Met hiphop heb ik niets. De teksten zijn zo voorspelbaar als het weer op Hawaii, en de producers lijken afkomstig uit dezelfde stamcel. Blakroc heeft me ervan overtuigd dat niet alle hiphop zo hoeft te zijn. De heren van de blues/rockformatie The Black Keys en een ‘delegatie’ uit de hiphopscene hebben hun krachten gebundeld waaruit een bijzondere mix is ontstaan van blues, rock en vooral hiphop. Zo lekker als Coochie in je mond ligt, zo lekker loopt dat openingsnummer ook. De blingbling die een groot deel van de hiphop zo voorspelbaar maakt komt ook terug in een heerlijke parodie daarop genaamd Dollaz & Sense. Heb je echt geen enkele zin om deze hiphop een kans te geven, maar houd je verder wel van de blues die The Black Keys normaal maken, geef What You Do To Me dan even een kans. Wat een onweerstaanbare groove heeft dat nummer! Al eerder is er naar vernieuwing binnen de hiphop gestreefd, maar Blakroc heeft pas bewezen dat dit ook succesvol kan zijn. Zal 2010 het jaar worden van meer van dit soort experimenten? Van mij mag het!

ForMusicOnly

Het derde album van de Deense band The Blue Van, Man Up, kwam anderhalf jaar geleden al uit in hun thuisland, maar vanaf afgelopen week pas in Nederland. Sommige nummers van dit album komen je misschien bekend voor omdat ze zijn gebruikt in series als CSI: NY, Beverly Hills 90210 en één van mijn favoriete series: Scrubs. Ook in commercials ontbreken ze niet, zo kregen ze laatst wat aandacht met de commercial voor het nieuwe Apple apparaatje de iPad, want daarin wordt There Goes My Love in gebruikt. Een nummer dat karakteriserend is voor de hele plaat; catchy en hoog classic gehalte. Al vanaf het openingsnummer Be Home Soon wordt duidelijk dat The Blue Van bands als The Kinks, The Small Faces en Cream als belangrijkste inspiratiebron gebruiken.

Welke van die drie bands het best past bij het titelnummer met de orgels en het hoge rock & roll gehalte? Cream, ongetwijfeld! Daarna volgt het nummer met de meeste hitpotentie, Silly Boy. Het is catchy, het plezier waarmee het gemaakt is spat er van af, en tekstueel past ook alles goed in elkaar. Lay Me Down And Die lijkt een rustig nummer te worden, maar veranderd plotseling in een hard-rock nummer met de daarbij behorende overdrijvende zang, wat mij altijd ergert aan die muziekstijl.

Wie houdt van The Fratellis zal blij worden van The Socialite, hetzelfde classic-gehalte, dansbaar en een catchy refrein, niets nieuws dus, maar daarvan moet The Blue Van het ook niet hebben. In Love With Myself heeft wat weg van Mando Diao (op hun eerste vier albums), en de blues-rock in dit nummer is nog veel sterker te horen in het daaropvolgende Out Of Control. True is een mooie rustperiode, en wordt gevolgd door het meest originele nummer van dit album I'm A Man waarin de gebruikelijke rock & roll gecombineerd wordt met hiphop en het relaxte geluid van een trompet! Man Up sluit af met een Russisch aandoende ballad Trees en een alternatieve versie van In Love With Myself dat Put My Name In The Sand heet.

Origineel is het niet, maar het is ook absoluut geen namaak. Wat het dan wel is? Het klinkt in ieder geval als een groep vrienden met een gedeelde muzieksmaak en daaruit zijn ze zelf nummers gaan schrijven. Dit klinkt misschien amateuristischer dan het is, want als je met bands als Franz Ferdinand, The Killers, Jet en Razorlight hebt getourd dan heb je wel wat laten zien. Wat dat is wordt wel duidelijk met dit album. Slechts enkele nummers weten mijn aandacht niet helemaal te behouden, maar het overgrote deel doet dat wel. Daarnaast is de houdbaarheid ook nog verrassend hoog. Een nummer als Silly Boy slaat vooral de eerste keer hard in en wordt daarna wat minder interessant, maar een nummers als In Love With Myself is me nog niet gaan vervelen. Een lekker gek album (The Blue Van is in hun thuisland een busje waarmee zwakzinnigen worden vervoerd) voor fans van classic rock in een fris jasje!

