Wat een fantastisch mooie plaat! Autumn Tears brengt altijd al kwaliteit en scoort eigenlijk altijd hoge ogen. Guardian of the Pale is wat dat betreft een volgende stap, maar wat voor een stap. Zoals bekend wordt de band aangevuld met verschillende klassiek geschoolde zangers en zangeressen. De (samen)zang op Guardian of the Pale is werkelijk subliem. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een hele lading (gast)muzikanten. Zij bespelen verschillende instrumenten, zoals viool, cello, piano, trompet, trombone, harp, fluit en klarinet. Door dit alles op de juiste manier bij elkaar te brengen levert absolute schoonheid op. De mastering is in de bekwame handen van Peter Bjärgö (bekend van Arcana, Sophia en zijn solo project). Guardian of the Pale zit vol met kwalitatief hoogstaande neoklassiek en Heavenly voices. Het levert uitstekend opgebouwde en met bombastische erupties vol zittende nummers op als Radiant Blood, And There Rises From Somewhere… (What Unnamed Breath Shall Bring) en Of Wind, Water and Sand. Check complete recensie op Autumn Tears – Guardian of the Pale - Rockportaal.nl

De Italianen van Black Rainbows floreren wanneer het tempo wat hoger ligt. Hun psychedelische stonerrock vlamt het meest op nummers als opener Apocalypse March, Superhero Dopeproof, Children Of Fire And Sacrifices en Cosmic Ride Of The Crystal Skull. Op deze eerste vier nummers van de plaat valt alles lekker samen. Stuwende baslijnen, fijne drumpartijen en een meezingende elektrische gitaar zorgen voor een aanstekelijke groove. De zanger zingt tegen het wat hogere segment. Dat gaat over het algemeen goed samen met de zware muziek. Heel soms klinkt zijn zang ietwat zeurderig. Dat komt het best naar voren in de nummers waarin het tempo lager ligt. Check hele review op Black Rainbows – Superskull - Rockportaal.nl

Als degene die Deleyaman al zo lang geleden voor hun eerste optreden naar Nederland haalde met Arcana en Faerydae (in de unieke lokatie van de St Stevenskerk in Nijmegen in 2010) heb ik natuurlijk ook een mening

The Sudbury Inn zit weer vol met aangename luisterliedjes. De verwevenheid met wereldmuziek wordt steeds subtieler. Wat op deze plaat misschien nog wel het meeste opvalt is de grote(re) rol van blazers. De duduk en, in mindere mate, de fluit zijn al langer onderdeel van de muziek van Deleyaman. Deze keer komt daar echter een grotere invloed voor de saxofoon bij. Dat men naast de traditionele opstelling van gitaar, drums, bas en keyboard ook ruimte heeft gevonden voor onder andere viool, piano en oed tekent de veelzijdigheid van de muziek. De band is op haar best wanneer men de verschillende muziekstijlen zoals wereldmuziek, pop en singer-songwriter fijntjes met elkaar weet te combineren. Het titelnummer is daar een uitstekend voorbeeld van. Gold Is Fading into Gray hoort mede door de inbreng van de blazers en de wijze waarop het nummer is opgebouwd tot een van de absolute hoogtepunten. Rustige nummers komen het meest tot haar recht wanneer de warme stem van Aret voorop gaat. Regelmatig aangevuld met de rustgevende stem van Beatrice. Wanneer de opbouw van het nummer – zoals zo vaak – uitstekend in elkaar zit is het echt genieten. Zo horen Spring Song, Another Evening, The Late Hour, het gevoelige Silent Ship en het uitstekende Moment of Peace tot de hoogtepunten van The Sudbury Inn. Beatrice floreert vooral als haar eigen taal, het Frans, gebruikt wordt. Dan valt alles op haar plek, zoals in het kalme La Saulaie. Je wordt als luisteraar direct getransporteerd naar een fijne plek in haar moederland. Tekstueel is er naast de eigen teksten van Aret veel gebruik gemaakt van gedichten. Die aanpak past uitstekend bij de muziek van Deleyaman. Dat de band hiermee een mooie ode brengt aan de helaas onverwacht overleden zus van Beatrice blijkt niet alleen door de haar gemaakte hoes (die perfect past bij de muziek). Zonder het te beseffen hebben de bandleden dit namelijk ook gedaan door de sfeervolle, weemoedige maar ook hoopvolle muziek.

Mijn recensie staat - zoals altijd - op Deleyaman – The Sudbury Inn - Rockportaal.nl Andere recensies van mij over Deleyaman staan daar ook.

De kunst van het schrijven van mooi opgebouwde liedjes is Einar Solberg duidelijk gegeven. De zanger van Leprous (die o.a. ook keyboard speelt) komt op zijn soloplaat volledig tot zijn recht. Het spelen met zijn hoge stem die geleidelijk overgaat in lagere noten. Zijn rustige melodieuze en ingetogen stem wordt net zo makkelijk afgewisseld met enorm krachtige uithalen. Luister bijvoorbeeld naar Remember Me, Splitting the Soul en Over the Top (die begint met piano maar in een bombastische finale eindigt). Dit is Einar op zijn best. De muziek beweegt net zo afwisselend mee. Einar wordt onder andere ondersteund door strijkers, blazers, drums, bas, gitaar en piano/ keyboard/ samples. 16 is duidelijk (nog) veelzijdiger dan de progressieve rock van Leprous. Zie ook mijn hele recensie op Einar Solberg – 16 - Rockportaal.nl.

Het uit Leipzig, Duitsland, afkomstige Godzilla In The Kitchen brengt heftig uitgevoerde psychedelische postrock. Dit instrumentale album weet te imponeren door zwaar aangezette gitaarriffs, inventief basspel en knallend drumwerk. De band weet dit om te zetten in interessante nummers die, ondanks dat het psychedelische invloeden heeft, een kop en een staart hebben. Lees hele recensie op Godzilla In The Kitchen – Exodus - Rockportaal.nl

Daardoor is het vooral op de donkere, trage en logge kant dat de band goed scoort. Het moet gezegd worden dat de nummers goed in elkaar zitten en dat ze waarschijnlijk veel beter zouden klinken met een scherpere productie. Dat maakt dat dit een geslaagd debuut is. Volledige recensie op: Haurun – Wilting Within - Rockportaal.nl

Met XIT levert het Zweedse House Of Shakira een energieke rockplaat af. Het is te horen dat de heren al meer dan vijfentwintig jaar in de muziekscene meelopen. De kunde om goede nummers te schrijven en uit te voeren wordt op deze plaat uitbundig tentoongespreid. Heerlijke melodieuze hardrock die met typische AOR invloeden en een sterke zanger een uitstekend album vormen. Een van de sterke punten van House Of Shakira is de samenzang. Die is tot in de puntjes verzorgd. Het levert ook echt iets extra’s op. Dat de band daarnaast heel goed weet wat ze doet blijkt ook wel uit de kwaliteit van het bespelen van hun muziekinstrumenten. Check voor de hele recensie: House Of Shakira – XIT - Rockportaal.nl

Waar The Tea Party de laatste tijd meer de rock kaart trekt kiest Jeff Martin op The Dealdy Seven Sins meer de Oosterse folk kant. Blinded By herinnert bijvoorbeeld wel heel erg veel aan het oudere werk van zijn band. Eigenlijk is er wat dat betreft op The Deadly Seven Sins niks nieuws onder de zon. Alle nummers kunnen net zo makkelijk geschaard worden onder zijn werk met The Tea Party of zijn eigen solowerk. Het wordt echter met zoveel kwaliteit gebracht en zo smaakvol gedaan dat deze plaat toch door iedereen gehoord moet worden. Lees de hele recensie op: https://www.rockportaal.nl/jeff-martin-the-deadly-seven-sins/

Het Frans/ Ierse moderne metalgezelschap MOLYBARON knalt er stevig op los. Dat start met het titelnummer en eindigt met Vampires. Productioneel zit het prima in elkaar. De gitaren gillen en soleren melodieus door de kracht van de drums en bas heen. Zanger Gary Kelly zingt en schreeuwt daar stevig overheen.

Volledige recensie is te vinden via MOLYBARON – Something Ominous - Rockportaal.nl

Het Zweedse Moon Coven brengt stonerrock die helaas onvoldoende verrast. De heren hebben duidelijk naar de juiste inspiratie geluisterd. De eerste twee nummers van de plaat (Wicked Words In Gold They Wrote en Seeing Stone) refereren duidelijk aan Black Sabbath. Die gedachte komt vooral op door de manier van zang en de zwaar aangezette gitaren. Die referentie blijft het hele album de band achtervolgen. Hele recensie is te lezen op Moon Coven – Sun King - Rockportaal.nl

Een conceptalbum over Jozef. Neal Morse zorgt voor een muzikale vertaling van dit Bijbelse verhaal. Smaakvol gedaan. Ook erg herkenbaar Neal Morse. De klassiek opgezette progressieve rock is vergelijkbaar met zijn andere werk. De opbouw van de nummers, de breaks en de stijl zijn typisch Morse. Daar tegenover staat dat er een bataljon aan gastmuzikanten opduikt die The Dreamer, Joseph: Part One meer dan interessant maakt. Complete recensie is te vinden op: Neal Morse – The Dreamer, Joseph: Part One - Rockportaal.nl

Gates of Europe is een ode aan de onverzettelijkheid van Oekraïne in een zware en donkere periode. In veertien nummers vertaalt Rome de situatie in Oekraïne van het eerste jaar na de inval. Het is door de betrokkenheid van de band een integere poging om aandacht te vragen voor wat er daar gebeurd. Muzikaal gezien trekt de band dan ook alle registers open. De band gebruikt samples die ervoor zorgen dat de realiteit van Oekraïne extra hard binnenkomt. Rome staat al bekend om zijn fantastische muziek die mede door de indringende stem van Jerome een eigen gezicht heeft. Volledige recensie op: Rome – Gates of Europe - Rockportaal.nl

Sinds de tweede EP volg ik deze verrassende band. Laatst nog live gezien (helaas maar voor een klein half uur).

Waar rock, metal met R&B, hiphop en avant-garde tot volle wasdom komt. Take Me Back To Eden gaat nog een stap verder met experimenteren dan eerdere releases. Wat opvalt is dat het tweede deel van deze plaat rustiger van aard is. Het richt zich vooral op de hiphop, rap, R&B en pop kant van de band. De heftige gitaarerupties zijn er wel maar ze zijn veel minder frequent aanwezig. In het titelnummer is het bijvoorbeeld erg lang wachten totdat de bekende overgang van zacht naar hard wordt ingezet. Feit blijft echter dat dit een van de beter opgebouwde nummers is. Ander hoogtepunt is wat dat betreft ook Euclid. Zie voor hele recensie: Sleep Token – Take Me Back To Eden - Rockportaal.nl

Plaat blijft overigens nog steeds groeien...

Het Zweedse Streetlight brengt AOR zoals het hoort te klinken. Dit doet men met een uitstekende zanger. De stem van Johannes Häger klinkt aangenaam, krachtig en melodieus. De band musiceert alsof het een lieve lust is. De keyboard kent dat typische jaren tachtig geluid zonder oubollig over te komen. De gitaar zingt, de bas plukt en de drums klinken wat ver weg in de mix om niet te hard te worden. Lees de hele recensie hier: Streetlight – Ignition - Rockportaal.nl

Peter Pan Speedrock’s zanger/ gitarist Peter van Elderen en Wolfskop drummer Marcin Hurkmans vinden elkaar in een uiterst brute, heftige maar ook melodieuze samenwerking. TankZilla zuigt, overdondert en rockt als een malle. Dit is ruige rock ‘n roll zoals het hoort. Zwaar aangezette gitaarpartijen die de nodige groove en afwisseling bezitten. Drumwerk die veel meer is dan alleen ondersteunend. Het drumwerk imponeert en stuwt het gitaarwerk op tot nog meer daadkracht. De twee halen het allerbeste uit elkaar. Hele recensie staat op: TankZilla – TankZilla - Rockportaal.nl

Het heeft ‘even’ geduurd, twaalf jaar om precies te zijn, maar dit jaar is dan eindelijk een nieuw Tenhi album uitgekomen. Wat opvalt is dat Valkama herkenbaar klinkt maar vooral ook veel lichter van toon is dan eerder werk van deze Finnen. De kenmerkende donkere zware stem van Tyko Saarikko en de bekende folk elementen zijn gebleven. Wel kennen de nummers op Valkama over het algemeen een eenduidig en ietwat hoger tempo. De mystiek en weemoed is mede daardoor wat minder aanwezig. Dit wil niet zeggen dat Valkama een slecht album is. Daarvoor zijn de composities te goed. De band speelt met teveel verschillende instrumenten (zoals gitaar, didgeridoo, piano, jodenharp, udu, percussie, viool, fluit en synthesizer) om doorsnee te klinken. Lees de hele recensie op: Tenhi – Valkama - Rockportaal.nl

Met War Of Being brengt het Britse TesseracT een van de beste progressieve moderne metalplaten van de laatste tijd uit. Het centrale thema is de innerlijke strijd van de mens. Het mag duidelijk zijn dat die veel kanten kent. De muziek is hard, compromisloos om daarna melodieus en meeslepend te klinken. Dat doet de band niet per nummer maar in elk nummer. Dit is zo ingenieus gedaan dat je als luisteraar verwonderd voor je speakers zit te staren.

Lees de hele recensie op: TesseracT – War Of Being - Rockportaal.nl

Opvallend album van dit industrial rock gezelschap. De eenmansformatie haalt op Nightvision onder andere inspiratie uit wave en komt zelfs met een vleugje Britpop. Het zorgt ervoor dat de nummers op de plaat goed doordacht zijn en een prima opgebouwd zijn. Nightvision staat vol met lekkere en toegankelijke muziek. Luister bijvoorbeeld maar naar Missile, Vitamine D en opener See Nothing. Het poppy karakter van de band komt het duidelijkst naar voren in nummers als Tethered, Just Like You en Monotome. Frozen Waves, Bleach en Cut Me doen daarnaast denken aan een rustige, meer elektronische Deftones (of is het toch †††, de andere band waar Chino zingt). Volledige recensie te lezen op: The Anix – Nightvision - Rockportaal.nl

De band is in topvorm maar de kleine foutjes zijn niet weggepoetst. Dat is niet alleen te horen aan de stem van Neal maar ook heel soms bij de andere zangstukken. Uiteindelijk is An Evening Of Innocence & Danger: Live in Hamburg een brok energie en een realistische weergave van het optreden in 2022. Daarmee levert het een echte meerwaarde op aan de collectie platen van de band. De medley en samenstelling van de nummers helpt daar zeker bij. De aankondigingen en het publiek tussen de nummers door zorgen naast de pure registraties van de nummers voor dat echte live gevoel. Fijne live presentatie van een uitstekend optreden. Door de kwaliteit van de muzikanten heeft deze plaat namelijk niet teveel opsmuk nodig. Dit is muziek zoals dat live hoort te klinken. Eerlijk en oprecht. De hele recensie is te vinden op: The Neal Morse Band – An Evening Of Innocence & Danger: Live in Hamburg - Rockportaal.nl