Na jaren weer eens een luisterbeurt voor Secret Samadhi en besloten dat er een half sterretje af gaat. Op deze plaat staan vier sterke nummers die zich kunnen meten met Throwing Copper: Rattlesnake, Lakini's Juice, Graze en Freaks. Met de overige tracks wordt de neerwaartse lijn neergezet die Live in de jaren daarna is blijven volgen.

Vijf jaar geleden werd ik verrast door het prachtige debuutalbum ‘Painted Image’ van Liz Brasher. Een jongedame barstensvol talent, een aangename stem en prachtige liedjes. De soulvolle arrangementen (inclusief een heerlijk Farfisa-achtig orgeltje) maakten er echt een bijzonder album van. Vijf jaar lang hebben we moeten wachten op een opvolger.
Waar is het in de tussentijd mis gegaan? Het soulvolle geluid van het debuut is ingeruild voor een standaard middle-of-the-road productie die het ene oor in en het andere weer uitgaat. In When I stand en Pieces zijn nog een beetje de echo’s van Painted Image te horen (orgeltje, fuzz gitaar.) Waren dit wellicht leftovers van het debuutalbum om de speelduur van een LP vol te krijgen, die met 40 minuten toch al aan de krappe kant is..?
Een hele krappe voldoende voor Baby Damn, hopelijk komt ze snel met iets beters.