Het cassettebandje van Vision in the Dark heeft een jaar of 20 rust gehad, totdat ik afgelopen weekend aan het klussen was. Op den duur was ik de radio helemaal zat en dan biedt de cassettespeler in mijn zelfgebouwde bouwradio uitkomst. Het is destijds voor mij op tape gezet door een vriend die helemaal into de jaren ’80 symfo was. Ik moet het toch vaak hebben gehoord, destijds, want ik kende het nagenoeg nog van voor tot achter, ja ik werd er zelfs blij van. Het album opent met het frisse instrumentaaltje Passage, waarin heerlijke melodietjes langskomen. Deze plaat staat bol van dat soort melodieuze ‘passages’. De zang is om je dood te lachen, het blijft niet beperkt tot een Duits (of eigenlijk Zwitsers) accent, nee, de uitspraak van het Engels slaat soms helemaal nergens op. Wat verder opvalt is dat deze band met een verfrissend enthousiasme zo ongeveer alle symfo clichés in haar muziek weet te verwerken. En niet alleen in de muziek, het hele plaatje rond deze band is bij elkaar gejat. Vooral Pendragon en Marillion hebben de Zwitsers geïnspireerd (de zanger noemt zichzelf Jester…) maar ook Pink Floyd en Genesis zijn terug te horen. Maakt allemaal niet uit, ik krijg hier een grote grijns van op m’n smoelwerk. Fijn plaatje. Opvallend is dat ik zelfs nu nog een beetje ontroerd raak van de prachtballade Last Chance Flight. Eigenlijk zou die ‘ns opnieuw opgenomen moeten worden met een zanger die het Engels wel beheerst, en voila, we hebben een er een anthem bij van Solisbury Hill-achtige grootsheid.