Absenth is een Russisch bandje dat meedoet aan de stroming van Industrial metal, die onder de naam Cyber metal wordt gepromoot. Gemene beats, harde riffs en een futuristisch klinkende techno-toetspartij. Waar de meeste van die bands gepaard gaan met een glasheldere productie en gevarieerd songmateriaal, wil Absenth zich onderscheiden, en dat is niet echt een compliment.

We hebben te maken met een bandje dat met 'Erotica 69' zijn derde album uitbrengt. De andere twee ken ik niet, maar ze hebben dus in ieder geval wel ervaring met opnames, etc. Nu kan het de voorkeur van de band zijn, maar het geheel klinkt erg bassig, waardoor de beats er vet uitkomen, maar de hoge techno-partijen totaal niet. De vocalen klinken ook bassig gemaakt, waardoor onnatuurlijk. De zanger klinkt ook het best als hij grunt, want zijn zangstem is regelmatig met een naar elektronisch effectje behandeld, en klinkt van zichzelf sowieso nogal nors en binnensmonds.

Dat neemt niet weg dat 'Erotica 69' best een aardig plaatje is. De beats zijn wat harder en prominenter dan bij de gemiddelde industrial/cyber metal band, waardoor het misschien een deel van het publiek afstoot, maar dat gaat wel gepaard met pakkende refreintjes waar je lekker zonder dollen op los kan gaan. Het titelnummer bijvoorbeeld, of 'Forum Bleeds' zijn heerlijke nummers waar je gewoon je verstand even op nul moet zetten en moet headbangen. Het gevaar van deze plaat is echter wel dat er een sterk gebrek aan variatie is, waardoor je tegen het einde toch wel even moet zuchten als ze weer zo'n soortgelijke beat inzetten op precies dezelfde manier. Juist om die reden kan ik m vaak niet helemaal uitzitten (duurt ook bijna een uur, en dat is lang voor een plaat in dit genre).

Toch kan ik dit wel aanbevelen aan de fan van het genre, want er staan wel een paar blijvertjes op en voor die nummers is dit toch wel het aanhoren waard.

Hoogtepunten: Erotica 69, Virus en Forum Bleeds.

Zeer drukke plaat van deze hoog-technische Hongaarse proggroep. Ze hebben qua sound vrij veel weg van Dream Theater, maar voegen daar toch wel een eigen draai aan toe. Nummers zijn zeer progressief van aard en verwisselen maten, thema's en toonsoorten alsof het roddels zijn.

Er zit een concept in dat toch wel geinig is. Een meid mag de hemel betreden, op voorwaarde dat ze het niet zou doorvertellen, wat ze toch doet. De wereld wordt helemaal gek en overal zijn misdaden. Iemand moet daarvoor boeten, en dat is dan zij. Ze pleegt zelfmoord.

De muziek geeft dit verhaal prachtig weer. De latere trieste nummers zijn episch en meeslepend, terwijl de chaotische nummers in het midden ook echt heel agressief klinken met wanhopige riffs. IJzersterk album van de veelbelovende Hongaarse band.

Ik ben er na een aantal luisterbeurten en een liveshow nog niet helemaal uit wat ik van Waves of Destruction moet vinden. Mastermind Bas Willemsen heeft hier een aantal jaar over gedaan om dit te realiseren en heeft niet de minste zangers weten te strikken: Damian Wilson (Threshold, Headspace, Ayreon), Irene Janssen (Ayreon), en Paul Glandorf (Semistereo) verzorgen de zang op dit album. Alarion verzorgt progressieve metal, maar ik zou niet weten waar ik het mee zou kunnen vergelijken, en dat is altijd positief. De songs zijn over het algemeen druk, vergen veel van de luisteraar, maar ik vind niet alle wendingen even logisch. Ik mis vooral de rust en de samenhang in de composities veelal. Een nummer als 'A Life Less Ordinary' vliegt overal heen, lijkt drie refreinen te hebben, maar ze zijn het tegelijk alledrie niet. Enerzijds is de muziek progressief in de puurste vorm en doet het vaak wat je niet verwacht, anderzijds vind ik het daardoor lastig om ervan te genieten.

Mijn favoriete nummers zijn de songs die wat basalere structuren hebben, zoals 'Chains of the Collective' en 'Turn of Fate'. Waves of Destruction is zeker een unieke plaat in mijn collectie, maar ik ben er nog niet over uit of dit op een goede of minder goede manier geïnterpreteerd moet worden.

Verrassend plat, dit album. Het klinkt allemaal als onmiskenbaar Amaranthe. Pop, metal, electronic, alles is aanwezig. De krachtige vocalen van Elize Ryd, de dikke grunts van Hendrik Englund Wilhelmsson, en de krachtige stem van nieuwkomer Nils Molin, die de ondankbare taak heeft Jake E te vervangen, wat hij overigens erg goed doet. Alle ingrediënten die voorgaande Amaranthe-platen hadden lijken aanwezig te zijn, maar de songs zijn enorm plat dit keer. Een enkele hook gaat zich in je hoofd nestelen, zoals op de single "365" of "Inferno", en dat is op zich niet onplezant, maar daar blijft het voor mij een beetje bij. Elk nummer is inwisselbaar, mist identiteit, en weet niet op positieve wijze een nieuwe klassieker te worden binnen het oeuvre van de band. Op Maximalism was de band ook al heel erg poppy, en dat vond ik leuk, maar op Helix valt alles een beetje als los zand uit elkaar; hebben we allemaal al eerder gehoord.