For Music Only

Het heeft drie jaar geduurd, maar er is weer een nieuw album van het Canadese The New Pornographers. De opvolger van Challengers heet Together en staat net als zijn voorgangers ook weer garant voor een goed humeur. De grote vraag is of dit nieuwe album het niveau van Twin Cinema (2005) zal halen of dat een degelijke plaat wordt, zoals hun vorige. Het begint uitstekend. Moves is zo’n nummer wat op papier een complete chaos wordt die je niet kan aanhoren. Instrumenten, geluiden, effecten, ritmes .. alles lijkt door elkaar te lopen, maar het klinkt verre van onaangenaam. Nog vrolijker word ik bij het horen van Crash Years – en op dat moment had ik nog niet eens het gefluit in het refrein gehoord – de melodie en de teksten vormen de perfecte harmonie die overigens in elk nummer aanwezig is. Het doel van deze recensie was de highlights te benoemen, maar dit album is aardig op weg één grote highlight te zijn, want ook Your Hands (Together) bevestigd mij weer in de liefde die ik koester voor The New Pornographers. Het heeft een tekst die lekker loopt, coupletten die spanning in de muziek brengen en overlopen in een refrein waar je al je energie in kwijt kunt. Om dan toch een grote sprong te maken over bijna alleen maar goede nummers waarvan Sweet Talk, Sweet Talk het meest blijft hangen, volgt er voor mij een nieuwe highlight met Valkyrie in the Roller Disco dat vooral een prachtig refrein heeft. Ik kan hier nog een beetje gaan wikken en wegen, maar dat is niet nodig, het is beter dan Challengers en ruikt naar Twin Cinema… Together laat zien dat het met The New Pornographers nog goed zit.

ForMusicOnly

Met Falling Down A Mountain geeft de band uit Nottingham zijn achtste album uit sinds het ontstaan van de band in 1992. Dit album volgt The Hungry Saw uit 2008 op. Daarvoor kende ik deze band niet, wat niet vreemd is, aangezien zij daarvoor vijf jaar er tijdelijk mee stopten. De muziek is altijd wel constant gebleven, rustige lounge muziek met jazzy invloeden. Dit album is niet anders, wel is het melancholische iets verdwenen. Gelukkig, want mijn portie melancholie heb ik wel eventjes gehad, na het horen van het overigens geweldige End Times van Eels. Het titelnummer, waarmee het opent doet mij niets. Het lijkt op een monotone jazz-jam, dat dan ook nog eens meer dan zes minuten duurt. Gelukkig klinkt wat volgt iets beter, alleen wat jammer dat Keep You Beautiful niet echt op gang komt, waardoor het saai wordt.

Hierna volgen twee hoogtepunten van dit album. Harmony Around My Table, komt wel op gang en is een lekker swingend nummer dat met een achtergrondkoortje à la Beach Boys eindigt. Peanuts is een mooi duet tussen zanger van Tindersticks Stuart Staples en Mary Margaret O’Hara. Het gaat hier inderdaad over nootjes en de tekst klinkt dan ook best onnozel, maar voor mij is in dit geval belangrijker dat het een prachtig nummer is. She Rode Me Down brengt de somberheid weer helemaal terug; een nummer dat de sfeer ademt van het Wilde Westen.

Vervolgens neemt Staples even pauze in het puur instrumentele nummer Hubbard Hills dat onheilspellend klinkt. Black Smoke is een nummer speciaal voor de bluesliefhebbers, een lekker tempo, met in het refrein een jaren 80-achtige achtergrondzang, dat het tot iets ’speciaals’ maakt. Zwaar melancholisch is het nummer Factory Girls, met het rustige gepingel van een piano. Langdradig zou het nummer kunnen worden was het niet, dat het tegen het eind toch echt goed op gang komt, waardoor het één van de betere nummers van het album is. Dit was dus al pianomuziek, maar Tindersticks vindt het laatste nummer pas Piano Music. Gezongen wordt er niet in dit nummer, maar het bijna zes minuten durende nummer is ook niet alleen piano. Het strijkorkest zorgt ervoor dat je na de val van de berg zachtjes landt.

Falling Down A Mountain is een mix van oud en nieuw. Er is zeker wat verandering te horen ten opzichte van de vorige albums, maar de fans van het begin hoeven zich geen zorgen te maken dat ze ‘hun’ Tindersticks verloren zijn. Gewoon weer een goed album, tot over twee jaar!


