de plaat best wel zijn melancholische momenten. De wat lichte, weeïge productie zal daar ook wel de nodige invloed op hebben en past daar wat mij betreft perfect bij. Voor veel mensen is het een punt van kritiek, maar ik heb eigenlijk geen moeite met hoe ‘Presto’ klinkt. Het contrasteert wat mij betreft mooi met hun meer bombastischere jaren 80 albums en het zwaardere geluid wat vanaf ‘Counterparts’ terug zou komen. Het is daarmee één van hun meest toegankelijke albums uit hun carrière geworden. ‘Presto’ betekende eveneens weer een transitie naar een ander geluid. Na hun vorige plaat ‘Hold Your Fire’ vond Lifeson het inmiddels door keyboard en synthesizers gedomineerde geluid wel welletjes en stuurde aan op een meer gitaar georiënteerde sound. Er zijn nog genoeg toetsen gespeeld door Lee te horen op het album, maar wel duidelijk meer als een ondersteunend instrument. Lifeson is daarmee meer aanwezig maar door het wat lichtere gitaargeluid zeker niet dominant. Hij weet als geen ander hoe de muziek in te kleuren met mooie gelaagde gitaarpartijen. Lee en Peart blijven een innovatieve ritmesectie die hier en daar zelfs wat funky uit de hoek komen. Voor mij als bassist valt hier weer flink te genieten van hun fantastische spel.

Kant A is wat mij betreft goud en kan zich zo meten met de vorige fantastische platen die ze gemaakt hebben. ‘Show Don’t Tell’ opent spannend, een tikkeltje ruig en funky. Heerlijke bas solo ook! Grappig om te lezen dat dit nummer nog de nummer 1 positie in de Amerikaanse rockhitlijsten heeft behaald. Van ‘Chain Lightning’ kan ik nog steeds kippenvel krijgen. Het intro, de tekst, (de gebroken gitaarakkoorden in) het refrein, het is één en al magisch voor mij. Ook ‘War Paint’ weet een gevoelige snaar te raken met een mooi refrein en emotioneel outro. ‘Scars’ is één van de weinige bijna dansbare nummers van de band. Experimenteel met focus op ritme, maar wat mij betreft zeker geslaagd met wederom een rake tekst (en een sequencer in plaats van een basgitaar). Ook titelnummer ‘Presto’ is sterk gearrangeerd en heeft een ontroerende tekst. Overigens het enige nummer van het album wat ik live heb mogen zien. Het nummer zou enkel tijdens de ‘Time Machine Tour’ van 2010 en 2011 live gespeeld worden.

Tot zover eigenlijk gewoon een perfecte plaat, maar op de tweede helft staan ‘Superconductor’ en ‘Anagram (For Mongo)’, wat ik dan weer twee van Rush’s slechtste nummers vind. Er valt muzikaal en tekstueel best wel wat te genieten, maar de nummers zijn voor Rush begrippen flauw en gewoon niet goed genoeg. ‘Hand Over Fist’ is een degelijke track maar ook té standaard om echt Rushwaardig te zijn. Gelukkig is de oproep tot de aanpak van klimaatverandering ‘Red Tide’ fantastisch. Sterk gearrangeerd en het is smullen van nog wat orgelpartijtjes in het refrein. Ook ‘Available Light’ is prachtig, een hoopvolle afsluiter met een mooi emotioneel zingende Lee.

Alhoewel ik Presto niet een van de beste Rush platen vind (al zegt dat meer over hun andere platen), is het er toch eentje die ik vrij vaak uit de kast pak. Het zal toch wel de licht melancholische toon zijn die mij zo aanspreekt, verpakt in frisse toegankelijke nummers. Er valt zeker nog een hoop moois te ontdekken na hun ‘gouden periode’.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Dream Theater - Trial of Tears (Falling into Infinity, 1997)

Goede voornemens voor dit jaar? Weer wat stukjes gaan schrijven! Iets beter behapbaar deze keer door ongeveer wekelijks een nummer uit te lichten en de plaat waar deze opstaat mee te pikken. Kijken hoe lang we dit vol gaan houden. En deze week is dat ‘Trial of Tears’ van Dream Theater om het spits af te bijten.

