Paradise Theatre heb ik altijd zeer kunnen waarderen. Het is dan ook het enige album uit deze klassieke periode waar ik al een stem had staan voor ik aan de marathon begon, een vrij hoge ook. In de context van de discografie is het het eerste album dat echt volledig de pop omarmt en daarmee afstand doet van de elementen die op Cornerstone nog wel een beetje aanwezig waren; rock en overblijfselen van prog. Ook heeft Dennis DeYoung hier het creatieve heft gedomineerd en is dit een conceptalbum geworden over het verval van de Verenigde Staten. Ze hadden vast in een kristallen bal gekeken en visioenen uit het huidige jaar gekregen.

Ondanks dat dit het lichtste album tot nu toe geworden is blijft de kwaliteit doorgaans hoog. Het opent met een vlot DeYoung-nummer dat best lekker swingt, en aan zijn manier van zingen merk je dat de voorliefde voor theater nog meer naar voren wordt verschoven. Ook bij 'Nothing Ever Goes As Planned' en 'The Best of Times' ligt dat er erg bovenop en worden er allerlei blazers uit de kast getrokken om het allemaal nog meer aan te dikken; an sich mooie nummers, maar ik merk dat zijn manier van zingen mij wat tegen begint te staan. Vroeger kon ik ze beter hebben. Tommy Shaw laat zich wat naar de achtergrond drukken maar heeft twee nummers op zijn naam, te weten de grote hit 'Too Much Time On My Hands' en het ontspannen 'She Cares' welke allebei meer dan prima wegluisteren. 'Lonely People' is weer van DeYoung, maar bevat wat minder bombast wat me wel bevalt. De nummers van James Young zijn bij mij echter favoriet. 'Snowblind' bevat weer eens wat gitaar en is een trager nummer met prachtige zang en ditto gitaarsolo. 'Half-Penny, Two-Penny' heeft weer wat meer attitude en ontpopt zich van een redelijk standaard Young-rocker tot een mooi slotstuk met mooie toetsen, prachtige koortjes, en heerlijke gitaar leads.

Na dit album nog eens te hebben herbeluisterd ben ik merkbaar niet meer zo enthousiast als tien jaar geleden, toen ik ook al eens een stukje schreef. De tweede helft bevat mijn favoriete nummers, en de eerste helft de wat lichtvoetigere popsongs. Slecht is dit geenszins en de kwaliteit van de muzikanten kun je op meerdere momenten nog goed opmerken. Paradise Theatre is pop-Styx op hun best, zogezegd, en of je pop-Styx wil horen of niet is een ander verhaal. Momenteel ben ik er niet in de juiste bui voor. Ik trek er dus maar een halfje vanaf en blijf steken op 4 (overigens nog steeds welverdiende) sterren.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Cornerstone
5. Equinox
6. Paradise Theatre
7. Man of Miracles
8. Styx II
9. The Serpent is Rising
10. Styx

Na de gouden periode begon Styx steeds meer succes te krijgen op commercieel vlak, en zoals met zoveel bands, was het natuurlijk wachten tot de band zich hier wat bewuster op begon te richten. Ik lees op veel plekken dat dit allerhande spanningen met zich teweegbracht binnen de band, en hoe kan het ook met drie kapiteins aan boord. Cornerstone is al vaak genoeg besproken hier en het is duidelijk dat de verschuiving naar een lichter popgeluid lang niet bij iedereen goed is gevallen, maar bij ondergetekende is het allemaal niet zo negatief ontvangen.

Het is wel duidelijk dat Dennis DeYoung zich enorm vermaakt op dit album, en zijn voorliefde voor musicals en theater begint bij sommige nummers enorm naar voren te komen. Ondanks dat mag Tommy Shaw de plaat openzingen met 'Lights', een nummer dat de bedoelingen van de plaat absoluut niet verhuld, maar wel veel van wat Styx tof maakt voorbij laat komen - de mooie samenzang, de lichte zang van Shaw, sterke arrangementen. 'Why Me' gooit het er pas echt dik bovenop met blazers, theatraal aangezette zang van DeYoung, en een majeursfeer - toch ook niet onaardig. De nummers hebben nog veel om het lijf ondanks het lichtere geluid. 'Babe' is het grote nummer met een verrassend aardig middenstuk; zoals zovelen gun ik Styx met terugwerkende kracht hun hitje. 'Never Never' is een poging om de plaat wat vaart mee te geven, maar deze doet me dan wat minder en heeft niet zoveel om het lijf als je het mij vraagt. Met 'Boat on the River' revangeert Shaw zich met een prachtig akoestisch folknummer waar de samenzang tussen Shaw en DeYoung me zeer goed doet.

