Klopt dit wel, was het eerste wat ik dacht toen ik het album luisterde. Het begint namelijk met een stem die de inleiding vertelt van een sprookje alsof het een luisterboek is. Gelukkig houdt de vertelling na 3 zinnen op en wordt de rest van Nausea gezongen, ondersteund door sprookjesachtige instrumenten, die je zelden hoort in de popmuziek. In Seneca's Silence komt het een beetje op gang als de drummer wakker wordt. Het nummer met mooie violen die in combinatie met de stem van Konstantin Gropper doen denken aan een compositie van Beirut eindigt in een muziekspektakel.

We Are Free is mijn persoonlijke favoriet, het onderscheidt zich van de andere nummers, die best donker zijn. Een nummer dat helemaal klopt, er mist niets en alles is perfect uitgevoerd. Het zit best voorspelbaar in elkaar, maar dat is in dit geval niet storend. De klokken die in het begin subtiel klinken en vervolgens lijken vervangen te worden door stemmen, dat compleet wordt gemaakt door een kinderkoor dat 'We're Free' zingt. Daar hou ik wel van. Ook de solo van bombastische filmmuziek die volgt maakt het tot een geweldig nummer. In Red Nose Day is een operazangeres te voorschijn gehaald die 'hemelse geluiden' produceert. Het zou storend zijn als zij er de hele tijd tussen kwam, maar het is slechts in het refrein, waardoor het net kan. Wederom subtiel.

Van de hemel weer op aarde met 5 Steps-7 Words. Het valt uit de toon met de andere nummers, vanwege het 'aardse geschreeuw' in de eerste minuut, maar het zorgt er in ieder geval voor dat je wakker blijft. Hoewel het allemaal mooi klinkt is het ook wel veel van hetzelfde in de nummers. Get Well Soon vind het moeilijk om van een melodielijn af te dwalen, waardoor het sprookje, bijna een letterlijke droom wordt. Ook A Voice I The Louvre heeft hier last van. Een in eerste instantie prachtig nummer à la Beirut gaat je na enkele minuten tegenstaan, het duurt dan ook vijf en een halve minuut.

Werner Hetzog Get Shot is weer zo'n nummer dat veel kan zijn, maar te slepend is. Voor mij is Vexations te traag, waar hun vorige album naar mijn gevoel toch iets pittiger was. That Love is een demonstratie Groppers zware stem, maar veel meer is het voor mij niet. De reden mag wel duidelijk zijn. Voor iemand als ik, die dit hele album al aan de trage kant vond, is dit nummer niet geschikt. Bijna zes minuten duurt het, en nergens komt het opgang. Slechts één nummer weet vervolgens nog mijn aandacht het hele nummer vast te houden; Angry Youg Man. Trage muziek vind ik niet per definitie slecht, maar wel als het repeteert. Angry Young Man is niet een gevarieerd nummer, maar er zit wel een lekker tempo in, dat het gebrek aan variatie compenseert.

Enthousiast ben ik niet over Get Well Soon's opvolger van Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon uit 2008. Vexations is erg traag en niet geschikt op momenten dat je ongeduldig bent. Als je tot rust wil komen, je bent relaxed en je droomt lekker weg, zonder dat je bezig bent kritisch de nummers te volgen kan ik me voorstellen dat dit een prachtig album is. De rijke verzameling van instrumenten dat op dit album present is, vind ik bewonderenswaardig en ook de manier waarop de Duitser deze instrumenten gebruikt zonder dat dit pretentieus overkomt waardeer ik. Vexations krijgt een voldoende van mij, niet alleen omdat ik weet dat het gewoon een goede muzikant is, maar omdat het ook nummers bevat die mij wel aanspraken en waar ik zelfs erg enthousiast over ben. Het is alleen zo jammer dat het trage niet gecompenseerd is door variatie.

