John Watts is geen geweldige zanger, maar zijn geluid sluit perfect aan bij de teksten. Zo hoort het gewoon. Sterke songs, meeslepende sound, ja ik blijf dit een erg goed album vinden.

Afgelopen jaar pikte ik Florence & the Machine op dankzij de singles Ship to Wreck en Queen of Peace. En dat zou eens tijd worden zeg! Ik ben geloof ik een beetje verliefd geworden op Florence want dit is echt een heerlijk album. Ship to Wreck is bijna té catchy, maar daarna wordt het alleen maar beter. Hier en daar lees ik de term 'bombast(isch)' en ergens snap ik dat wel. De arrangementen zitten hier en daar namelijk wel erg vol met violen en blazers. Omdat die door minder getalenteerde artiesten te pas en vooral te onpas worden ingezet om ongeïnspireerde liedjes toch nog een beetje drama mee te geven, kan ik me voorstellen dat dit bij veel luisteraars een soort Pavlov-reaktie teweegbrengt. (Het meest afschrikwekkende voorbeeld dat ik in dit verband kan bedenken zijn de orkestbanden waar Marco Borsato overheen kreunt.) Maar zo niet bij Florence & the Machine. Het uitgebreide instrumentarium zet de toch al sterke songs alleen maar kracht bij. Het slotstuk van de titeltrack is daar een mooi voorbeeld van. En dan die hemelse stem van Florence. In Various Storms & saints laat ze alles horen waartoe ze in staat is, en dat is nogal wat. Voor mij de beste plaat van het afgelopen jaar. Vijf sterren voor dit pracht album.