Van Porcupine Tree had ik wel eens gehoord, maar Steven Wilson (solo) was voor mij een onbekend fenomeen totdat ik op Youtube de clipjes tegenkwam van The raven that refused to sing en Drive Home. Het was lang geleden dat ik zo werd geraakt door nieuwe muziek, overigens mede dankzij de prachtige animatiefilmpjes bij deze nummers. De wat meer jazz / prog gerichte nummers op ‘the Raven..” weerhielden mij ervan om het hele album in huis te halen. Bij Hand. Cannot. Erase ben ik dan toch overstag gegaan, gelukkig wel.
Je kunt platen maken waar het muzikale vakmanschap vanaf spat, met een glasheldere produktie, waaraan zo ongeveer alles klopt. Steven Wilson is echt niet de enige die dat allemaal beheerst. Maar bij deze plaat is er iets bijzonders aan de hand. Het is lang geleden dat ik zo werd gegrepen door een album. Met name de eerste helft van het album (tot en met Routine) laat me niet meer los.
In Three Years Older hoor ik geluiden en fragmentjes terug van Yes, Mike Oldfield, Camel (en vele andere) maar dan op zo’n manier dat ik die van nu af aan zal linken aan Steve Wilson, alsof hij hier de standaard neerzet waaraan alle muziek van nu af aan zal worden afgemeten. Ik overdrijf waarschijnlijk, maar jongens toch wat een grootse track is dit.
Hand Cannot Erase is een toegankelijk liedje voor de afwisseling. Zou zomaar een single kunnen zijn.
In tegenstelling tot de Gallery Play waar het album bol van staat, is Perfect life een juweeltje door zijn eenvoud. Heel subtiel wordt de stemming opgebouwd, en verdomd, het werkt.
Na de vredige klanken van Perfect life slaat in Routine de stemming weer om. De vrouwelijke vocalen tillen het nummer naar grote hoogte.
Home Invasion en Regret #9 zijn voor mij een beetje een breekpunt op het album. Waar de eerste helft van het album mij bijna onmiddellijk overtuigt, moet ik hier echt goed naar de (overigens razend knappe) arrangementen luisteren om bij de les te blijven.
Van de langste track van deze plaat, Ancestral , vind ik de eerste helft fantastisch (gitaarsolo!) maar na circa vijf en een halve minuut hebben we er nog acht te gaan vol met (te) vaak herhaalde nerveuze riffs en ritmes en die trek ik niet helemaal.
Gelukkig is er na afloop van dit geweld nog de mooie afsluiter Happy Returns die het verhaal compleet maakt.
Mijn eerste indruk van Hand.Cannot.Erase was dat dit de ‘plaat van eeuw’ moest zijn. De euforie die de eerste luisterbeurten teweeg brachten is nu een beetje over, en ik heb toch (nog) wat moeite met de hierboven genoemde ‘taaie’ stukken op het album. Maar dan nog blijft dit een sensationeel goede plaat.