Pracht plaat. Een kruising tussen Led Zeppelin en the Black Crowes. Jammer dat deze band in Europa geen voet aan de grond heeft gekregen. In de postgrunge-tijd kwam er weliswaar veel bagger uit Amerika (zoals Creed) maar Candlebox was toch wel de moeite waard.

In het plaatselijke jongerencentrum organiseerden we voorheen nog wel ‘ns een ‘singer/songwriter night.’ Knusse avondjes waren dat. Bankstellen in de zaal, schemerlamp aan en artiesten die volledig akoestisch hun liedjes speelden. Plaatselijke helden zoals Elsa Bekman en Chris Kok, maar ook Tim Knol (net voordat hij bekend werd van radio en TV) en ook deze Celine Cairo.

Het optreden van Celine in ons dorpje is toch al minstens een jaar of tien geleden. Een schuchter meisje nog, maar met haar hemelse stem, akoestische gitaar en prachtige liedjes wist ze het handjevol bezoekers helemaal in te pakken.

Bij het zien en horen van jonge, talentvolle muzikanten wordt ik soms een beetje mistroostig; je ziet een artiest met eindeloos veel meer talent dan alle Chef Specials, Davina Michelles en Miss Montreals bij elkaar, maar je weet vrijwel zeker dat ze nooit het succes en de waardering zullen krijgen die ze verdienen. En ik heb het idee dat het Celine Cairo ook zo vergaat, want In de tien jaar die zijn verstreken sinds het hierboven genoemde optreden heb ik Celine één keet op de nationale radio voorbij horen komen, met de single ‘Follow’ (uit 2013 alweer, prachtig liedje trouwens.)

Haar album Free Fall was, in mijn ogen/oren, een poging om met een meer hitgevoelig geluid c.q. aalgladde produktie, een groter publiek te bereiken. Maar dat is niet helemaal gelukt, zelfs erwinz heeft tot nu toe nog nooit van haar gehoord (en dat wil heel wat zeggen geloof ik)

De produktie van dit album Overflow is ook weer tot in de puntjes, maar is er deze keer helemaal op gericht de stem van Celine optimaal tot zijn (haar?) recht te laten komen. Bovendien zijn de liedjes gewoon goed.

Dat Celine Cairo in verband wordt gebracht met London Grammar is grappig, ze zong immers al zo voordat ooit iemand van Hannah Reid had gehoord. Maar als Celine in het kielzog van London Grammar kan profiteren van hun succes dan is het haar van harte gegund.

Het wordt hoog tijd om Celine Cairo weer een keer live aan het werk te zien. Als het zo ver is kan ik alle liedjes meezingen, want Overflow gaat bij mij op repeat.

Ver voordat hij zich (uitsluitend) op de blues zou toeleggen, maakte Chris zijn meest bekende en hitgevoelige albums. Mijn persoonlijke favorieten uit die periode zijn On the Beach en Shamrock Diaries, die bestaan van voor tot achter uit hoogwaardig materiaal.
Op bijna alle andere releases van Chris zit er nog wel ‘ns een misser tussen het songmateriaal; van die niemendallerige liedjes, bij het lullige af soms.
One Fine Day is een verzameling liedjes uit die laatste categorie als je het mij vraagt. Het gaat iets te ver om deze compilatie een verzameling missers te noemen, maar hoogvliegers zijn het zeker niet.
Toch nog een krappe voldoende voor deze. Mede dankzij het artwork; dat kun je wel aan Chris overlaten.

Stuk voor stuk pracht composities op dit album, subliem gearrangeerd ook. Met natuurlijk de overbekende hit Josephine (op vinyl in de enige echte versie) Grappig is, dat op het punt waarop het nummer (op de radio) meestal wordt weggedraaid, het mooiste nog moet komen. En dan bedoel ik het springerige pianootje en de baspartij aan het eind van het nummer.
Warme produktie ook, voor jaren '80 begrippen. Vooral op de B-kant wordt sfeer gekoppeld aan pure muzikale klasse.
Ik heb eigenlijk maar één puntje van kritiek op Shamrock Diaries. Waarom horen we de (slide-) gitaar van de Meester Zelf zo weinig?

Op een slecht album zullen we Rea niet zo gauw betrappen, maar hij valt me toch erg tegen. Te hoge verwachtingen dus.

De drums zijn inderdaad storend. In 1998 bestonden er volgens mij al heel wat beter klinkende computerdrums dan op deze plaat zijn te horen. Bovendien zitten ze veel te hard in de mix. Het warme stemgeluid van de meester zelf daarentegen weer veel te zacht. Chris' briljante slide-spel is maar mondjesmaat te horen.
Ik snap ook niet waarom er in de berichten bij dit album zo hoog wordt opgegeven over het titelnummer; in mijn beleving een vrij futloos bossa-nova deuntje.
Deze plaat is inmiddels de kast in gegaan, en zal daar niet vaak uit gaan komen. Véél liever luister in nog eens naar The Blue Jukebox. Of naar die andere gitaarheld met de plaat waarvan het hoesje zo verdacht lijkt op deze…

Het debuut van Chris Rea pikte ik ooit eens mee uit een tweedehands winkel voor een paar eurootjes. Hij heeft briljante platen op zijn naam staan (Shamrock Diaries, On the Beach, Blue Jukebox, Blue Guitars en nog wel een aantal) maar ook enkele zwakke broeders. Wat mij betreft hoort Benny Santini bij die laatste categorie. Het merendeel is standaard jaren '70 pop, ik moet hier en daar aan the Eagles denken en dat bedoel ik niet als compliment. Chris moest zijn vorm nog zien te vinden. In de stand-out track (en tevens de bekende single) Fool if you think it's over hoor je al tot wat voor pareltjes de man in staat zou blijken.

Met de classificatie ‘vrolijkste plaat’ van Clownvis ben ik het ergens wel eens, maar in het geval van Chris Rea is dat niet per se goed nieuws. Chris’ stemgeluid en gitaarspel zijn fenomenaal en goede liedjes schrijven kan hij ook, maar zo af en toe zit er wel eens een uitglijder tussen en meestal zijn dat de liedjes waarin hij een vrolijke noot probeert te raken.
Opener Bambolini rockt wel lekker en heeft een pakkende hook. Het bruggetje heeft hij op On the Beach vrijwel ongewijzigd opnieuw gebruikt in Lucky Day.
De eerste uitglijder is Touché d’Amour, een slap reggae deuntje. Chris Rea en de franse taal is gewoon geen gelukkige combinatie. Kun je ook terug horen op de in het Frans gezongen tracks van het album Louisiana & New Orleans uit de [Blue Guitars] box.
Shine, shine, shine laat de vertrouwde Rea horen, warm en sfeervol. Reasons ligt in het verlengde hiervan.
De titeltrack is wat al te zoetig en easy listening, en is duidelijk geïnspireerd door de geboorte van de kleine Josephine, voor wie hij later een nog veel mooier liedje zou opnemen.
I don’t know what it is but I love it is duidelijk als hitsingle bedoeld. Intro en couplet klinken veelbelovend, hier had zomaar een tweede I can hear your heartbeat in gezeten. Maar vanaf de modulatie in het aanloopje naar het refrein gaat het mis en maakt hij er een dertien- in-een-dozijn popniemendalletje van.
Naar het eind toe begint Wired tot the Moon dan toch een volwaardig Rea-album te worden. Ace of Hearts, Holding Out en Winning behoren tot de betere tracks op deze plaat, waarmee Water Sign nog net een voldoende scoort.