In januari spelen ze live in Doornroosje. Wie weet valt de boel dan op de juiste plek voor mij.

Vette plaat! Eigenlijk gek dat ik nooit eerder Avantasia ben gaan luisteren, het is toch best een grote naam binnen de symfonische metalwereld... En als je dan wereldzangers als Michael Kiske, Jorn Lande, Klaus Meine en Russell Allen weet te strikken doe je toch iets goed. En zo blijkt dus. Mijn keus voor dit album was natuurlijk omdat Klaus Meine op 'Dying for an Angel' zingt, dus die kende ik al. Maar ook de rest valt beslist niet tegen. Alles is misschien wat gladjes en gelikt, maar extreem melodisch en o zo catchy! Enige minpunt is Tim Owens, die ik echt niet goed kan hebben, niet bij Judas Priest, niet bij Malmsteen en niet op zijn waardeloze soloplaat, maar hier valt het wel mee door de goede compositie. Tobias Sammet's eigen stem is overigens ook niet alles, maar dat verklaart natuurlijk de gastzangers.

Vind dit denk ik de beste plaat van Avenged Sevenfold. Hoewel ze zelf erg ruig ogen en er af en toe ook flink hard tegenaan gaan, blijven ze altijd met enorm pakkende melodieën de zoetste nummers maken. Metal met een suikerlaagje, en dit is best een uniek uitgevoerde versie van de algemeen niet-gewaardeerde pop-metal. Nogmaals, ze combineren sterke, pakkende melodieën met harde riffs en neoklassieke gitaarthema's. Ook de vele stemmen van de verschillende bandleden zijn goed te horen zowel backing als lead, en dat maakt veel nummers ook compleet.

Het album vind ik wat aarzelend beginnen met Critical Acclaim en Almost Easy, hoewel het toch geen echte zwakke nummers zijn, maar het echte feest begint vanaf Afterlife t/m Dear God. Vooral Unbound t/m A Little Piece of Heaven is Avenged Sevenfold op z'n best. (Die zang van The Rev in A Little Piece of Heaven is geweldig!) Helaas is er de enorme suikerlaag die dit album ervan weerhoudt één van mijn all-time favorieten te worden, maar in zijn soort is het een zeer goede plaat.

Na het trieste overlijden van The Rev mocht zijn idool Mike Portnoy plaatsnemen achter het drumstel om de drumpartijen van The Rev in te spelen. Dit vernoem ik als eerst omdat dit de reden was waarom ik deze plaat ging beluisteren. Mike Portnoy doet dit op een uiterst respectvolle manier en houdt zich gewoon aan de Avenged Sevenfold-regels en gaat geen Dream Theater-streken uithalen, wat ik eigenlijk wel vermoedde. Mede hierdoor is Nightmare gewoon een Avenged Sevenfold album in hart en nieren.

Waarom nog meer? Omdat de rest van die band er natuurlijk wél op heeft kunnen spelen. Wat mij in vergelijk met de vorige erg opviel was dat het een stuk softer is. Tuurlijk, er staan een paar kenmerkende harde Sevenfold-nummers op met zoetsappige refreintjes als Nightmare, Welcome to the Family, God Hates Us en nog een paar anderen, maar de rest bevat een veel subtielere aanpak en een veel verrassendere stijl. Ik vond Avenged Sevenfold altijd al wat beïnvloed door progmetal en progrock, maar hier gaan ze dat echt serieus interpreteren. Nightmare bevat een aantal rustige, progressief aandoende nummers als Fiction of Save Me.

Dit album is diverser dan het vorige, maar M Shadows moet zijn zangkwaliteiten niet gaan overschatten en soms kan hij maar beter een rocknummer zingen, want dan erger ik me minder snel aan zijn schorre, nasale stem. Mede hierdoor is dit wel een goed album, maar niet geweldig. Met 4 sterren ben ik vrij gul.

Ik heb met opzet even gewacht met het uitbrengen van een stem op deze nieuwe van Ayreon, omdat Arjen Lucassen nog altijd één van mijn grootste muzikale helden is. In de eerste intensieve luisterbeurt, met boekje erbij en meelezen, was ik teleurgesteld. Nu kan ik met een gerust hart zeggen: "He did it again!" Het is ook door en door Ayreon, en duidelijk niet Star One, en dat doet me ook goed. Ik heb echter wel enkele opmerkingen die ik er gewoon even uit moet hebben.

