Marina and the Diamonds heeft na drie EP’s nu haar debuutalbum uitgebracht. Van deze zangeres uit Wales wordt veel verwacht, want ze eindigde niet voor niets op nummer twee van de BBC Sound Of 2010 lijst. Op Eurosonic Noorderslag maakte ze vorige maand haar debuut op een Nederlands podium net als die andere Britse zangeres die volgende week haar debuutalbum uitbrengt, Ellie Goulding. Met hoge verwachtingen begon ik dus aan het beoordelen van het album The Family Jewels en het openingsnummer vond ik briljant. Met Are You Satisfied? maak je direct kennis met het geluid en de stem van Marina Lambrini Diamandis (haar echte naam). Het gaat vloeiend van hoog naar laag en met de vele toonwisselingen lijkt ze geen enkele moeite te hebben. Hierna volgt Shampain dat sterk door new-wave is beïnvloedt en barstensvol energie zit.

Waar de invloed van Kate Bush in elk nummer te horen is, is het in de single I’m Not a Robot wel heel sterk. De eerste drie nummers doen al vermoeden dat Marina een stoer meisje is dat niets zoveel heeft met het geklets en gezeur van doorsnee meisjes. Dat bevestigd ze in het nummer Girls waarin ze vooral spot met de dieethype van onzekere meisjes. Mowgli’s Road, de andere single, is catchy en zal het vanwege het refrein goed doen op festivals.

Dan wordt het in één keer een stuk minder. Obsessions is een nummer waarin de piano het tempo bepaald, maar het doet verder niets met mij. In Hollywood, een kritisch nummer over de Amerikaanse leefstijl, horen we het stoere meisje weer terug, maar mij weet het niet helemaal te pakken. Het Lily Allen-achtige Hermit The Frog geeft mij de hoop dat het misschien toch nog de goede kant op gaat, maar helaas volgt na deze opleving weer een viertal vullers.

Afgaande op de singles snap ik wel dat de verwachtingen zo hoog zijn, maar helaas ontbreekt de hoge kwaliteit van de singles op de rest van het album, waardoor bij mij de teleurstelling sterk overheerst. Toch raad ik niemand dit album af, je moet alleen de mindere nummers op de koop toenemen. Een voordeel is weer dat je ze er niet meer hoeft uit te pikken: de eerste vijf zijn prima tot briljant. Hierna volgen enkele twijfelachtige nummers en een hoop vullers. Sommigen zullen tussen de overgebleven nummers ook nog wel iets moois vinden, maar als luisteraar moet je het vooral hebben van een paar uitschieters.

For Music Only

Toen de cover van Congratulations gepresenteerd werd was het even schrikken. Als die representatief zou zijn voor de inhoud van de plaat betekende het niet veel goeds. Achteraf kan je het zien als een deel van het statement die ze maken. Eerder hadden ze al aangegeven geen singles uit te geven van dit album, omdat ze wilden dat de plaat als geheel geluisterd zou worden. Op die manier gaan mensen zelf bepalen wat ze het beste nummer vinden of – nog beter – ontdekken ze de magie van een compleet album (maar daar later meer over) en laten ze zich niet leiden door wat de radio laat horen. Wie alleen de singles van hun vorige album Oracular Spectacular kende zal met dit album de wondere wereld van de psychedelica ontdekken, want Congratulations is geïnspireerd op de psychedelica uit de jaren ‘60 en ‘70.

It’s Working greep mij direct, heeft catchy elementen, maar gaat mij niet vervelen, hoe vaak ik het ook luister. Dit is één van de nummers die afgelopen jaar al werd gespeeld door hen en – zeker weten doe ik het niet – het lijkt er op dat er in die tijd steeds meer subtiele geluiden aan zijn toegevoegd die er de nodige variatie in brengen. Ook Song For Dan Treacy was al langer te beluisteren op gruizige live-opnamen. En ook hier wordt je gehoor getriggered door de aankleding met honderden subtiele geluiden. Verder geeft de synthesizer/orgel er een klassiek psychedelisch sfeertje aan waar ik erg van kan genieten.

Someone’s Missing is wat ik noem een onvoorspelbaar nummer, want meerdere keren heb ik het gevoel dat er iets mist, wat natuurlijk weer aansluit bij de titel van het nummer. Eerst twijfelde ik of het refrein bezig was of dat het überhaupt nog gespeeld moest worden en toen ik eindelijk duidelijk de titel hoorde was het ineens afgelopen, waar ik een tweede couplet had verwacht. Is het storend? In eerste instantie klonk het een beetje rommelig, maar ondertussen is dit ‘vluggertje’ bij mij zeer geliefd.

