Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van The_CrY.
Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen:
januari 2025, februari 2025, maart 2025, april 2025, mei 2025, juni 2025, juli 2025, augustus 2025, september 2025, oktober 2025, november 2025, december 2025, januari 2026
Paradise Lost - Ascension (2025)
»
details
Elder - Liminality / Dream State Return (2025)
»
details
ABBA - Voyage (2021)
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren
»
details
Helloween - Giants & Monsters (2025)
»
details
Styx - Circling from Above (2025)
Het huidige Styx blijft bezig met het uitbrengen van nieuw materiaal en Circling from Above is alweer het derde album onder leiding van het duo Tommy Shaw/Will Evankovich, waarvan laatstgenoemde eindelijk erkend is als volwaardig bandlid. Bassist Ricky Phillips is ook vervangen door Terry Gowan, het broertje van Lawrence Gowan. Waar beide voorgangers herkenbare Styx-elementen combineerden met wat oubolligere proggeluiden uit de jaren 70, doet deze er nog een schepje bovenop. De rock is weer wat meer naar de achtergrond verschoven, dit is gewoon een progpop album, gladder dan Cornerstone en vervreemdender dan The Mission. Of dat positief is of niet laat ik ieder voor zich bepalen.
De plaat wordt geopend door de single 'Build and Destroy', die redelijk representatief de toon zet voor de hele plaat. We hebben te maken met compacte progsongs waar vooral op een subtiele manier voor diepte wordt gezorgd. De gitaren staan zacht in de mix, de toetsen hard, en de rustige Jeff Lynne-achtige stem van Lawrence Gowan zet de toon. Tommy Shaw neemt het roer in 'Michigan', met eenzelfde sfeer. Het swingende 'King of Love' brengt wat leven in de brouwerij, en James Young mag weer eens een paar regels zingen voordat Shaw de microfoon weer bij hem wegkaapt voor het refrein, welke ik overigens wel zeer sterk vind. 'It's Clear' is een zeldzaam nummer dat best een beetje kan rocken en zo de energie goed vasthoudt. De ballad 'Forgive' voelt wat tam, ergens best mooi, en doet wat denken aan Coldplay meets ELO - zeker niet wat ik van Styx had verwacht. De tweede helft van het album opent een blikje meligheid met 'Everybody Raise a Glass', waar Queen gechanneld wordt met vrolijke en haast vaudeville-achtige thema's, een gevoel wat de bluegrass van 'Blue Eyed Raven' doorzet op een andere manier. Dat Tommy Shaw van de bluegrass en country folk was wisten we al door zijn soloplaat uit 2011, maar uiteraard ook van 'Boat on the River'. De nummers luisteren prima weg, maar echt des Styx is het niet. De rest van de nummers blijven in dezelfde combinatie van nieuwe invloeden verder gaan, waar 'The Things That You Said' nog het meest bijblijft met een opbouw naar een meeslepende en spannende climax. 'We Lost the Wheel Again' geeft nog meer ruimte aan meligheid a la Queen, en met 'Only You Can Decide' sluit Tommy Shaw het album af.
Het is misschien op te maken uit mijn toon, maar mijn enthousiasme na Crash of the Crown is weer wat getemperd met deze nieuwe, hoewel ik best kan genieten als het album opstaat. Wat de band met al hun nieuwe inspiratie hier tentoon stelt is absoluut geen slecht album, maar wel wederom een stap weg van het geluid waar de band groot mee geworden is. De nummers blijven gelaagd, interessant en niet eendimensionaal, maar als je me vraagt wat ik liever heb dan plaats ik deze onder Man of Miracles, wat geen hele diepzinnige plaat was, maar wel eentje die flink kon rocken op z'n tijd. Dat element blijf ik missen in het moderne Styx.
1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Crash of the Crown
7. Cornerstone
8. Cyclorama
9. Paradise Theatre
10. Brave New World
11. Man of Miracles
12. Circling from Above
13. Styx II
14. The Serpent is Rising
15. The Mission
16. Styx
17. Edge of the Century
»
details
» naar bericht » reageer
Styx - Crash of the Crown (2021)
Na The Mission lijkt de band weer de smaak te pakken te hebben en worden er weer met regelmaat albums uitgebracht. Entiteit Will Evankovich lijkt een blijvertje te zijn nadat hij eerst met Tommy Shaw zijn bluegrass soloplaat The Great Divide al meeschreef, en daarna op het proggy The Mission een enorme bijdrage leverde. Zo doet hij dat hier ook en krijgt hij op vrijwel het hele album schrijfcredits, samen met bandleden Tommy Shaw en in mindere mate Lawrence Gowan. Ik kan er tegen protesteren, maar zonder hem was Cyclorama hoogstwaarschijnlijk het laatste album geweest, dus soit, schrijf maar, mijn beste Will, schrijf maar. Hij brengt een tal aan invloeden uit de 70s met zich mee, waardoor het bekende geluid van Styx me wat meer doet denken aan andere bands uit dat tijdperk, waaronder Kayak, ELO, en zelfs Queen. Bands die ik overigens zeer graag hoor.
En toch begint het album net als bij de voorganger met hele herkenbare synthesizer loopjes en typische Styx-koortjes in 'The Fight of Our Lives' en zullen deze elementen nog steeds onderdeel blijven het hele album door. Het is me niet duidelijk of we weer met een conceptplaat te maken hebben, maar dat er een centraal thema van verzet en opstand is moge duidelijk zijn. Het gevolg is dat de muziek dat karakter ook weergeeft, de songs scherpe teksten hebben, en ook weer wat meer energie ondanks dat de James Young rockers wederom ontbreken. Refreinen als 'Save Us From Ourselves' en het titelnummer 'Crash of the Crown' zijn absolute meezingers - eindelijk! En het wordt alleen maar beter. 'Our Wonderful Life' had zo op Pieces of Eight kunnen staan ('Sing for the Day'), waar 'Sound the Alarm' regelrecht van Tommy Shaw's betere solowerk af had kunnen komen, maar 'Common Ground' is nog zo'n hoogtepunt waar alle genoemde invloeden prachtig samen komen - een van de fijnere zangprestaties van Gowan op dit album. Vlotte nummers als 'Long Live the King' en het nostalgische 'To Those' houden de vaart er nogmaals in en laatstgenoemde heeft wederom die strijdbare toon die ik graag hoor van deze band.
Wat een verschil met The Mission, maar mijn vertrouwen in het moderne Styx is volledig hersteld, ondanks dat James Young qua zang wat naar de achtergrond is verdwenen. Hij heeft de band gedragen in de begindagen, hij mag even rusten. Dit album bevat van begin tot eind ontzettend gelaagde toegankelijke prog, wat tammer dan Styx ooit geklonken heeft, maar nog altijd vol vernuftige arrangementen en virtuoos spel. Wat mij betreft behoort dit tot de betere platen van de band, en dat is knap na zoveel jaar.
1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Crash of the Crown
7. Cornerstone
8. Cyclorama
9. Paradise Theatre
10. Brave New World
11. Man of Miracles
12. Styx II
13. The Serpent is Rising
14. The Mission
15. Styx
16. Edge of the Century
»
details
» naar bericht » reageer
Amy Macdonald - Is This What You've Been Waiting For? (2025)
»
details