Mark Oliver Everett is een beetje ongelukkig, althans dat doet zijn achtste studioalbum vermoeden. In The Beginning was alles nog mooi, maar na een scheiding heeft hij zijn levenslust verloren. Vergeleken met de gevolgen van deze scheiding stelt de breakup van Good Shoes’ Rhys Jones niets voor. In het prachtige nummer Gone Man komt Everett’s pessimisme mooi tot bloei, al in de eerste zin is het raak met “Jesus loved me but it’s over now” en twee zinnen later praat hij met honden om er zeker van te zijn dat hij leeft. Hoewel hij altijd wel hield van de depressieve liedjes, zingt hij dat deze scheiding In My Younger Days niet zo moeilijk te verwerken zou zijn als nu. Toen gooide hij het van zich af en zag hij het als een levensles. Dit prachtige relaas eindigt met een veelzeggend “I just need you back”.

Gelukkig volgt er daarna weer een wat vrolijker klinkend nummer, een ode aan pleinvrees, in Mansions Of Los Feliz. In A Line In The Dirt zingt hij over de laatste ruzie voor de scheiding waarna hij in zijn auto stapt en wegrijdt zonder te weten of hij ooit zal terugkeren. Het titelnummer gaat over hoe ongevoelig hij is geworden door de scheiding en hoe hij nergens meer om geeft. Als hij met zijn auto een lange rit maakt haalt hij zijn memorecorder tevoorschijn en spreekt hij zijn gedachte in over de duizenden Apple Trees langs de kant van de weg.

Paradise Blues gaat voor ophef zorgen in Israël. Hij vergelijkt zichzelf met een zelfmoordterrorist, omdat hij in één keer een eind wil maken aan het leven van hem en zijn ex om vervolgens in het paradijs te komen. Nowadays is een aanklacht tegen het individualisme van tegenwoordig waarin niemand even de moeite neemt om elkaar te begroeten. Vervolgens blijft het in Unhinged onduidelijk hoe hij met het verdriet om gaat. High And Lonesome is weer zoiets dat je volgens mij alleen bij Eels kan aantreffen. Geen muziek, geen tekst, maar gewoon het geluid van hoe iemand in de regen belt, terwijl dat geluid af en toe wordt doorbroken door onweer, een kerkklok en een langsscheurende auto, maar niemand die opneemt… Vervolgens wordt er geklopt op een deur. Hij geeft het eindelijk toe: I Need A Mother, iemand die hem soms helpt. Waar hij eerst nog tegen de honden praatte, heeft hij nu een vriend gevonden in een Little Bird. Aan zijn gevederde vriendje verteld hij hoe erg hij zijn ex mist. Het praten over zijn gevoelens doet hem goed, want in het laatste nummer weet hij zijn verdriet te relativeren. Natuurlijk heeft hij een zeer zware tijd doorgemaakt, maar op een dag zal het allemaal weer goed komen zingt hij in het simpel en gevoelige nummer On My Feet.

Met het wegsterven van de gitaar komt ook dit droevige verhaal ten einde, maar gelukkig met een mooi einde. Een prachtig album heeft E. hier weer afgeleverd. Eels heeft met dit bijzondere album weer eens aangetoond één van de weinige bands te zijn die het predicaat ‘indie’ terecht bezit. End Times behoor je als geheel te beluisteren, want dat is de kracht van dit album. Het hoeft geen catchy nummers te bevatten om boeiend te zijn, zolang de hartstocht maar te voelen is door de luisteraar en dat is gelukt!

ForMusicOnly.nl

Begin januari kondigde ik dit album al aan toen ze de BBC Sound Of 2010 poll had gewonnen, Lights, het debuutalbum van de Britse zangeres Ellie Goulding. Op dat moment had ik alleen nog maar haar eerste single Under The Sheets gehoord en een cover van het nummer Black & Gold. Over beide nummers was ik enthousiast, dus ik keek uit naar dit moment, mijn eerste luisterbeurt van Lights. De vergelijkingen met Little Boots en La Roux maakte ik toen al, maar bij het luisteren van het openingsnummer Guns and Horses moet ik ook direct denken aan die typische stem van Björk. Hoewel Goulding als door folk geïnspireerde singer-songwriter begon is dat op dit album nauwelijks te horen. Vanaf de eerste seconde volgen de beats elkaar in hoog tempo op. De man die hier achter zit is producer Starsmith die ook werkte met o.a. Marina & The Diamonds, Litte Boots en Passion Pit.

Haar tweede single Starry Eyed kende ik al en steeds als ik het begin te luisteren heb ik de gedachte dat ze buiten adem is. Dit hoort er natuurlijk bij en als je die nuchterheid over boord zet, snap je heel goed waarom dit nummer als single is gekozen, al zou het niet mijn keus zijn. Mocht ze toch nog buiten adem zijn, kan ze in ieder geval tot rust komen in het intro van This Love (Will Be Your Downfall). Één van mijn favorieten van haar album, simpelweg omdat het nummer mij het meest weet te raken. Ik ontdekte Ellie Goulding dus via de veelbelovende eerste single Under The Sheet, een nummer dat zich genoeg onderscheidde om mijn aandacht vast te houden, en hoewel ik het nummer sindsdien al vaak gehoord heb, is het mij nog steeds niet aan het vervelen.

Elke singer-songwriter, en dat is Ellie Goulding eigenlijk, schrijft ook ballads. Op Lights vinden we er twee, namelijk The Writer en I’ll Hold My Breath. Het eerstgenoemde nummer is het minst geproduceerd van alle nummers op het album en daarin is te horen, dat haar stem ook zonder de ondersteuning van Starsmith van hoge kwaliteit is. Tevens zijn dit en het afsluitende Salt Skin de enige nummers die net iets langer dan vier minuten duren. De rest van de nummers duurt rond de drie en een halve minuut, waardoor het ook geen verrassing is dat één luisterbeurt slechts 37 minuten van je tijd vraagt.

Every Time You Go is de opmaat van het meest briljante nummer van dit album. Ik heb het hier over Wish I Stayed, dat rijk is aan variatie en volgens mij niet gauw zal vervelen. Als ik dit nummer hoor dan durf ik wel te zeggen dat ze zich over haar tweede album geen zorgen hoeft te maken, zoveel potentie heeft dit nummer.

De hoge verwachtingen die er waren hebben vast en zeker veel druk op haar schouders gelegd, maar ze is er prima mee omgegaan. Niet alleen Wish I Stayed zit vol potentie, ook elders op het album is dit aanwezig. Wat ik nu hoop is dat op haar tweede album (nog) meer ruimte wordt gegeven aan haar stem. Want vooral in de nummers waar de producer een stapje terug heeft genomen, is de emotie te horen en die nummers weten me echt te pakken. Storend was het werk van Starsmith echter niet. Dit alles in combinatie met het ontbreken van vullers, brengt mij tot de conclusie dat de hoge verwachtingen die ik had zijn waargemaakt.

For Music Only