Man of Miracles is eigenlijk weer een album waar ik vroeger nooit zo heel goed naar heb geluisterd, afgezien van een aantal nummers die mijn broer erg tof vond. Zoals door velen al eerder gezegd is het speelse van de voorgaande platen er een beetje af en lijken de neuzen op stilistisch gebied eindelijk dezelfde kant op te staan. Curulewski schrijft nog wel maar houdt zich weg van de microfoon, waardoor de uitschieters naar beneden toe mooi zijn afgeweerd. Tegelijkertijd is er een bepaalde spontaniteit die ik hier niet zo terughoor, en die ik stiekem wel mis.

Zoals ze inmiddels goed kunnen staan hier een aantal lekkere uptempo rockers op die meteen aanslaan. Iets zegt me dat Styx destijds live best een gezellige sfeer kon neerzetten door hun verfijndere prognummers af te wisselen met de rock 'n roll van nummers als 'Rock 'n Roll Feeling' of 'Southern Woman'. Het speelse 'A Man Like Me' blijft een favorietje van mij. Daarnaast liggen de wat meer uitgebouwde nummers waar Dennis DeYoung mag schijnen, zoals 'Song for Suzanne' en 'Christopher, Mr Christopher', om vervolgens met het machtige titelnummer af te sluiten.

Het ligt nog lekker in de lijn van de andere vroege Styx-platen, en kan daar zeker op 3,5 sterren van mij rekenen, maar de echte krakers moeten nog komen. Daarbij voelt een deel van de nummers toch wat onspontaan of formulaischer dan voorheen. Maar we komen al dichter bij het Shaw-tijdperk.

1. Man of Miracles
2. Styx II
3. The Serpent is Rising
4. Styx

stem geplaatst

Styx is een band waar mijn broer en ik vroeger heel veel naar geluisterd hebben, maar het blijkt dat ik in al mijn jaren op musicmeter nooit de tijd heb genomen om de platen van stemmen te voorzien. Aangezien er komende maand weer een nieuw schijfje aankomt is dit misschien het moment om er even doorheen te lopen en lekker veel Styx te luisteren.

Dit debuut is een raar album. Ik heb nooit warme gevoelens voor deze plaat gehad, vooral omdat het vrijwel allemaal covers zijn. 'Movement of the Common Man' is daar een uitzondering op en opent de plaat met een heus prognummer - niet iets wat de band heel vaak heeft gedaan op latere albums. 'Best Thing' is de andere uitzondering, een aardig nummer, maar niet meer dan dat. De covers zelf vind ik niet slecht en het talent van de band maakt een hoop goed, maar de nummers zelf boeien me niet zo. Ze irriteren me ook niet. 'Quick is the Beat of my Heart' is zelfs nog een lekker nummer ook.

Wel valt meteen op wat een goede muzikanten en zangers in de band zitten. Indrukwekkend eigenlijk en vrij knap dat het kenmerkende geluid van de band hier toch al voor 70% overeind staat. En Curulewski mag nog niet (lead) zingen, dat ervaar ik ook als positief.

De derde plaat met de toffe titel en het twijfelachtige artwork. Zo herinner ik me deze nog het meeste. Een stijgende lijn zit er ergens toch wel in, al is het maar dat de focus langzaam begint te komen. Het is de tweede en ook alweer laatste keer dat we kunnen 'genieten' van de stem van John Curulewski, die na deze plaat besloot om zich (al dan niet vrijwillig) te beperken tot gitaar, toetsen en achtergrondzang.

De plaat begint sterk met de James Young rocker 'Witch Wolf' en pakt meteen door met het sterke door Dennis DeYoung gezongen 'The Grove of Eglantine', meteen de twee sterkste nummers van het album. 'Young Man' rockt ook nog wel aardig, maar het begint voor mij wel meteen weer in te zakken. Als vervolgens Curulewski het roer overneemt met het saaie 'As Bad As This' met dat tergende 'Plexiglas Toilet' erachteraan begin ik me toch echt te ergeren. Als hij nou gewoon zijn schrijfsels zou laten zingen door Young of DeYoung zou ik het al een stuk minder erg vinden... en laat dat nou juist het geval zijn met '22 Years', wat nog altijd door Curulewski geschreven is, maar gezongen door Dennis DeYoung en James Young. Wat een wereld van verschil! Het titelnummer is ook geschreven en gezongen door Curulewski, maar dit is een zeldzaam geval waar ik het nog aardig kan hebben wat hij doet en waar het soort nummer met wel weet te boeien. Sterk prognummer waar Curulewski juist wat agressiever zingt, wat hem goed staat. Nog altijd een vreemd nummer voor Styx hun doen, dat dan weer wel.

Styx blijft zoekende naar een coherente sound. Ik begreep dat dit de laatste was in een serie albums die vrij snel na elkaar uitkwam, mogelijk zelfs tegelijk was opgenomen. Ik vind het wel de interessantste van de drie, ondanks de toilethumor halverwege. De pieken zijn hoger, de dalen nog dieper. Fantastisch is het dus nog niet, maar er staan toch een aantal van hun sterkste vroege nummers op.

1. Styx II
2. The Serpent is Rising
3. Styx

Styx II was zo'n album waar we vroeger niet aan konden komen. Alle albums van Styx t/m 1983 waren ruimschoots aanwezig op de oude casettebandjes van mijn vader, behalve deze. Deze heb ik dan ook het minste beluisterd door de jaren heen. Toen mijn broer eindelijk The Complete Wooden Nickel Collection had aangeschaft was het feest! Of ja, in theorie dan. Dit album sloeg bij onze puberzieltjes eigenlijk helemaal niet aan. Beetje een anticlimax. Nu, vele jaren later, kan ik wat neutraler oordelen; zo heb ik mezelf laten geloven.

De tweede plaat van Styx bevat dan wel voornamelijk eigen werk, met een niveau dat soms het debuut weet te overstijgen, maar niet op alle momenten. 'Lady' springt er inderdaad bovenuit; een aspect van het Styx-geluid welke nog altijd uit duizenden herkenbaar is. 'Father O.S.A.' is ook een mooi obscuur progstuk, uniek aan deze vroege periode. Ook 'Earl of Roseland' weet ook op te vallen, evenals de afsluiter 'I'm Gonna Make You Feel it'.

De bijdrages van Curulewski voelen daarentegen een beetje misplaatst. Qua stijl zijn 'A Day' en 'You Better Ask' gewoon van een ander kaliber, maar ook qua kwaliteit slaat het een beetje de plank mis. Zijn stem mist gewoon de expressie die James Young en Dennis DeYoung wel hebben, en later Tommy Shaw ook. Hoe geinig 'You Better Ask' ook is. Instrumentaal brengt het ook een soort prog en blues die hier niet thuis horen.

Onder de streep is mijn stem op deze plaat toch eentje die de sympathie-verhoging van 0,5 krijgt. Een curieuze plaat is het, waar het geluid nog niet helemaal gevonden is, maar het spelplezier spat er op sommige tracks vanaf, en de nummers zijn vrijwel allemaal voorzien van heerlijke baslijntjes van Chuck Panozzo. Dat het dan van hot naar her springt qua stijl is dan maar te interpreteren als ludiek en veelbelovend.

1. Styx II
2. Styx