For Music Only

Wie is die ex van Rhys Jones toch? In ieder geval is zij het onderwerp van No Hope, No Future, het tweede album van Good Shoes. Het duurde lang en in het geval deze ‘break-up’ nodig was voor dit album, dan - het spijt me voor Jones – ben ik die ex toch erg dankbaar. Het album heeft namelijk een heerlijke binnenkomer. The Way My Heart Beats is een lekker energiek punknummer dat overgaat in een heerlijk loom refrein. Helaas zakt de adrenaline direct daarna naar een dieptepunt met Everything You Do. Het lijkt alsof dit er per ongeluk tussen is gekomen, vlak voordat het album geperst werd waardoor dit niemand meer is opvallen. Zo energierijk als het openingsnummer is en zoals we Good Shoes kennen, zo traag en ongeïnspireerd is het tweede nummer. Ik kan er veel woorden aan vuil maken, maar ik houd het bij een advies: sla dit nummer over.

Het lijkt op een grote fout te berusten, want de daaropvolgende nummers I Know en Under Control, zijn weer twee die thuishoren bij een band als Good Shoes. I Know zit knap in elkaar en heeft net als het eerste nummer een pakkend refrein. Under Control, de eerste single van deze Londonse band, lijkt geschreven door hun stadsgenoten van The Rakes, in ieder geval is het er sterk door beïnvloed.
Do You Remember en Our Loving Mother In A Pink Diamond worden voor mij steeds beter naarmate ik ze vaker hoor. Times Change vind ik een zeer sterk nummer dat helaas weer wordt gevolgd door twee nummers die ze ook net zo goed weg hadden kunnen laten. Vooral met het tot vervelens toe repeterende Then She Walks Away hadden ze wat meer mogen doen. Nu komt het komt over als een nummer dat ze in het laatste kwartier van de studiotijd verzonnen hebben en waarvan ze vervolgens het refrein net zo lang herhaald hebben totdat de lengte van het totale album precies op een half uur kwam. City By The Sea is een rustig nummer, maar wel melodierijk, en geeft je ergens een voldaan gevoel.

No Hope, No Future lijkt niet toepasselijk op Good Shoes. Er zaten drie echt slechte slechte nummers tussen en daarom kan je dit album geen grote stap voorwaarts noemen vergeleken met Think Before You Speak (uit 2007), maar een stijgende lijn hoor ik wel. Die toekomst voor Good Shoes zit dus wel goed, maar ze mogen wel wat kritischer worden op hun eigen nummers.

ForMusicOnly

Gorillaz is de enige band die ik al vanaf de oprichting heb gewaardeerd en volg. Zodoende keek ik heel erg uit naar dit album en heb ik me lang afgevraagd of er nog wel een opvolger zou komen. Maar het is er toch van gekomen met Plastic Beach. De meesten kennen de band vooral van Feel Good Inc., Dare, 19-2000 en Clint Eastwood, van de (in het geval van de eerste drie) dansbare nummers, en niet van de met synthesizers doorspekte mix van rap, rock, reggae en zelfs andere genres. Plastic Beach onderscheidt zich van vorige albums omdat het niet zo dansbaar is als de hits van hun vorige album. Albarn is op dit album niet het enige brein. Zoals al eerder bekend was, is op dit album een breed scala van artiesten bij betrokken. Eén van de opvallendste namen is de ondertussen 66-jarige Bobby Womack. Met zijn inbreng in de eerste single Stylo - waar de rap van Mos Def de basis vormt - weet hij het nummer nieuw leven in te blazen, waardoor het voor mij tot een nummer is geworden die per luisterbeurt briljanter wordt. Op Cloud Of Unknowing heeft de oude soulartiest wat meer invloed gehad. Dit is veel klassieker en het mixwerk is hierin erg subtiel, waardoor het een beetje uit de toon valt bij de rest van het album, maar verder wel een mooi nummer is.

Het lijkt wel alsof de oudjes Plastic Beach moeten dragen, want een ander geweldig nummer is Some Kind Of Nature van niemand minder dan Lou Reed. Of het de chemie is tussen de 68-jarige ex-zanger van The Velvet Underground en Damon Albarn weet ik niet, maar het klinkt alsof zij al jaren samenwerken. Wat een plezier straalt af van het nummer dat niet uit mijn kop te krijgen is. Eén van de beste nummers die ik de afgelopen jaren gehoord heb, zonder te overdrijven!

