Met dit tweede album wilde Yeasayer iets anders dan hun debuutalbum All Hour Cymbals (2007). De wereldmuziek hebben ze achter zich gelaten, en het maakt plaats voor andere invloeden. In eerste instantie wilde de band dat Odd Blood een ambient album werd, maar dit zetten ze in de ijskast en hebben nu gekozen voor electropop. In The Children, maar ook elders op dit album zijn dubstep-invloeden te horen. Voor de rest is dit openingsnummer experimenteel waarop vooral de stemmen vervormt zijn, en er ook met potten, pannen en flessen geluiden zijn gecreëerd. Na dit monotone openingsnummer volgt het melodieuze Ambling Alp, de bijnaam van een Italiaanse bokser uit de jaren ‘30 en ‘40. Dit heeft wat weg van het psychedelische Animal Collective geluid van hun debuutalbum, dat overigens elders op het album nauwelijks meer aanwezig is.

Madder Red begint heel rustig en bouwt uit tot een plechtig electronisch volkslied, met een herkenbaar refrein waar het publiek in kan participeren. Een melodieus, romantisch liefdesnummer, dat ergens ook dramatisch klinkt, volgt; I Remember. Waarin de eerste vier nummers elk een andere stijl presenteerden is dat vanaf O.N.E. anders. Hier is de electropop die ze wilden goed te horen, dansbaar en catchy. In Love Me Girl wordt de electropop nog maar eens flink benadrukt met een typisch intro voor een lekker dansnummer. Net als je je afvraagt of dit intro nog een keer overgaat in iets nieuws veranderd het nummer van stijl, hierna volgt weer de bekende tune uit het intro en loopt het over in een weer heel ander ritme. Het gevolg: drie verschillende liedjes verwerkt in één nummer.

Met Rome open je een doos die barst van de energie. Dit blijft tot het eind een hyper nummer, met het steeds terugkerende “It’s just a matter of time”, maar de zenuwachtige biepjes eromheen maken dat het niet monotoon wordt. Strange Reunions komt bij mij niet goed over. Hier is wel iets mee geprobeerd, maar het klinkt niet als een geheel. Het hypere van Rome komt ook terug in Mondegreen, waar ook een trompet en een saxofoon(?) in gebruikt zijn, en ook dit is een energiek nummer, met een vlotte beat. Het slotnummer van dit veertig minuten durende album is het wat dromerige Grizelda, waarbij je na het energieke middengedeelte van het album weer tot rust kan komen.

Een heel apart album is dit, omdat het werkelijk alle kanten op gaat, en weer heel iets anders is dan het debuutalbum. Ondanks twee vreemde nummers en wat andere gedeeltes waar je geen vat op kan krijgen is een hoop catchy en goed dansbaar, maar toch heel onderscheidend. Over veel bands heb ik al gezegd dat ze een stuk volwassener klinken, Yeasayer doet dat ook, maar dan in het kwadraat. Soms herhalen ze iets te veel, en sommige nummers moet je wat vaker luisteren om ze te doorgronden, maar het is wel vernieuwend zonder dat het doorschiet daarin. Op zichzelf is dit geen plaat die in de top 5 van mijn eindejaarslijstje gaat eindigen, maar het is wel een album dat een rijke basis kan vormen voor toekomstig werk van de electroband uit Brooklyn.

For Music Only