In de rubriek over band(je)s die in mijn ogen ‘aandacht tekort’ komen zijn tot nu toe geen Nederlandse bands verschenen. Fervid, een band uit Dordrecht, zou de eerste kunnen zijn, was het niet dat vandaag hun album Oh is verschenen die ik via een recensie van aandacht kan voorzien. Wat betreft de muziek zijn ze niet origineel, maar dat klinkt harder dan het bedoeld is. De bedoeling van de band is om ‘het perfecte liedje’ te schrijven dat goed blijft hangen en dat hoort nu eenmaal makkelijk verteerbaar te zijn. Mocht je door alle noise niet meer weten hoe dit klinkt, dan hoef je slechts de CD in de speler te doen en binnen een honderdste van een seconde volgt het antwoord…

Cynical Love! Waarom een apart intro verzinnen als je al zo’n catchy refrein hebt dat – zonder te overdrijven – tenminste een week in je hoofd blijft hangen. Enig nadeel is dat het refrein zo verslavend is dat het couplet alleen maar kan storen, maar ook daar is rekening mee gehouden door de coupletten zo kort mogelijk te houden en het refrein zo vaak mogelijk te herhalen en omdat het liedje zelf amper de twee minuten haalt is er van verveling geen sprake. Stop dit liedje in een commercial en het wordt een hit!

Dit toch wel Beatlesque album heeft ook enkele hardere nummers waar het punkrockende titelnummer er één van is, ook hier ontbreekt het niet aan catchiness. Ook met Microphone bewijst Fervid dat het prima kan switchen tussen zoetsappige popnummers en wat hardere rock. Het zeer energieke Loose End en het rockende Fair To Me maken het lijstje van hardere nummers compleet.

Blue Smile Girl is zoals de titel al doet vermoeden een ode aan een mooi meisje waar Beatlesque samenzang niet ontbreekt en het refrein in het bezit is van een een hoog mee-zing-gehalte. Shimiaha vind ik het mooiste nummer van Oh, al ben ik er nog niet helemaal achter waarom… Is het de tamboerijn, de zang, de rest van de instrumenten of juist de combinatie ervan? Bij het daaropvolgende Put Your Arms Around Me is het bijvoorbeeld veel makkelijker te zeggen wat het het liedje zo aantrekkelijk maakt: Wederom een zeer catchy refrein dat vaak herhaald wordt en niet te vergeten het ’stotterende’ “Pu-put your arms around me” op het einde.

The One I Am In Love With (Is Not In Love With Me) zullen sommigen het beste nummer van het album noemen, maar dit soort teksten zijn helaas niet voor mij weggelegd. Als je net als de Headless Generation “so much energy” hebt moet je het afsluitende November overslaan. Dit is zo introvert dat dit na zoveel catchy refreinen bijna monotoon overkomt, waardoor ook ik me een beetje aangesproken voel.

Toch nog twee kritische noten op het eind, want voor de rest is het namelijk een album met prima nummers. Voor een opvolger is het echter wel aan te raden een duidelijkere keuze te maken welke kant er met de muziek wordt opgegaan. Aan consistentie ontbrak het namelijk een beetje; Microphone en The One I Am In Love With zijn een verschil van dag en nacht. Voordeel van dit grote verschil is dat het zonder twijfel genoeg aanknopingspunten biedt voor een volgend album.

For Music Only

Met hun debuutalbum Antidotes beleefde Foals een droomstart; een derde plek in de albumcharts. Dat is onderhand al weer twee jaar geleden en daarom is het tijd voor een nieuw album waarmee ze de critici die Foals een hype noemde ongelijk kunnen geven. Met dat in mijn hoofd begin ik aan mijn luisterbeurt van Total Life Forever. Op het moment dat Yannis Philippakis begint te zingen in Blue Blood schrik ik op… Het heeft wel erg veel weg van die over-dramatische zang van het gehypte Glasvegas. Omdat openingsnummers vaak beter zijn dan de rest van het album of er juist veel van weg hebben, blijven mijn zorgen hierom de volle vijf minuten dat dit nummer duurt hangen. Voor degenen die nu ook in spanning zitten: het komt goed! Miami is een geweldig nummer dat alles in zich heeft om een zomerhit te worden, het is relaxt (mede door Yannis stem) en heeft een catchy refrein waarbij je wel heel depressief moet zijn wil je niet op z’n minst lichtjes ‘bewegen’.