For Music Only

Toro Y Moi, het alter ego van de 23 jarige Chaz Bundick, is al een paar jaar 'ondergronds' actief, maar heeft nu zijn eerste album uitgebracht; Causers Of This. Bij het eerste nummer, Blessa, dacht ik direct aan Animal Collective. Het heeft hetzelfde psychedelische geluid, namelijk een stem die verdwijnt in de eletronische geluiden, waardoor er een droomachtige brij ontstaat. Heel begrijpelijk dat dit de eerste single wordt, want het is gewoon een prima nummer. Hierop volgt het eveneens ietwat psychedelische Minors.

Imprint After is een lekker loom nummer en net als Lissoms een puur 'ambachtelijk' nummer waar de analoge keyboard duidelijk te onderscheiden is. In Lissoms is er ook een beat over heen gegooid dat er wat tempo in brengt. Nummers als Fax Shadows, Thanks Vision en Freak Love zijn geïnspireerd op de hiphop van J Dilla en daarom niet echt nummers waar ik enthousiast van word.

Gelukkig volgt hierna Talamak dat iets weg heeft van Mylo, die, nu ik er aan denk, ook wel eens met een opvolger van zijn debuutalbum mag komen! You Hid gaat op dezelfde manier verder, maar vind ik te langdradig. Gelukkig brengen Low Shoulder en het titelnummer tot slot toch weer wat pit erin.

Toro Y Moi heeft met dit album de luisteraar prima laten horen wat zijn inspiratiebronnen zijn, maar hiervan iets nieuws maken en een eigen geluid creëren heeft hij met Causers Of This niet gedaan. Daar is in zijn geval helemaal niets mis mee, omdat hij dat ook nergens pretendeert en het verder gewoon een heel relaxt album is, dat prima zijn werk doet na een drukke dag.

For Music Only

In januari kondigde ik Tourist History aan en afgaande op de singles had ik hoge verwachtingen van het debuutalbum van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Toch moet je uitkijken met voorspellingen doen op grond van singles, want niet zelden is het album een veredelde b-kant van de singles. Cigarettes In The Theatre is een lekker dansnummer als je al los bent, maar als opener doet het me niets. Wat hierna volgt maakt mij wel iets blijer. Come Back Home straalt energie uit en de band klinkt hier goed op elkaar ingespeeld. Do You Want It All is het meest gevoelige nummer van het album, maar blijft bij mij vooral hangen vanwege het refrein dat slechts de titel van het nummer bevat wat dan zoveel mogelijk wordt herhaalt totdat het volgende couplet toch echt weer moet beginnen. Je kan het makkelijk noemen, en dat is het misschien ook wel, maar het nummer onderscheidt zich in tegenstelling tot de andere nummers die niet uitblinken in hun originaliteit.

Bij This Is The Life zal een groot aantal muziekliefhebbers eerst denken aan het album en de gelijknamige hit van Amy Macdonald. Maar de overeenkomst houdt op bij de titel. Toevallig of niet, het daaropvolgende Something Good Can Work doet me muzikaal wel denken aan de Schotse zangeres en dan voornamelijk het refrein waarin de woorden in sneltreinvaart doorheen worden gejaagd. Een andere overeenkomst is de hitpotentie die het nummer van Two Door Cinema Club heeft. Precies hetzelfde geldt voor I Can Talk en het daaropvolgende Undercover Martyn. Beiden zijn niet origineel maar wel erg catchy. In januari noemde ik Undercover Martyn al een potentiële zomerhit, en met zulke tunes kan ik me niet voorstellen dat de band daar zelf een ander idee over heeft. What You Know borduurt nog een beetje voort op het voorgaande nummer en Eat That Up, It’s Good For You en You’re Not Stubborn sluiten het slechts een half uur durende Tourist History af.

Zonder enige twijfel kan ik hier zeggen dat mijn verwachtingen te hoog waren en dat ik Tourist History op die manier dus wel als teleurstelling ervaar. Maar het is niet eerlijk tegenover deze Noord-Ierse band om het daarbij te laten, aangezien die hoge verwachtingen niet door hen geschapen zijn. Los van die verwachtingen is het zelfs een meer dan redelijk debuut. Het enige wat ik niet helemaal begrijp is de indeling van dit album. Waarom opent het niet gewoon met één van de singles in plaats van een ietwat kleurloos nummer? Misschien dat ze op deze manier origineel over wilden komen, maar het gevolg van die keus is dat de luisteraar er minder makkelijk inkomt. Gelukkig kon het feestje na het openingsnummer wel beginnen met halverwege het absolute hoogtepunt van het album. Muzikaal was het weinig nieuws, toch zijn er genoeg aanknopingspunten voor een wat origineler tweede album en het luisteren van het album was zeker niet onplezierig.

For Music Only