Flash Delirium was het door MGMT aangeboden voorproefje waar de klassiek psychedelische invloed al duidelijk aanwezig was. Hierna volgt het spacende I Found A Whistle met alle facetten van hun vorige album, maar een groot verschil is het psychedelische sausje dat op dit album veel pittiger is. Met hun EP Metanoia hadden ze al aangetoond geen moeite te hebben met lange nummers. Siberian Breaks, dat maar liefst twaalf minuten duurt, bevestigd dat. Het is een lange zit als je hedendaagse popliedjes gewend bent, maar het zal je bevallen. Het bestaat uit meerdere qua stijl zeer uiteenlopende liedjes die volgens Andrew VanWyngarden alleen tot hun recht komen onder dezelfde titel.

Een voor dit album zeer hyper nummer is Brian Eno. Is dat een naam? Jazeker, Brian Eno wordt gezien als grondlegger van de ambient muziekstijl. Iets dat ik ook niet wist tot de komst van dit album. De exacte reden waarom ze een nummer aan hem gewijd hebben is mij ontgaan, maar dat ze hem adoreren is zeker! Het album sluit af met het instrumentele Lady Dada’s Nightmare (Lady Gaga?) en het relaxte titelnummer waar ik me zo rond het refrein even in China waan vanwege die blije geluidjes…
Mag ik het er dan nu eindelijk uitgooien?!?

Whoooooooohaaaaaaaaaa! Oracular Spectacular vond ik al geweldig, Congratulations is gewoon briljant! Sommigen zullen het niets vinden of in ieder geval minder dan hun debuut als MGMT, maar voor psychedelica liefhebbers 2.0 is dit gewoon de perfecte plaat! Ik kan me op dit moment niet voorstellen dat er aan het eind van het jaar een ander album met de eerste plek van mijn eindejaarslijstje er vandoor gaat dan Congratulations! Er zijn geen mindere nummers, en ook geen betere. Deze plaat is niet in singles te vatten. Praktisch gezien wel, over Flash Delirium apart was ik ook enthousiast en It’s Working heb ik een aantal keer op repeat gezet, maar het grote geheim ontdek je pas als je dit album als geheel tot je laat doordringen. Alleen dan zal je de hidden track ontdekken!

For Music Only

Een moeilijke taak lag er in het verschiet voor het vijftal van de band Midlake. In 2006 werd hun album The Trials of Van Occupanther door veel critici geprezen, en dan is het aan de band om de hoge verwachten met hun volgende album waar te maken. De fans die dachten dat ze de lijn zouden doorzetten die ze met dat album begonnen waren worden misschien een beetje teleurgesteld met dit album. Maar ze zullen wel nieuwe fans aantrekken, want het is dan wel anders dan Occupanther, maar zeker niet minder.

Een stuk melancholischer is het, zo melancholisch dat er een kans bestaat dat je een traan laat lopen. Het is traag, maar door de emoties die Tim Smith in zijn stem weet te leggen is het nergens saai, wat knap is, want ik wil gauw afdwalen bij trage muziek. Het album begint met Acts of Man waar Eric Nichelson net als op de rest van het album prachtig gitaarwerk aflevert. Ook de fluit heeft hier een mooie toevoeging.

Fortune en Bring Down vormen de hoogtepunten van het album. Fortune is een zeer gevoelig nummer dat me een beetje aan Cat Stevens doet denken. Jammer genoeg duurt dit nummer amper twee minuten, waar de rest toch iets langer duurt. Bring Down doet me in het refrein een beetje denken aan het nummer Arriving Somewhere, But Not Here van Porcupine Tree. Wat dit nummer vooral speciaal maakt is de tweestemmigheid. Smith zingt hier samen met een vrouw, waarvan ik verder niet weet wie zij is. Haar toevoeging maakt het in ieder geval tot een prachtig nummer. Deze harmonieuze samenzang staat in schril contrast met het daaropvolgende The Horn, het ruigste nummer van het album, dat los van het intro verder niet vloekt met de rest.

Het is een licht deprimerend album, maar voor de duidelijkheid: dat komt door de sfeer en heeft niets te maken met de kwaliteit. Die is namelijk uistekend. Traag, subtiel, mooie instrumenten, veel emotie, zonder dat dit gemaakt overkomt. Waar ik vooral benieuwd naar ben is hoe hun volgende album zal klinken. Zullen ze deze lijn vasthouden of weer voor iets anders kiezen? The Courage Of Others heeft in ieder geval aangetoond dat zij de moed hebben om een andere muzikale weg in te slaan en net als hun voorgaande album is ook deze geslaagd.

For Music Only