Spanish Sahara is al een paar seconden oud als je door hebt dat de stilte waar je naar luisterde een naam heeft. Het begint als een heel rustig nummer en neemt dan langzaam toe aan volume en muzikale ondersteuning en zette mij in de bijna zeven minuten dat het nummer duurt een paar keer op het verkeerde been. Daar hou ik dus van, net als het eveneens geweldige This Orient dat een beetje het midden houdt tussen Arcade Fire en Bloc Party. Met het dromende 2 Trees en het uitbundige What Remains als afsluiter heeft Foals laten zien meer te kunnen dan wat ze lieten horen op Antidotes en daarom dus geen hype is. Als je dat bij elkaar optelt is het enige juiste antwoord dat Total Life Forever een heel sterk album is geworden. Alleen een beetje jammer van die vage albumtitel…

For Music Only

Twee jaar geleden ontdekte ik Frightened Rabbit dankzij het album The Midnight Organ Fight, waar ik destijds heel enthousiast over was. En nog steeds leef ik op bij het horen van het nummer The Modern Leper. Met The Winter Of Mixed Drinks verschijnt hun derde album, en de vraag die ik bij dit album stel is of ze hiermee nu eindelijk het grote publiek gaan bereiken. Wat niet in hun voordeel werkt is dat je in hun muziek moet groeien. Voor geduldige muziekliefhebbers die de tijd nemen voor albums is een groeiplaat als deze natuurlijk een must, maar voor de radio is dat anders en laat dat medium nou net een belangrijke muzikale inspiratiebron zijn voor potentiële fans. Om niet te vervallen in elitaire generaliseringen lijkt het me beter om dit onderwerp te laten voor wat het is. Eén van de redenen dat ik zo enthousiast ben over Frightened Rabbit is vanwege de krachtige stem van zanger Scott Hutchison, met een dramatiek waarmee zelfs het meest met clichés doorspekte popliedje serieus wordt genomen (niet dat Frightened Rabbit die schrijft). En als hiermee de Bono-alert wordt geactiveerd wil ik je geruststellen: veel zangers willen doorschieten in die dramatiek, maar Hutchison weet dat te voorkomen.

Things, waarmee het album opent, behoort niet tot de uitschieters, maar is wel een goed voorbeeld van de kracht van zijn stem, omdat deze ervoor zorgt dat een op papier langdradig nummer toch nog rijk is aan variatie. De eerste single van dit album heet Swim Until You Can’t See Land en is op elk gebied sterk. Het is geen zware muziek, zeker voor Frightened Rabbit-begrippen erg catchy, prachtig gebruik van instrumenten en die stem, waar ondertussen al genoeg woorden aan zijn gewijd. In The Loneliness is het eventjes wachten op de finale, maar als die dan komt kan ook iedereen mee doen!

Rijk aan variatie is The Wrestle dat na elke luisterbeurt beter wordt en met de eerste single en Nothing Like You behoort tot de hoogtepunten van dit album. Skip The Youth is veruit het langste nummer van het album wat ook komt door het bijna twee minuten durende noise-intro. Zelf had dat van mij niet gehoeven, in ieder geval had het een minuutje korter mogen duren. Hierna volgt echter de vertrouwde stem in een aangenaam nummer. In Man/Bag Of Sand hoor je vaag het refrein van Swim Until You Can’t See Land met (waarschijnlijk) geluid uit een film, kortom: meer een over-artistieke uitbarsting dan een nummer om serieus te nemen.

Foot Shooter is niet speciaal, het enige wat opvalt is de vage hoge achtergrondstem op het eind van het nummer. Not Miserable daarentegen, weet zich wel te onderscheiden vanwege het refrein waarin er een Animal Collective-achtig effect ontstaat door het herhalen van een kort gedeelte van een tekst (tekort om te verstaan wat er wordt gezongen), maar hier houdt de vergelijking dan ook op. Valt het album je allemaal te zwaar, dan is Living In Colour een aangename onderbreking, een fris ‘opzwepend’ nummer. De afsluiter van dit drie kwartier durende album moet dan nog komen in de vorm van Yes, I Would waarin alvast een voorschot wordt genomen op het applaus.

Want dat applaus gaat er komen. Ik kan een lange conclusie geven over alle pluspunten van dit album, maar omdat ik me bij de inleiding al nauwelijks kon inhouden, lijkt het me beter de ode aan Scott Hutchison’s stem dit keer over te slaan. Laat ik mijn hoop en toch ook wel verwachting uitspreken dat de Schotse band dit jaar een groter publiek weet aan te spreken, ook buiten de (grote) groep indie-rockfans. Met The Winter Of Mixed Drinks, dat krachtiger is dan hun voorgaande album, hebben ze de lat weer een stuk hoger gelegd voor een vierde album van misschien dan wel een ‘mainstream’ band.

For Music Only