Kant B opent met 'Borrowed Time' - een veelbelovend intro dat het voor mij niet echt waar weet te maken. Het komt niet echt van de grond. 'First Time' is weer zo'n theatraal DeYoung nummer, zeker niet onaardig, maar een vreemde eend voor Styx met alle blazers en haast Queen-achtige progressie. Wederom een poging tot vaart komt met het door James Young gezongen 'Eddie'; in tegenstelling tot de eerdere poging vind ik deze wel geslaagd. Nog even kort rocken voor Tommy Shaw de plaat mag afsluiten met het sterke 'Love in the Midnight'; een funky popnummer met ballen en prachtige zang.

Al met al luistert Cornerstone best lekker weg, maar het is absoluut een verandering t.o.v. de vorige platen en ergens ook een teleurstelling. Toch vind ik dat er genoeg nummers op staan met veel om het lijf, waardoor ik deze nog een goede voldoende geef, en nog steeds prefereer boven alles wat uitkwam voor Equinox. En dan te bedenken dat we pas halverwege de marathon zijn.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Equinox
5. Cornerstone
6. Man of Miracles
7. Styx II
8. The Serpent is Rising
9. Styx

Na het fantastische The Grand Illusion, wat voor mijn gevoel de meest proggy plaat was uit het klassieke Styx, kan ik me voorstellen dat het een lastige was om dat op te volgen. Ik heb geen weet van de druk die ze anno 1978 zouden hebben ervaren en of dat gevoel van pieken er op dat moment was, maar dat Pieces of Eight het over een iets andere boeg gooide zonder al te veel afscheid van het bekende geluid te nemen is wel duidelijk. Net een stapje songgerichter, de productie net iets gladder, maar de nummers zijn nog altijd door en door Styx, de rockproggers die wel een catchy nummer kunnen afleveren op z'n tijd, zo niet een hele plaat vol.

Met 'Great White Hope' brult James Young lekker en de aandacht is meteen gevestigd. Nog altijd zitten de nummers vol met details en vernuft in de instrumenten en wendingen in de songwriting. Een nummer als 'Lords of the Ring', met wederom James Young op zang, is toch een heus prognummer, en het zou me niets verbazen als die al geschreven was ten tijde van de vorige plaat. De tweede helft van het album is puur vuur, zogezegd, en draagt een heel eigen smoel, te beginnen bij 'Blue Collar Man', wat toch een heerlijke Tommy Shaw-knaller is, evenals 'Renegade'; beide nummers die nog steeds in de set van Styx te vinden zijn. De nummers zijn wat rechtlijniger, maar ze swingen en rocken nog altijd de pan uit. Dennis DeYoung haalt met het titelnummer en ook het machtige 'Queen of Spades' nog even flink uit en zet daar twee van zijn beste nummers ooit op plaat. Alleen 'I'm OK' vind ik wat minder, en 'Sing for the Day' vind ik eigenlijk maar saai, en dat weerhoudt me ervan om Pieces of Eight de volle mep te geven.

Desondanks vind ik dit absoluut een van de beste albums in de Styx-discografie. Prog spreekt me het meest aan als dit gepaart gaat met een wat meer mainstream pop of rock jasje, en Styx is zo'n band die zich in de klassieke periode precies daar wist te nestelen, en dit album is daar samen met de twee voorgangers een perfect voorbeeld van.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Equinox
5. Man of Miracles
6. Styx II
7. The Serpent is Rising
8. Styx

Dat The Grand Illusion het hier zo goed doet is geen verrassing. Styx heeft nog nooit eerder zo gelikt geklonken. Waar voorgaande albums nog wel een vreemde eend of en een afwijkende track hadden is dat hier niet meer het geval. Van begin tot eind hebben we te maken met een band die weet waar ze goed in zijn en dat voor de volledige speelduur weet waar te maken. Het lijkt alsof er een soort zakelijkheid is neergedaald op de plek waar drie albums terug nog een jongehondenmentaliteit aanwezig was. Waar deze houding binnen afzienbare tijd de commerciele kant op zou gaan, is daar hier nog niet overduidelijk sprake van; The Grand Illusion is het summum van het Styx-geluid, die heerlijke combinatie van stevige rock en meeslepende prog.

