Hier kun je zien welke berichten Jumpjet als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Pop Classics 2 (1987)
0
geplaatst: 7 juli 2010, 12:46 uur
wijsneus schreef:
Halo of Flies wordt toch door velen als een der beste Alice Cooper songs beschouwd. ( ook door mij )
Deze CD bevat natuurlijk alleen maar bekende nummers die je veels te vaak op de radio hoort.
Eigenlijk overbodig, dit soort verzamelaars. Je koopt hem alleen maar omdat er mss 2 of 3 nummers opstaan die je niet hebt.
Halo of Flies wordt toch door velen als een der beste Alice Cooper songs beschouwd. ( ook door mij )
Deze CD bevat natuurlijk alleen maar bekende nummers die je veels te vaak op de radio hoort.
Eigenlijk overbodig, dit soort verzamelaars. Je koopt hem alleen maar omdat er mss 2 of 3 nummers opstaan die je niet hebt.
Je slaat de spijker op z'n kop.
Eén van de eerste CD's bij ons thuis, en waarschijnlijk daarom heb ik deze (te) vaak gehoord. Jethro Tull, Alice Cooper, Don Mc Lean en the Babys zijn mijn favorieten op deze compilatie.
Het is ook rond die tijd begonnen volgens mij, die ''classics"-trend. Popclassics, rockclassics, danceclassics, noem maar op. En we zijn er nog steeds niet vanaf. Sterker nog er zijn radiozenders die zich hebben gespecialiseerd in het eindeloos herhalen van dezelfde doodgedraaide playlist. En daarmee zelfs de meeste briljante nummers om zeep helpen.
Pure Reason Revolution - Coming Up to Consciousness (2024)
0
geplaatst: 7 oktober 2024, 15:59 uur
Enkele jaren geleden werd ik aangenaam verrast door het album Eupnea van Pure Reason Revolution. Heavy en toch melodieus, progressief maar toch toegankelijk. Zoiets dus. De opvolger, Above Cirrus, deed me niet zoveel. Het album Coming Up to Consciusness des te meer, ik vind ‘m zelfs nog beter dan Eupnea. Heavy uitspattingen zijn er nog altijd, maar minder dominant. De composities en melodieën zijn ijzersterk, en dan heb je mij wel te pakken.
Door een notificatie van Spotify (soms irritant, soms toch ook wel handig) werd ik gewezen op het optreden van Pure Reason Revolution op 3 oktober in Hoofddorp, samen met de Nederlandse band Lesoir. Met hoge verwachtingen reisde ik af naar Hoofddorp. Té hoge verwachtingen, zo bleek. De vier muzikanten van PRR stonden er een beetje verloren bij op het veel te grote podium. Eén van hen was bovendien een invaller, geleend van Lesoir. (die zich overigens uitstekend van zijn taak kweet.) Leadzanger/ gitarist Jon Courtney is geen overtuigende frontman en/of zanger; zijn pogingen om het (weinige) aanwezige publiek tot meezingen te bewegen waren bijna genant. Maar grootste spelbreker was de geluidsman. Ongelofelijk hoe de subtiliteiten in de composities (en dat zijn er nogal wat) volledig om zeep werden geholpen in de veel te harde geluidsbrij. Met name de uit de synth afkomstige bas viel in negatieve zin op.
Gisteren Coming up to Conscousness nog maar ‘ns geluisterd. Ondanks het teleurstellende live-optreden blijft het album gelukkig fier overeind.
Door een notificatie van Spotify (soms irritant, soms toch ook wel handig) werd ik gewezen op het optreden van Pure Reason Revolution op 3 oktober in Hoofddorp, samen met de Nederlandse band Lesoir. Met hoge verwachtingen reisde ik af naar Hoofddorp. Té hoge verwachtingen, zo bleek. De vier muzikanten van PRR stonden er een beetje verloren bij op het veel te grote podium. Eén van hen was bovendien een invaller, geleend van Lesoir. (die zich overigens uitstekend van zijn taak kweet.) Leadzanger/ gitarist Jon Courtney is geen overtuigende frontman en/of zanger; zijn pogingen om het (weinige) aanwezige publiek tot meezingen te bewegen waren bijna genant. Maar grootste spelbreker was de geluidsman. Ongelofelijk hoe de subtiliteiten in de composities (en dat zijn er nogal wat) volledig om zeep werden geholpen in de veel te harde geluidsbrij. Met name de uit de synth afkomstige bas viel in negatieve zin op.
Gisteren Coming up to Conscousness nog maar ‘ns geluisterd. Ondanks het teleurstellende live-optreden blijft het album gelukkig fier overeind.