Het verhaal
Ok, dus dan hebben we een prodigy, zijn ouders, een leraar en een psychiater. Vijf hele logische rollen als je bedenkt wat er allemaal mis is met het kind. Dat het één of andere superintelligente familie betreft vind ik ook allemaal leuk en prima. In principe vind ik dit verhaal gewoon leuk en boeiend, en ook wat verrassend, omdat het in een Ayreon-album zit. Waar ik moeite mee heb zijn de rollen van de rivaal en het meisje. Vooral de rivaal vind ik heel erg cheesy gebracht en als je zijn teksten leest vraag je je ook af of die misschien niet beter weggelaten hadden kunnen worden. Het meisje is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met de rivaal, maar ook haar rol vind ik niet realistisch. Een kind dat zo vaag is als de prodigy beschreven is zal heus geen aanbidster hebben, al gun ik het hem van harte natuurlijk. De uiteindelijke misdaad die de rivaal en de prodigy samen plegen vind ik ook te simpel gevonden... Maar goed, kennelijk moet je Ayreon niet luisteren voor de hoogstaande concepten, al vond ik de vorige albums stuk voor stuk een ijzersterk concept hebben. Wat dan wel voornamelijk door het verhaal een echt kippenvel momentje is, is het moment dat je ontdekt dat de vader hem nooit had kunnen helpen... maar toch zijn er twee handschriften te vinden op het blackboard... Alleen als ik er aan denk krijg ik al kippenvel.

De cast
Lucassen heeft de cast dit keer sterk verkleind en niet meer zo uitbundig gehouden als op 01011001, welke ik juist daarom zo goed vond. Maar in principe mis ik geen andere stemmen hier. Laat ik beginnen te zeggen dat ik vooral Michael Mills en Cristina Scabbia geweldig vind zingen en acteren. Vooral bij "The Parting" krijgt Scabbia de woorden nauwelijks uit haar keel, alsof ze werkelijk gebroken is. Ook Mills kan oprecht woede/irritatie uiten op "The Gift" en zijn enthousiasme is doorgaans overtuigend. Hij is de ster van dit album. Marco Hietala heeft dan die rol van rivaal gekregen, maar hij vervult hem goed en komt overtuigend over. Hoewel zijn rol cheesy is, weet hij er het beste van te maken. JB en John Wetton hebben fijne, lage stemmen die je bewegen en die doordringen tot in je binnenste, maar Lucassen laat ze af en toe de hoogte in gaan, en daar ligt hun kracht niet, vind ik. Sara Squadrani klinkt prima, maar niet zo bijzonder. En dan... Tommy Karevik. Wat ziet iedereen toch in die man? Seventh Wonder, de nieuwe Kamelot, ik kan er niks mee, voornamelijk door de zang. Zo ook hier, hij klinkt zo levenloos en emotieloos, en wanneer hij wel emotie laat blijken vind ik hem zeikerig klinken. Maar goed, gelukkig kan zelfs hij het werk van Lucassen niet te gronde richten.

De muziek
Wat natuurlijk opvalt is dat Arjen Lucassen voor een ander soort structuur is gegaan bij dit album dan op voorgaande albums. Vier lange nummers van 22 minuten elk, bestaande uit meestal 11 kleine stukjes muziek. Op zijn best is The Theory of Everything daarom een ware eenheid, op zijn ergst is het fragmentarisch. Hij heeft hierdoor echter wel meer de ruimte om verschillende thema's aan elkaar te naaien en af en toe te verwijzen naar een eerder thema, zoals in "Transformation" of "The Lighthouse". Zodra dat ritme van "The Blackboard" ergens klinkt alleen al krijg ik kippenvel. En dat is dan wel zeker de kracht van dit album. Qua thema's en melodieën heeft Arjen Lucassen zichzelf gewoon weer overtroffen. Hoe lukt het hem toch steeds om elke plaat met talloze goede melodieën en riffs aan te komen die allemaal des Ayreons klinken? Qua muziek is het eerste hoofdstuk, "Singularity" mijn favoriet. Deze bevat ook de geweldige bijdrages van Jordan Rudess en Keith Emerson tijdens het pronkstuk van de gehele 2CD: "Progressive Waves". Ook de pianobijdrage van Rick Wakeman tijdens het eerste deel van het titelnummer is een hoogtepunt. De hoofdstukken "Symmetry" en "Entanglement" zijn wat minder opgetogen en druk en zijn ook qua verhaal wat duisterder, en over de hele linie nét iets minder dan het eerste deel. Het laatste hoofdstuk "Unification" sluit het album op een waardige manier af en zeker de eerste luisterbeurt laat je, mits je meeleest met het boekje, geschokt achter... Als muziek dát weet te bereiken, dan heeft het je goed geraakt.

Ja, ik heb inderdaad aardig wat felle kritiekpunten voor een 4,5 beoordeling, maar die heb ik alleen omdat ik bij Ayreon met andere maten meet dan bij andere artiesten. Deze man heeft van mij al vier keer een vijf sterren beoordeling gekregen op deze site, dus dan kan ik een 4,5 beschouwen als een lichte teleurstelling. Maar het blijft Ayreon, en Ayreon heeft op mij zo'n grote aantrekkingskracht dat het altijd een stapje voorloopt op de meeste andere artiesten die ik volg. Te onthouden van deze plaat: Michael Mills, én "Progressive Waves"!