Dream Theater was na Rush de eerste band waar ik mij als 15-jarige in ging verdiepen toen ik de rock/metal muziek indook. Man, wat vond ik al die albums met opvallende hoezen en ontzettend lange nummers (sommige wel 10-20 minuten) machtig. Echt helemaal doorgronden kon ik het toen nog niet goed, maar ik vond het heerlijk om die albums te leren kennen in het donkere koude najaar van 2009. Inmiddels is mijn interesse qua muziek wat verder uitgebreid en luisterde ik wat minder naar hun platen, tot hun laatste concert van ze afgelopen jaar waar ik bij was.

Afgelopen november was het eindelijk zover, het eerste concert van Dream Theater in Nederland met Mike Portnoy terug achter het drumstel sinds 2010. Mijn eerste concert van ze was in 2012 (A Dramatic Turn of Events Tour) dus dit was het eerste concert wat ik kon meepikken in de eerdere bandsamenstelling. Het was van de zeven concerten die ik van ze heb gezien by far de meest indrukwekkende, zowel door het feit dat de setlist om je vingers bij af te likken was als dat Portnoy terug in de band is. Begrijp me niet verkeerd, Mike Mangini is een fantastische drummer, maar zijn sound op de platen klonk steriel en daarmee niet lekker (komt voornamelijk door de productiekeuzes van gitarist en producer John Petrucci) en ook live voelde het wat afstandelijk omdat er met een clicktrack werd gespeeld. Die is met de komst Portnoy verdwenen en dat kwam de live feel zeker ten goede, de puzzel past weer wat beter in elkaar en het gevoel is terug. Alleen de zang van James LaBrie, dat blijft live een dingetje maar het was in vergelijking met eerdere concerten zeker acceptabel.

Sinds dat concert zit ik een DT bui waarbij ik de afgelopen weken veel live en demoalbums heb geluisterd. Zo ook ‘Falling into Infinity’ met de prachtige slottrack ‘Trial of Tears’. Bassist John Myung schreef de tekst en het ligt qua stijl en gevoel in lijn van zijn vorige twee nummers (‘Learning to Live’ van ‘Images & Words’ en ‘Lifting Shadows Off a Dream’ van ‘Awake’). Alhoewel ik Dream Theater niet echt luister voor de teksten, weten de teksten van Myung mij altijd wel te raken. Toegegeven, het schuurt allemaal wel een beetje tegen tegeltjeswijsheden aan, maar zijn kwetsbaarheid weet hij op een mooie manier bloot te leggen. Het geeft Dream Theater de emotie die het nodig heeft. Maar eerlijk is eerlijk, het is voornamelijk de muzikale omlijsting die ‘Trial of Tears’ naar ongekende hoogten stuwt. Het is zondermeer één van hun mooiste maar ook meest toegankelijke langere nummers.

In tegenstelling tot sommige langere nummers van ze, die zeker gaaf zijn, klopt dit nummer wat mij betreft helemaal. Juist omdat de focus is gelegd op het nummer zelf en er niet wordt gesoleerd for the sake of it. ‘Trial of Tears’ begint met het laatste pianoakkoord van ‘Anna Lee’ waarna het nummer langzaam maar zeker opstart met het eerste deel ‘It’s Raining’. Je hoort hierin meteen de Rush invloeden terug (hallo ‘Xanadu’!). Het wordt snel duidelijk dat dit niet zomaar een epic van Dream Theater is, de focus ligt veel meer op emotie dan op krachtpatserij. Smullen is het van Myung’s diepe maar levendige baslijntjes. LaBrie zingt gevoelig maar redelijk ingetogen voor zijn doen. Het tweede deel ‘Deep in Heaven’ is een instrumentaal stuk met eerst een gevoelige gitaarsolo waarna Derek Sherinian het overneemt op keyboard (die transitie!). Petrucci’s gitaarwerk wordt hierbij zelfs een beetje funky. De solo’s zijn fraai opgebouwd en goed geïntegreerd in het nummer. Dat levert een organische compositie op die vloeiend in elkaar doorloopt zonder dat er geforceerde hooks in verwerkt zijn. Ik hoop dat ze ooit nog eens met deze insteek een dergelijk nummer zullen maken. Met ‘The Wasteland’ sluit het nummer in stijl af waarbij LaBrie toch nog even de hoogte in gaat met zijn stem. En dan is de cirkel rond, langzaam ebt het nummer weg en landen we weer. Welcome to the wasteland *woosh*

