De Afghan Whigs kende ik destijds (jaren ’90) wel, maar pas met het debuut van The Twilight Singers viel het kwartje en ben ik Greg Dulli blijven volgen. Sindsdien ben ik de Whigs-platen op waarde gaan schatten, met Black Love als favoriet nipt voor Gentlemen.
Met The Twilight Singers ging Dulli gewoon door met waar hij goed in is: het maken van donkere, meeslepende rock met een flinke dosis soul. Het TTS-debuut Twilight as played by The Twilight Singers is voor mij van een onovertroffen schoonheid, en het recente Dynamite Steps was ook weer helemaal raak. Voor mij persoonlijk bestond er dus geen enkele noodzaak tot een reünie van de Afghan Whigs. Waarom het nu toch zo ver gekomen is, wie zal het zeggen, uit nostalgische overwegingen of toch commerciële? Misschien dat met de naam Afghan Whigs toch weer wat oude fans bij de les worden gehaald.
En toen was er dus Do to the Beast. In het artwork wordt de sfeer alvast neergezet; obscuur beeldmateriaal, teksten in handgeschreven letters – dit alles in de overheersende kleuren zwart en grijs. Muzikaal heeft er evenmin een stijlbreuk plaatsgevonden; Opener Parked Outside laat er geen gras over groeien, de beuk erin. It Kills is weer zo’n track die meteen onder je huid kruipt, met dank aan de mellotron-achtige strijkers. De vooraf op YouTube geplaatste tracks Algiers en the Lottery klinken zelfs al een beetje vertrouwd. Algiers heeft een soort Tex-Mex arrangement dat mooi aansluit bij het klaaglijke stemgeluid van Dulli. Het broeierige Can Rova had zo op ‘Twilight as played by The Twilight Singers’ kunnen staat, waarmee ik maar wil zeggen: wat een prachtig liedje.
Het album heeft een loodzware eindmix gekregen die niet overal prettig wegluistert. Het Whigs-geluid, dat bestaat uit een opeenstapeling van (gitaar-)partijen is van zichzelf al vol en heftig genoeg, de overmatige compressie doet daar geen goed aan. Hierboven werd al genoemd dat de zang soms nauwelijks te horen is, en dat kan toch niet de bedoeling zijn als je over zo’n karakteristieke strot beschikt als Greg. Wat bij de eerste luisterbeurten ook weer opvalt, is dat veel van de nummers het zelfde akkoordenschema hebben, zoals al zo vaak gebruikt in eerdere Whigs- en TTS- songs. Het zijn de zelfde bedenkingen die ik aanvankelijk had bij Dynamite Steps, en dat is inmiddels toch wel uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums. Met Do to the Beast zal het dus ook wel goed komen. De jaren ’90 en/of de oude Afghan Whigs zullen we er niet mee terug krijgen, en dat hoeft ook niet. Waar de Whigs destijds klonken als een ongeleid projectiel gaan ze nu doelgericht te werk. Minder fel en rauw, maar nog altijd overtuigend. Ik ben benieuwd of ze dat ook in Paradiso waar gaan maken. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst, maar desondanks heb ik er alle vertrouwen (en vooral zin) in.

Na het degelijke album Do to the Beast is In Spades alweer de tweede Twilight Singers release onder de naam Afghan Whigs. Want zoals iemand hierboven al opmerkte, zijn dat inmiddels twee volkomen uitwisselbare merknamen. Maar Dulli heeft natuurlijk goed in de gaten, dat een band met onder andere Gentlemen, Debonair en Faded in het repertoire, de meeste volle zalen trekt. Met dit album wordt het Whigs repertoire uitgebreid met een handvol sterke songs: Arabian Heights, Demon in Profile, Oriole en de grootse afsluiter Into the Floor.
Maar op In Spades staan ook een aantal tracks die ik minder de moeite waard vind. Opener Birdland is meer een soort ouverture dan een volwaardige track. Toy Automatic verzuipt in het volgepropte arrangement, en Copernicus is zo’n typische standaard Whigs / TS-song die op de automatische piloot ingespeeld lijkt te zijn.
Neem je daarbij de toch al erg korte speelduur en wederom niet zo beste produktie van dit album, dan moet je vaststellen dat In Spades geen hoogvlieger is in het oeuvre van Greg Dulli. De ingrediënten van Dulli’s songs zijn vertrouwd, sommige intro’s en loopjes zijn rechtstreeks afkomstig uit eerder AW- of TS-werk. Zo hoor je in Arabian Heights een gitaarloopje dat eerder is gebruikt als zangmelodie in het refrein van ‘Feathers’ (op het album Blackberry Belle)
In Spades zie ik als een soort tussendoortje, van een vergelijkbare orde als de A Stitch in Time EP en het Amber Headlights-album. Het niveau van het geweldige laatste Twilight Singers-album Dynamite Steps wordt niet geëvenaard. Let wel, In Spades is een prima rockplaat, maar weet mij niet bij de lurven te grijpen zoals (bijna) alle andere Afghan Whigs- en Twilight Singers albums dat doen.

Oei, moeilijke titel. Nou is de muziek bij vlagen ook best ‘moeilijk’; het album begint bijvoorbeeld al met een Tool-intro. Tempowisselingen en exotische maatsoorten vliegen je om de oren.
In track 2 Plateau horen we een toegankelijk refreintje, doet een beetje denken aan Evanescence, maar dan met minder eyeliner. Klinkt fris, Breach is er nog zo eentje. Vervolgens dacht ik: hee dit komt me bekend voor.. en ja hoor; Shout is daadwerkelijk een cover van Tears for Fears. Levensgevaarlijk om zo’n klassieker te coveren, maar ze komen er mee weg. Meer dan dat; Trope is erin geslaagd om een nogal uitgekauwd nummer nieuw leven in te blazen zonder het origineel geweld te doen. De tracks daarna weten de aandacht (nog) niet helemaal vast te houden, maar de band heeft er goed aan gedaan de nummers binnen de vier minuten te houden. Afsluiter Seasons Change is weer wat toegankelijker en ook gewoon een prachtig liedje. Dit is al met al een erg fijn album. En het is nog maar hun debuut, ik verheug me op wat er nog gaat komen.