Het dromende Frans-Amerikaanse duo van Beach House is weer terug. Voor de eerste keer hebben ze een album bij het label Sub Pop uit Seattle, jawel waar ook Nirvana zat en tegenwoordig o.a. The Shins en Fleet Foxes. Direct is te horen dat het samenspel wel goed zit bij Victoria Legrand en Alex Scally. De mooie opbouw met een repeterende gitaar en het mooie geneurie op de achtergrond in het intro van het nummer Zebra bepaald gelijk de sfeer, een dromerige sfeer die goed vast wordt gehouden in het iets donkere Silver Soul waar Legrand het nummer compleet maakt met Kate Bush-achtige zang. Norway is een zeer gedurfd nummer, met terugkerende achtergrondzang en geluiden die door de pitch bend alle kanten op schommelen, waardoor het vals kan klinken, maar in dit geval maakt het het tot briljant nummer. Walk In The Park gaat over het vergeten van iemand die je verloren bent, een mooi nummer, maar het gaat het op het eind toch een beetje vervelen.

Wat mij vaker opvalt bij hun derde album is dat het allemaal wat vlotter loopt, waardoor het toegankelijker is voor het grote publiek. Used To Be is daar een voorbeeld van. Lover Of Mine brengt nieuw leven op het album, de stem van Legrand wordt hier harder en ook de achtergrondzang is minder dromeriger, minder, want de syntheziser geluiden en de typische uithalen maken wel dat de sfeer blijft. Het donkere Better Times komt meer in de buurt van hun vorige albums. 10 Mile Stereo begint rustig, maar wordt langzaam opgebouwd tot een geluidsexplosie, die dan weer langzaam verdwijnt.

In Real Love toont Legrand zangcapaciteiten het meest. Het begint de piano en op de achtergrond het geluid van bestek en borden die worden opgeruimd en dan met alleen de piano als ondersteuning. Heel anders dan de voorgaande nummers. Een zeer gevoelige stem begint, maar later toont ze ook hoeveel kracht ze in haar stem kan leggen. Take Care Of You is een mooi dromerig slotnummer dat langzaam wegsterft.

Teen Dream is Beach House’s beste album tot nu toe. Het is toegankelijker dan hun vorige albums, zonder dat dit ten koste van de muziek of de teksten. Hoewel meer dan de helft van de nummers rond de vijf minuten duurt vervelen deze nauwelijks. Dat komt ook door de variatie, die op hun vorige albums veel minder aanwezig was. De angst dat ze hetzelfde trucje blijven herhalen is bij mij verdwenen, met dit album heeft het duo aangetoond niet bang te zijn voor vernieuwingen binnen hun muziek.

For Music Only

Blood Red Shoes was één van de verrassingen van 2008 met hun debuutalbum Box Of Secrets. Dit hyperactieve jongen-meisje duo produceerde toen al een explosie aan geluid en ik kan al verklappen dat dit met Fire Like This niet anders is. Deze atoombom van geluid doet de titel van het album eer aan. Met het energieke Don’t Ask begint het tweede album in ieder geval goed. Dit nummer heeft samen met One More Empty Chair veel overeenkomsten met hun post-punkcollega’s Yeah Yeah Yeahs. Light It Up, hun eerste single, opent als een rustig grunge nummer, maar heeft een zeer energiek en aanstekelijk refrein dat het prima zal doen op een festival! Een ander hoogtepunt van het album is When We Wake waarin hun ADHD eventjes wordt onderdrukt voor een gevoelig klinkend intro. Toch zwellen de instrumenten langzaam aan tot een muzikale explosie die vervolgens weer plaats maakt voor een rustig slot.

Keeping It Close doet mij, los van een mooi stukje couplet niet zoveel, maar gelukkig is daar Count Me Out, dat niet alleen een prachtig couplet heeft, maar ook een refrein waar ik blij van word omdat het aantoont dat Blood Red Shoes haar geluid heeft ontwikkeld. Heartsink is een lekker nummer dat zeker op het album thuis hoort, maar heeft verder niets nieuws. Follow The Lines daarentegen komt als een complete verrassing. Heel melodieus (en dat is niet alleen dit nummer) en voor de verandering moest ik de volumeknop juist een beetje open draaien. Zo’n muur van geluid is natuurlijk mooi, en zeker live, maar het maakt me dan ook wel benieuwd hoe het duo klinkt zonder een zware bas. Dit nummer geeft daar een bevredigend antwoord op en behoort zelfs tot mijn favorieten.

Na het al eerder behandelde One More Empty Chair blijft alleen het afsluitende nummer Colours Fade over. Laat ik het de spreekwoordelijke kers op de taart noemen, want dat is deze grunge ongetwijfeld. Dit muzikale spektakel waarin Steven Ansell vijf minuten lang zijn ADHD mag botvieren op de drums eindigt met een nog twee minuten durende muzikale verdwijntruc, die natuurlijk prima past bij de titel.

Sommigen bekritiseren de band op muzikaal technisch vlak en als je daar naar kijkt valt er vast en zeker nog een hoop te verbeteren, maar voor mij is dat nu niet het belangrijkste, want het doet niet af aan de beleving. Wat een blok energie en emotie is ook weer op dit album aanwezig. Met Fire Like This hebben ze bovendien bewezen dat er ontwikkeling in zit. Natuurlijk, ze zijn er nog niet, maar nog zo’n stap en een onbetwistbare klassieker is geboren.

For Music Only

Het is ze weer gelukt. Al sinds 1992 is de band van Doug Martsch actief, maar een slecht album hebben zij nog niet geleverd. Built to Spill neemt er dan ook altijd ruimschoots de tijd voor - hun vorige album, You in Reverse, stamt uit 2006 - maar het is ook op het zevende album duidelijk dat de gitaar van Martsch weinig rust heeft gehad. Verveling slaat niet toe door een mooie variatie van drukke en rustige nummers en ook binnen de nummers zelf treedt de nodige variatie op. Dit is ook nodig, want een meerderheid van de nummers duurt langer dan vier minuten. Op dit album dat bijna een uur duurt staan geen albumvullers. Het bijna acht minuten durende Tomorrow is een passende afsluiting van wederom een prachtig album.

ForMusicOnly