Met het titelnummer en 'Fooling Yourself' trapt de plaat af met twee echte klassiekers. De productie is helder, de band is in topvorm. Bij eerstgenoemde luidt Dennis DeYoung de plaat in met een bombastische rock track, waarna Tommy Shaw de jeugd even toespreekt in een wat poppier nummer. Het contrast tussen de twee blijft troef. 'Superstars' lijkt de minst populaire song van deze plaat als ik naar de stemmen kijk, een rustiger nummer met pakkende koortjes die tussen de zwaargewichten is gepropt. 'Come Sail Away' mag de eerste plaatkant afsluiten met een uitgebouwde klassieker met prachtige pianostukken en opzwepende refreinen. Met recht een van de bekendste nummers van de band.

Kant B is als je het mij vraagt nog sterker. Alle drie de zangers brengen hun beste nummer van het album, te beginnen met James Young en zijn 'Miss America'. Voor het eerst valt de rocker van zijn hand echt goed in de toon van de plaat, en zijn nummers zijn uitstekende kant-openers, zo blijkt maar weer. 'Man in the Wilderness' is oprecht een van mijn favoriete Tommy Shaw composities. Prachtig nummer weer en wat een emotie zit hier in. Ook Dennis DeYoung mag met 'Castle Walls' een van zijn beste nummers voordragen, beeldend en avontuurlijk.

Al met al wordt het niet veel beter dan dit. Styx piekt op deze plaat en dus krijgt dit de volle mep. Vanaf hier kun je niet anders dan dalen. Gelukkig hoeft dat niet meteen op de volgende plaat te gebeuren (spoilers!).

1. The Grand Illusion
2. Crystal Ball
3. Equinox
4. Man of Miracles
5. Styx II
6. The Serpent is Rising
7. Styx

Met het machtige Crystal Ball doet Tommy Shaw zijn intrede en beginnen voor mij de gouden jaren van Styx. Het kenmerkende geluid van hun catchy prog 'n roll met drie sterke zangers en die herkenbare koortjes, gitaren en synthesizers staat hier fier overeind. En toch lijkt dit op MusicMeter niet de gangbare mening te zijn gezien het gemiddelde, maar ook commercieel was dit een domper na Equinox. Toch wordt het titelnummer volgens mij nog elke set live gespeeld.

De nieuwkomer mag al gelijk op de voorgrond; Tommy Shaw heeft op vijf van de zeven nummers meegeschreven, waarvan hij er op drie meteen de leadpartij mocht inzingen. Ze hadden duidelijk vertrouwen in hun nieuwe aanwinst, en terecht. Met 'Put Me On' mag James Young echter de plaat openen met een vlotte rocker met enorm pakkende koortjes. De toon is gezet. Op 'Mademoiselle' maken we kennis met de stem van Tommy Shaw, een stuk lichter dan die van de andere twee, en wederom een pakkend nummer. Met 'Jennifer' komt Dennis DeYoung aan bod met een tekst die anno 2025 vast niet meer zou worden geaccepteerd. Hoogtepunt van de plaat is wat mij betreft het titelnummer, waar Shaw schittert. Nog altijd een van de beste nummers van Styx; deze heb ik afgelopen week luidkeels meegezongen in de auto. Fantastisch refrein, fantastisch rocknummer. Dennis DeYoung mag zich nog even herpakken met het sterke coda, bestaande uit het meeslepende 'This Old Man' en het proggy 'Clair de Lune/Ballerina', beiden prachtige opbouw en heerlijke emotie in de stem.

'Shooz' is het enige nummer wat deze plaat ervan weerhoudt de volle mep te krijgen van mij. Een smet op de plaat? Misschien. Soms kan ik er wel van genieten. Tegelijkertijd valt het een beetje uit de toon naast de andere sterke nummers van Crystal Ball. James Young blijft de rechtlijnigere rocknummers schrijven waar zijn collega's steeds grootser en bombastischer materiaal naar voren brengen. Nu John Curulewski is weggevallen begint het een beetje op te vallen. Maar, volgens mij gaat hij zich nog wel weer revancheren op de volgende platen.

Crystal Ball overstijgt voor mij met gemak al het voorgaande werk, en ik moet nog maar zien of deze op zijn beurt niet weer overstegen gaat worden door de komende platen. Het niveau is vanaf hier dusdanig hoog dat ik me de komende dagen niet hoef te vervelen. Ik maak terwijl ik deze marathon doe ook meteen een 'best of' playlist, en alles van dit album zit erin - behalve dan 'Shooz'.

1. Crystal Ball
2. Equinox
3. Man of Miracles
4. Styx II
5. The Serpent is Rising
6. Styx

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren