Good Job, Herman.

Met Holidays in Eden dreigde Marillion af te glijden richting een soort light-prog, maar dit haalde weer even iedereen bij de les.
Brave is een intense en muzikaal hoogstaande plaat. De teksten zijn wel een beetje topzwaar vind ik. Er is bij deze plaat nog een soort speelfilm gemaakt en dat was helemáál een zwaar stuk.
Brave is geen CD om als achtergrondmuziekje af te spelen of lekker in de auto te luisteren. "Play it loud with the lights off" vermeldt de hoestekst (en terecht)
Daarna leek het erop dat Marillion "Brave" niet meer zou evenaren, laat staan overtreffen. Gelukkig verrasten ze 10 jaar later vriend en vijand met Marbles, die nog een tandje beter is dan deze.

Ach ja deze plaat heeft een hele acceptabele speelduur, voor een LP dan.

De eerste Marillion-plaat die ik kocht. Er zouden er nog vele volgen.
Ik had namelijk de clip van " Asassing" op MTV gezien. Een fantastisch nummer dat ik ooit eens op een cassettebandje van een kennis had horen langskomen. De dag erna viste ik het eerste de beste CD'tje uit de bak waarop ik " Asassing" zag staan. Ik had geen idee dat ik hier met een live-album te maken had... Toen ik weer 40 gulden bij elkaar had gespaard, kocht ik Fugazi meteen na deze. Ik ben namelijk geen groot liefhebber van live-registraties. Maar deze mag er bij nader inzien toch wel zijn.
Real to reel laat Marillion horen op het hoogtepunt van de Fish periode. Ik heb het idee dat er niet veel is gesleuteld aan de opnamen, is ook wel de kracht van deze plaat, je krijgt het gevoel dat je in je eigen stamkroeg naar een wereldband staat te luisteren. (Dat van die wereldband klopt uiteraard)
Mijn persoonlijke favoriet is Cinderella Search, die hier zoveel intenser klinkt dan de vrij steriele studioversie die op B-sides themselves staat.

Zo’n tien jaar geleden dacht ik dat we Marillion wel zo ongeveer konden afschrijven. Platen als Marillion.com en Anoraknophobia waren best aardig, maar hadden weinig meer toe te voegen aan het imposante oevre van de band. Maar met Marbles, misschien wel hun beste album ooit, bewees Marillion in één klap ook in de 21e eeuw bestaansrecht te hebben. Maar leg dat maar ‘ns uit aan de buitenwereld die alleen Kayleigh kent..

En dan begint deze plaat ook nog ‘ns met Gaza. Een ‘ingewikkeld’ nummer met een allesbehalve luchtig thema. En daardoor zeker 10 draaibeurten lang een ongemakkelijke luisterervaring. De overgangen zijn wel erg hak-op-de-tak. Het doorzettingsvermogen van de luisteraar wordt na dertien minuten beloond met een bloedstollende solo van Rothery. Tenslotte bereikt Gaza de climax met het meerstemmige slotstuk (“It’s lke a nightmare rose up..”) en verdomd, ze hebben het weer voor elkaar; kippenvel op m’n onderarmen.

De titeltrack: het begin wordt vooral gedragen door de strijkerssectie uit de synth van Kelly, met een sterke zangmelodie van Hogarth. Na de tempowisseling mag ook Rothery van zich laten horen. Sterk nummer.

Pour my love dan: Een rustig voortkabbelend popliedje met jazzy inslag; een typische Hogarth-compositie als je het mij vraagt. Verderop is er een cheesy bruggetje in het nummer geplakt, gevolgd door een plichtmatige gitaarsolo. Pour my Love is hoe No one can had geklonken als die op Anoraknophobia had gestaan.

Maar daarna komt het weer helemaal goed: Power is een ijzersterke track! Aangename groove in het couplet en een lyrisch refrein. De manier waarop verder in het nummer de spanning wordt opgebouwd, telkens een nootje omhoog, mag dan wat al te voor de hand liggend klinken; het gewenste effect wordt zeker bereikt. Top.

Montreal hangt aan elkaar van losse ideetjes met nauwelijks samenhang. Ik heb zo’n gevoel dat Hogarth de hele lap tekst al klaar had en er daarna het hele nummer eromheen gebouwd moest worden. Het luistert wel lekker weg hoor, maar er blijft bij mij maar weinig van hangen.

Invisible Ink: het catchy regeltje “I’m hoping you don’t throw my little notes away” en het simpele maar o zo doeltreffende gitaarlickje geven dit nummer een hook van jewelste.

Lucky Man: een degelijke compositie, maar voor mijn gevoel te langzaam gespeeld. Daardoor komt het nummer wat te lijzig en slepend over.

The Sky above the rain lijdt een beetje aan het zelfde euvel als Montreal; tekst en muziek werken niet overal lekker samen. Wel een mooie tempowisseling naar het eind toe, die de plaat waardig afsluit.
Steve Rothery roep ik overigens uit tot man of the match. Met een kleine voorsprong op Mark Kelly is hij het wederom die Marillion naar een hoger plan weet te tillen.

Tenslotte nog iets over de produktie want die staat erom bekend zeer wisselend van kwaliteit te zijn bij Marillion. Tegenwoordig worden veel produkties slachtoffer van de Loudness War: de trend om alles (even) hard en vet te laten klinken. Daarmee zijn het niet meer de muzikanten, maar is het de producer die bepaalt hoe de plaat gaat klinken, namelijk zo plat als een dubbeltje door in de eindmix lekker veel compressie te gebruiken. Mits goed uitgevoerd kan dat goed uitpakken. Californication (RHCP) is zo’n plaat die ik ondanks het nagenoeg ontbreken van dynamiek, erg goed vind klinken. Op Sounds that can’t be made is de eindmix minder gelukkig uitgepakt. Er lijkt wel sprake te zijn van een soort ‘omgekeerde compressie.’ De fluisterzachte intro’s van o.a. Gaza en Invisible Ink zijn alleen te horen als je de volumeknop vol open draait, om vervolgens te worden verpletterd onder een muur van geluid in de hardere passages. Desondanks klint deze plaat wel warmer en organischer dan we de laatste jaren gewend waren en dat bevalt me dan weer wel.

En zo hebben we, bijna dertig jaar na SFAJT, STCBM. Met deze plaat verdient Marillion zeker een doorwerkbonus.

Marvin Gaye heeft een goddelijk stemgeluid en ook het hart op de goede plaats (en zijn soul natuurlijk)

Maar ondanks diverse luisterbeurten kom ik er maar niet doorheen. De orkestrale arrangmenten zijn voor mij te veel van het goede, om van die ooh-aah achtergrondkoortjes maar te zwijgen.

Deze EP heb ik kort geleden opgepikt nadat ik ‘Desire’ hoorde langskomen op Pinguin radio. Wat een ijzersterke track. Het is niet alleen de expressieve stem van Meg die mij bij de lurven grijpt, want net als je denkt dat je het liedje doorhebt, knalt er een heftige gitaarsolo in. Aan het eind van Heart heart head wordt naar een soortgelijke climax toe gewerkt, maar daar doet ze het door haar stem helemaal in het rood te jagen. Ik hou meestal niet van die schreeuwende wijven, maar Meg doet het precies goed. In Go klinkt ze iets teveel als een tienersterretje á la Avril Lavigne, maar Make a shadow en the Morning After zijn weer helemaal goed. Pracht plaatje dus!

Met behulp van de lijst met recent uitgekomen albums hier op MuMe doe ik m'n best om de nieuwe releases bij te houden die zijn gelabeld met het genre 'rock', maar een goede soulplaat wil ik ook niet missen. Maar worden die nog gemaakt dan?
Ja gelukkig maar, dit is er zo eentje, en wat voor één.
Dit album heeft het allemaal; goede composities, smaakvolle arrangementen, kraakheldere productie en niet te vergeten het stemgeluid van mr. Sanko zelf. Het album vervalt geen seconde, hoe vaak ik 'm ook luister.
Voor mij de ontdekking van het jaar.