Op dit album zijn vier nummers te horen waarin rap de boventoon voert. Allereerst Welcome To The World of the Plastic Beach, door niemand minder dan Snoop Dogg. Vooral zijn uitspraak van 'beach' blijft mij bij, omdat hij waarschijnlijk heeft geoefend met 'bitch'. Het daaropvolgende White Flag heeft een intro dat je niet zo gauw met Gorillaz associeert, maar eerder Arabisch aandoet. Niet vreemd, aangezien het Libaneze Nationale Orkest de rap van Kano & Bashy begeleidt. Dan is er nog Superfast Jellyfish waarin De La Soul en Gruff Rhys van het psychedelische Super Furry Animals hun kwaliteiten bundelen met een mooi resultaat. Sweepstakes is met iets meer dan vijf minuten het langste nummer van dit album waarin Mos Def erop los rapt en het aanstekelijk wordt als er een 'salsaband' aanschuift.

Slechts op vier van de in totaal zestien nummers krijgt Gorillaz geen hulp van buitenaf. Vooral Rhinestone Eyes, waarin Damon Albarn het midden houdt tussen rappen en zingen en het meer melodieuze Broken met herkenbare tunes, vallen op. Voor het titelnummer zijn Mick Jones en Paul Simonon van The Clash herenigd die een relaxt nummer brengen, waar van mij wel iets meer variatie in had gemogen, maar los daarvan een prima nummer is.

Hoewel het album op de Internationale Vrouwendag werd gereleased valt de inbreng van vrouwen een beetje tegen. Alleen Yukimi Nagano van het Zweedse Little Dragon voegt een vrouwelijke stem aan dit album toe. Empire Ants begint loom, maar leeft op in het tweede gedeelte waar Nagano haar inbreng heeft. In To Binge brengen Damon Albarn en zij een The Libertines-achtige ballad met vrolijke tunes.

Slechts één nummer had van mij mogen ontbreken en dat is Glitter Freeze waar Mark E. Smith, frontman van The Fall, verantwoordelijk voor is. Het lijkt op een door Kasabian-achtige beats op hol geslagen synthesizer en sommigen zullen hier ongetwijfeld van houden, maar ook na meerdere luisterbeurten kon ik hier weinig mee. Over het algemeen is Plastic Beach een goed album met weer een aantal vreemde, maar aangename, eenden in de bijt. Of het beter of juist minder is dan het vorige album vind ik moeilijk te zeggen. Laat ik het erbij houden dat het zeker een aantal hoogtepunten heeft en ook niet onbelangrijk: het plezier waarmee de muziek gemaakt is spat er van af, waardoor er geen enkel nummer plichtmatig klinkt.

For Music Only

Warren Haynes's project Gov't Mule, dat al bestaat sinds 1994, heeft weer een prachtig blues album afgeleverd, waar de bas overuren maakt. Het album pakt je direct in met Broke Down on the Brazos, waar we kennis maken met de nieuwe bassist van deze band Jorgen Carlsson. Railroad Boy is een nummer dat prima zou passen in een Western film. Hierna volgt een acht minuten durende psychedelische trip, Monday Mourning Meltdown. Twee mindere nummers vind ik Frozen Fear en Forevermore. Deze zijn een beetje geforceerd en passen niet bij de rest. Slechte nummers zijn het niet, maar het valt er een beetje buiten. Gelukkig volgt hierna een rauwe blues, Inside Outside Woman Blues #3, die de jaren '60 sfeer weer helemaal terugbrengt. Een beetje jammer dat dit over het algemeen zeer goede album afsluit met World Wake Up. Natuurlijk is het mooi dat ze zo betrokken zijn bij de wereld, maar dit nummer hadden ze beter kunnen bewaren voor een benefiet CD van een goed doel. Sla de drie mindere nummers over en je houdt nog steeds dik vijftig minuten aan blues rock over. Een geslaagd album dus, dat zeker gehoord mag worden!

ForMusicOnly