Joe Jackson al een tijd lang uit het oog verloren. Deze plaat is daarom een aangename verrassing voor mij; hij kan het dus nog. De heerlijke 'live'-sound komt dicht in de buurt van het al eerder genoemde Body and Soul. Het flauwe, musical-achtige Good Bye Jonny vind ik er totaal niet tussen passen, verder zijn de songs gewoon goed en natuurlijk vakkundig uitgevoerd. Petje af voor Joe!

Begin dit jaar werd ik door een vriend gevraagd of ik zin had om gitaar te spelen bij de huidige productie van de plaatselijke musicalvereniging. Het ging om de tweede gitaarpartij en oh ja, er zaten ook wat toetsenpartijtjes in. Onder het bekende Pipi Langkous-motto “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan” heb ik de uitdaging aan genomen. Vervolgens heeft dit album een paar maanden op repeat gestaan. (Aanvankelijk was het hele album via Spotify te beluisteren, maar merkwaardig genoeg zijn er in de loop van dit jaar steeds meer tracks offline gehaald. Raar.) Inmiddels was ik wel in het gelukkige bezit gekomen van de dubbel CD (in een klassieke dubbel-CD ‘stoeptegel-formaat’ jewel case)

RENT is een doorgecomponeerde musical, of eigenlijk een rock-opera, de muziek gaat non-stop door en vrijwel alle teksten zijn gezongen. Voor de muzikanten in het orkest (waaronder ikke dus) betekent dat een dik boekwerk met bladmuziek. Toen ik de mijne in handen kreeg (Guitar II / keyboard) werd ik me pas bewust van de monsterklus die mij (als debutant) te wachten stond. Vooral omdat het zwaartepunt hiervan niet bij de gitaar ligt maar bij de toetsen ligt; niet mijn specialiteit. Voor een rock-opera bevat RENT maar weinig echte rocknummers; de titelsong, Out Tonight en What You Own. In de meeste andere stukken wordt veel gewisseld van maat- en toonsoort, waarbij Christmas Bells de kroon spant. Een ware uitputtingsslag, dat nummer; niet alleen voor de muzikanten maar zeker ook voor koor en solisten, elke inzet moet raak zijn. Bovendien maakt de vertaling van Engels naar Nederlands de zangpartijen ook nog eens lastiger.

RENT speelt zich af in New York, begin jaren ’90 en gaat over het leven van een groep artiesten en muzikanten. Hun leven wordt beheerst door geldgebrek, drugs, AIDS en relaties. Van een duidelijke verhaallijn is geen sprake, er spelen verschillende lijntjes door elkaar met steeds één of twee van de acht hoofdpersonen in de hoofdrol. Onder deze hoofdpersonen zijn zo ongeveer alle denkbare seksuele voorkeuren vertegenwoordigd. Door deze indringende thema’s, en natuurlijk door de overweldigende muziek heeft RENT een wereldwijde, fanatieke schare fans, ook wel ‘Rentheads’ genoemd. De voortijdige dood van componist Jonathan Larson heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de mythevorming.

Al met al een vrij heftig stuk om te spelen in een plattelandsdorpje maar ik durf wel te zeggen dat het goed gelukt is. Een Renthead ben ik niet geworden, maar de muziek zal me altijd bijblijven.