Sowieso vind ik ‘Falling into Infinity’ een wat ondergewaardeerde plaat van ze. Het verhaal is bekend, het platenlabel wilde ‘hits’ en pushte de band om meer radiovriendelijkere nummers te schrijven, wat tot spanningen binnen de band leidde. Ondanks het taaie schrijf- en opnameproces heeft Kevin Shirley (oa. Iron Maiden en Joe Bonamassa) er een goed klinkende productie van gemaakt. Daarmee is het de laatste DT studioplaat met een buitenstaander als producer. Misschien is het niet ieders smaak, maar ik kan enorm genieten van hoe Portnoy’s snaredrum klinkt op deze plaat. Geen robotcomputerachtige drumsound, maar een ouderwets analoog drumstel. Het geluid is wat meer rock dan metal waardoor het zich onderscheidt van hun andere albums. Het is daarmee voor mij één van hun platen die ik het liefst luister en ook wat makkelijker te verteren is voor vrienden op een gezellig avondje.

Naast ‘Trial of Tears’ bevalt het songmateriaal mij sowieso wel goed, zowel doordat de kwaliteit van de composities vrij hoog is maar ook door de afwisseling. ‘New Millennium’ opent het album met een fris geluid (heerlijk spel van John Myung op zijn Chapman Stick) en kent de nodige wendingen waardoor het een boeiende song blijft. Geweldig is ook de andere epic ‘Lines in the Sand’ en diens intro ‘Hell’s Kitchen’. Heerlijk uitgesponnen nummer waarbij zowel gerockt wordt als momenten waarbij er gas teruggenomen wordt. Met name het tweede deel van ‘Lines in the Sand’ is fantastisch door Sherinian’s toetsen en een weergaloze solo van Petrucci. Ook het Pink Floyd meets Metallica nummer ‘Peruvian Skies’ is erg gaaf en meeslepend.

Ballads zijn over het algemeen niet de specialiteit van Dream Theater, maar op ‘Falling into Infinity’ zijn ze toch best wel raak. ‘Hollow Years’ vond ik in eerste instantie een wat minder nummer, maar deze is na hun concert in november toch wel gegroeid. Toen ze deze speelden kwam hij opeens keihard binnen en heeft het mij enorm geraakt. Het werd daardoor een concert met een lach en een traan zullen we maar zeggen. Alleen jammer van die key change in het laatste refrein, dat had voor mij dan weer niet gehoeven. Ook ‘Take Away My Pain’, geschreven over het verlies van Petrucci’s vader weet mij elke keer te ontroeren met zijn gevoelige tekst. Het viel me pas op dat het nummer, mede door Portnoy’s drumpartijen, best wel wat weg lijkt te hebben van Toto. Ook het Elton John achtige ‘Anna Lee’ mag er zeker zijn met mooi toetsenwerk van Sherinian en zang van LaBrie. Zeker in vergelijking met ballads uit latere jaren scoren deze drie bij mij vrij hoog.

Dan zijn er nog de drie wat puntigere rockers. ‘You Not Me’ is binnen de DT-scene controversieel als enige nummer waarbij een tekstschrijver buiten de band betrokken is (Desmond Child, oa. bekend van Kiss en Bon Jovi). Echt shocking is het eigenlijk helemaal niet. Een degelijk toegankelijk nummer met een wat makkelijker mee te zingen refrein, maar daar is Dream Theater sowieso niet vies van op zijn tijd. Ik vind hem prima maar niet heel bijzonder. ‘Burning My Soul’ heeft ook niet zoveel om lijf maar rockt lekker (wat klinkt Myung’s bas lekker smerig in het intro!) en ‘Just Let Me Breathe’ komt wat mij betreft dan weer wat minder goed uit de verf, alhoewel Sherinian zijn orgel lekker mag laten gieren.

Beetje vloeken in de kerk is het misschien wel, en de kans is nihil dat ze het ooit weer zullen doen, maar wat mij betreft zouden ze er goed aandoen om een buitenstaander als producer bij nieuwe studioplaten te betrekken. Iemand die de heren ertoe kan zetten om zich te focussen op sterke composities waarbinnen lekker gesoleerd kan worden in plaats van andersom. Komende maand komt hun nieuwste album ‘Parasomnia’ uit, ben zeer benieuwd hoe dat gaat klinken nu Portnoy weer terug is in de band!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren