Na The Mission lijkt de band weer de smaak te pakken te hebben en worden er weer met regelmaat albums uitgebracht. Entiteit Will Evankovich lijkt een blijvertje te zijn nadat hij eerst met Tommy Shaw zijn bluegrass soloplaat The Great Divide al meeschreef, en daarna op het proggy The Mission een enorme bijdrage leverde. Zo doet hij dat hier ook en krijgt hij op vrijwel het hele album schrijfcredits, samen met bandleden Tommy Shaw en in mindere mate Lawrence Gowan. Ik kan er tegen protesteren, maar zonder hem was Cyclorama hoogstwaarschijnlijk het laatste album geweest, dus soit, schrijf maar, mijn beste Will, schrijf maar. Hij brengt een tal aan invloeden uit de 70s met zich mee, waardoor het bekende geluid van Styx me wat meer doet denken aan andere bands uit dat tijdperk, waaronder Kayak, ELO, en zelfs Queen. Bands die ik overigens zeer graag hoor.

En toch begint het album net als bij de voorganger met hele herkenbare synthesizer loopjes en typische Styx-koortjes in 'The Fight of Our Lives' en zullen deze elementen nog steeds onderdeel blijven het hele album door. Het is me niet duidelijk of we weer met een conceptplaat te maken hebben, maar dat er een centraal thema van verzet en opstand is moge duidelijk zijn. Het gevolg is dat de muziek dat karakter ook weergeeft, de songs scherpe teksten hebben, en ook weer wat meer energie ondanks dat de James Young rockers wederom ontbreken. Refreinen als 'Save Us From Ourselves' en het titelnummer 'Crash of the Crown' zijn absolute meezingers - eindelijk! En het wordt alleen maar beter. 'Our Wonderful Life' had zo op Pieces of Eight kunnen staan ('Sing for the Day'), waar 'Sound the Alarm' regelrecht van Tommy Shaw's betere solowerk af had kunnen komen, maar 'Common Ground' is nog zo'n hoogtepunt waar alle genoemde invloeden prachtig samen komen - een van de fijnere zangprestaties van Gowan op dit album. Vlotte nummers als 'Long Live the King' en het nostalgische 'To Those' houden de vaart er nogmaals in en laatstgenoemde heeft wederom die strijdbare toon die ik graag hoor van deze band.

Wat een verschil met The Mission, maar mijn vertrouwen in het moderne Styx is volledig hersteld, ondanks dat James Young qua zang wat naar de achtergrond is verdwenen. Hij heeft de band gedragen in de begindagen, hij mag even rusten. Dit album bevat van begin tot eind ontzettend gelaagde toegankelijke prog, wat tammer dan Styx ooit geklonken heeft, maar nog altijd vol vernuftige arrangementen en virtuoos spel. Wat mij betreft behoort dit tot de betere platen van de band, en dat is knap na zoveel jaar.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Crash of the Crown
7. Cornerstone
8. Cyclorama
9. Paradise Theatre
10. Brave New World
11. Man of Miracles
12. Styx II
13. The Serpent is Rising
14. The Mission
15. Styx
16. Edge of the Century

stem geplaatst

Na The Mission vind ik dit een fijne stap in de goede richting. De nieuwe songs laten zien dat de band nog steeds sterke op zichzelf staande nummers kan schrijven, zij het met wat hulp van (nu nog) buitenstaander Will Evankovich. Het titelnummer is een vlot rocknummer met flink wat energie, en de tweede is een wat meeslepender nummer dat wat meer met de proginvloeden flirt. In beide gevallen herkenbaar Styx met een frisse moderne vibe zonder te verhullen dat de roots van deze band in de jaren 70 liggen. Een fijne voorbode op het album Crash of the Crown, wellicht?

De live tracks laten eens te meer zien wat een sterke liveband Styx nog altijd is. 'Mr Roboto' is een verrassende keuze om zonder DeYoung te spelen, omdat de bijbehorende plaat toch een bron van conflict is geweest bij de band, maar de huidige lineup brengt dit nummer met overtuiging. 'Radio Silence' was inderdaad een van de fijnere nummers van The Mission en staat fier overeind naast de klassiekers die hier vertoond worden. 'Man in the WIlderness' is dan mijn favoriete uitvoering van de vijf hier. Wat kan Tommy Shaw nog steeds goed zingen, zeg! 'Miss America' en 'Renegade' staan op vrijwel elke liveplaat, dus heel erg verrast word ik hier niet meer, maar ook deze versies mogen er zeker wezen.

Leuk tussendoortje. Wat je ook van de band vindt in dit stadium van hun carriere, de energie is nog steeds aanwezig en ze blijven boeiend.

Na 12 jaar aan studiostilte wagen Tommy Shaw en kornuiten het toch nog eens; met Styx de studio in. Dat het zo lang duurde deed me denken dat ze misschien niet zo goed wisten wat ze nou wilden met nieuw materiaal. De laatste twee platen met eigen werk deden goede pogingen om eigentijds te klinken, maar met The Mission gooien ze het heel duidelijk over de andere boeg; dit album klinkt herkenbaar en alsof het in de jaren zeventig uitgebracht had kunnen zijn. Wil dat zeggen dat dit puur fanservice is? Zeker niet. Hoewel de herkenbare elementen soms welzeker op de voorgrond treden, is dit een heel uniek album in de discografie van Styx; het is een puur conceptalbum zonder dubbele lading met weinig echt losse songs. Althans, ik merk de dubbele boodschap niet op, maar ik word hierin graag verbeterd. Het concept van een reis naar Mars zonder iets eromheen vind ik namelijk zeer onspannend. Dit album moet van begin tot eind beluisterd worden voor het grootste effect, zodat de kortere nummers ook meer tot hun recht komen.

The Mission begint sterk met de 'Overture' en twee pakkende songs met het uptempo 'Gone Gone Gone' en prijsnummer 'Hundred Million Miles from Home'. Er wordt al snel vastgelegd dat Styx terug is, met die herkenbare koortjes, de frisse zang van Shaw en de DeYoung-imitatie van Gowan die er ook mag wezen. Het valt wel op dat de productie vrij dof is, waarschijnlijk om de retrosfeer op te roepen, en dat ook de koortjes wat power missen die ze in de 70s wel hadden. James Young mag eenmalig zingen op 'Trouble at the Big Show', wat verder niet echt opvalt. 'Locomotive' is voor mij het eerste nummer waar ik mijn aandacht verlies. 'Radio Silence' brengt weer wat leven in de brouwerij, en verder proberen 'The Greater Good' en 'Time Will Bend' het nog, maar de nummers worden rustiger waar de melodieen me niet meer raken. 'Red Storm' duurt lang, maar weet me op geen enkel moment te pakken. Ik merk dat ik op dit moment ben afgehaakt en dat de muziek voor mij iets mist wat ik met de band associeer. Waar zijn de ballen? Waar zijn de rock riffs? Die energieke James Young nummers? En dan kijk je in de credits en zie je dat alles is geschreven door Tommy Shaw en Will Evankovich, die samen de laatste soloplaat van Tommy Shaw hadden gedaan. Geen Shaw/Young nummers, en geen Young nummers. Dat is dan toch weer jammer. Het slot brengt nog een beetje energie in de brouwerij met het vlotte, maar te ontspannen instrumentale 'Khedive', 'The Outpost' - wat conceptueel de climax van het album lijkt, want ze zijn aangekomen op Mars, en het iets te blije slotnummer 'Mission to Mars'.

Ik heb hier met opzet wat langer gedaan om dit album echt te proberen, vooral omdat RonaldjK, die mij twee jaar terug voorging in een Styx-marathon, deze plaat zo ontzettend hoog heeft zitten. Helaas blijkt dit album nog altijd niet voor mij. Ik mis de rocknummers in deze progplaat, en het concept weet me ook niet te pakken. Ik lijk wel in de minderheid te zijn, getuige het gemiddelde en de goede ontvangst op meerdere plekken, en dat gun ik de band wel. Het is in ieder geval goed dat er sindsdien gewoon weer met regelmaat wat te horen is van de band, en die knul genaamd Evankovich die zoveel schreef is inmiddels ook gewoon lid van de band. Je weet wat ze zeggen: liever één nieuw Styx album in de hand, dan tien in de lucht.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Cyclorama
8. Paradise Theatre
9. Brave New World
10. Man of Miracles
11. Styx II
12. The Serpent is Rising
13. The Mission
14. Styx
15. Edge of the Century

stem geplaatst

stem geplaatst

Als je in relatief korte tijd meerdere live albums van Styx hebt gehoord begint het een beetje eenheidsworst te worden. Ja, de band klinkt vaak energiek live, en jazeker zijn al die live albums de moeite waard op hun eigen manier, maar vaak hoor je toch steeds dezelfde nummers in zo'n set met misschien twee a drie variaties. Dat ze soms toch nieuwe nummers erop zetten maakt dat deze verzamelaar er toch even naar moet luisteren. One With Everything heeft wel als voordeel dat alle Dennis DeYoung nummers niet gespeeld worden, wat betekent dat er een gat gevuld moet worden met mogelijk obscuurder materiaal.

Dat obscuurdere materiaal bestaat uit een nummer van Cyclorama (whoop whoop!), twee covers van Big Bang Theory (aww), een solohit van Gowan (oke), en twee nieuwe nummers, waarvan eentje in de studio opgenomen. 'One With Everything' is een feestje om live te horen, en leuk dat ze recent materiaal erkennen. De twee covers vond ik in studiovorm al geen bal aan, en hadden van mij ook hier niet gehoeven. 'Just Be' is ook niet echt een spannend nummer met, maar 'Everything All the Time' had ik dan weer graag eens op een studioplaat gehoord. Het Gowan nummer 'A Criminal Mind' speelden ze ook al op Styxworld Live 2001, en in deze uitvoering met orkest vind ik het nummer eigenlijk mooier.

Natuurlijk is het orkest de hoofdreden geweest om dit album uit te brengen. Voor de variatie is het dan ook leuk om te horen hoe de symfonische partijen een flinke duw in de rug krijgen door dit orkest. Niet heel overdreven aanwezig bij alle nummers, maar vaak genoeg om net even een andere sfeer te creeren. Bij enkele nummers voegt het echt wat toe, zoals bij 'Too Much Time on My Hands'. Het einde van 'Renegade' is ook leuk. Verder denk ik niet dat ik dit nog veel vaker ga luisteren.

stem geplaatst

Cyclorama is alweer het veertiende album van Styx, uniek op meerdere fronten, en helaas wat lauw ontvangen, ondanks dat er meerdere lichtpuntjes te vinden zijn. Dennis DeYoung is weggepest en vervangen door Lawrence Gowan, die eerder onder de naam Gowan meerdere 80s AOR albums heeft opgenomen. Zijn stem lijkt best veel op DeYoung, behalve dat deze dat theatrale zoete inruilt voor een rauwer rock randje, want de band best past. Chuck Panozzo heeft zich vanaf dit album teruggetrokken en speelt alleen nog als parttimer mee om redenen die RonaldjK hierboven heeft beschreven. Glen Burtnik neemt hierdoor de meeste baspartijen voor zijn rekening en meldt zich hier (gelukkig) voor het laatst. Ook zijn de credits dit keer over de hele band verdeeld, met een paar uitzonderingen, wat ook weer meer eensgezindheid uitstraalt. Ondanks de vele wijzigingen klinkt dit album veel meer als een moderne variant op Styx dan de vorige dat deed, en met de prachtige hoes heb ik altijd een zwak gehad voor Cyclorama, ook al is het verre van perfect.

De plaat opent met 'Do Things My Way', wat me doet denken aan een modernere variant op 'Put Me On', met eenzelfde spontaniteit maar dan in 2003. Shaw klinkt goed en bevrijd, wat op 'Waiting for Our Time' ook goed overkomt. Gowan maakt zijn debuut als lead vocalist op 'Fields of the Brave', ook een mooie ballad met die herkenbare Styx-koortjes. Als dit zo doorgaat is dit een fantastische plaat. Knap hoe de band dit keer modern klinkt en herkenbaar blijft; zelfs de proggeluiden zijn weer terug. James Young neemt de lead op 'These Are the Times', een instant Styx-klassieker wat mij betreft. In het middenstuk volgen de wat mindere, maar toch prima eigentijdse pop nummers als 'Yes I Can', 'More Love For the Money' en 'Together', om met 'Captain America' weer een herkenbare James Young rocker te lanceren. Tot slot is 'One With Everything' een moderne rockprog klassieker, eenvoudig een van de fijnste nummers die Styx sinds Pieces of Eight opgenomen heeft.

En dan is het toch jammer van die wratjes tussen deze prima nummers in. Met 'Bourgeois Pig' en 'Kiss Your Ass Goodbye' wordt de flow wat onderbroken door meligheid en door het poppunk-achtige gewauwel van Burtnik. NIet te geloven, in 1990 maken zijn schrijfsels van Styx een Bon Jovi-kloon, en in 2003 maakt hij er een Green Day-kloon van. Op 'Killing the Thing That You Love' opent hij zijn strot weer, niet onaardige ballad met een proggy middenstuk, maar toch een stemgeluid dat ik niet bij de band vind passen. Gelukkig maar dat hij hierna vertrok. De reprise van 'Fooling Yourself' is toch echt een beetje overbodig, en ook 'Genki Desu Ka' als afsluiter doet mij niet zo heel veel.

Eigenlijk is Cyclorama voor mij een album met best hoge pieken, maar helaas ook wat diepe dalen. Wederom denk ik een kwestie van iets meer trimmen en de ontvangst was beter geweest. Wel klinkt de band weer herkenbaar, gemotiveerd, en samenhangend. Ergens jammer dat ze hierna zo lang stil zijn geweest wat betreft origineel materiaal. Veertien jaar duurde het voordat ze weer een album uitbrachten. De urgentie was er weer vanaf blijkbaar.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Cyclorama
8. Paradise Theatre
9. Brave New World
10. Man of Miracles
11. Styx II
12. The Serpent is Rising
13. Styx
14. Edge of the Century

stem geplaatst

Na een succesvolle reunie tour en het livealbum Return to Paradise leek het vuur weer te branden bij Styx. Dit keer met de volledige lineup uit de gloriedagen, minus de overleden drummer John Panozzo, die is vervangen door Todd Sucherman, die ook al speelde op het meest recente soloalbum van Tommy Shaw, genaamd 7 Deadly Zens (aanrader trouwens!). Glen Burtnik zit er nog steeds bij, kennelijk, maar mag dit keer niet meeschrijven. Na een periode van solo albums heeft de band merkbaar moeite om als Styx te klinken, maar an sich is het modernere geluid geen gefaald experiment en is dit comeback album toch geen onaardig schijfje geworden, al zij het wat incoherent... een voorbode op de permanente split met Dennis DeYoung, misschien, die hier voor het laatst mee doet op een Styx album.

Tommy Shaw opent de plaat met een nummer dat hij samen met Jack Blades heeft geschreven; niet het enige nummer dat overbleef van zijn avonturen met Damn Yankees en Shaw/Blades, en natuurlijk zijn solo-album uit 1998. Het klinkt niet per se als een Styx-nummer, maar wel als een eigentijds pop/rock nummer met een lekkere groove. 'Brave New World' vind ik prachtig met dat mystieke thema en klinkt al weer wat vertrouwder. Wanneer Dennis DeYoung zijn eerste bijdrage levert valt ook op dat ook hij gewoon zijn solo carriere voortzet met een toegankelijke ballad, wederom niet onaardig, maar wel een schril contrast met de Shaw nummers. Shaw gaat overigens gewoon verder met eigentijdse rockers 'Number One' en 'Best New Face', waarvan de laatste wederom met Jack Blades geschreven is. De nummers klinken modern, rocken lekker, maar echt als Styx klinkt dit niet. Deze trent wordt eigenlijk heel het album doorgezet. James Young laat van zich horen op 'What Have They Done to You', welke aansluit bij de Shaw nummers, en 'Heavy Water', welke dan weer een hele typische Styx Young rocker is; lijkend wat verdwaald op dit album. DeYoung heeft nog meer ballads en geinige popnummers aangedragen, waar van 'High Crimes & Misdemeanors' me het meest bevalt met dat reggae ritme. 'Goodbye Roseland' is wel een sterke afsluiter, en 'Everything is Cool' is ook het noemen waard als een lekkere Shaw rocker die ergens nog wel wat herkenbare geluiden bevat.

Brave New World is een poging van Styx om modern a la 1999 te klinken, wat ze zeker lukt, maar de coherentie tussen de verschillende schrijfstijlen is een beetje ver zoek. Ook in de credits kun je het zien; Shaw en Young schrijven vaak samen, en Dennis DeYoung doet een beetje zijn eigen ding. Dat het nog voor de tour voor dit album klapte blijft jammer, maar de neuzen stonden toch echt niet dezelfde kant op. DeYoung zou zich weer herpakken met zijn soloplaat uit 2007 en de recentere 26 East albums, en Styx ging het zonder hem proberen. Het album zelf vind ik echt zo slecht nog niet, en als ze de krachten hadden gebundeld als vanouds en de mindere broeders eruit hadden gefilterd was dit hoogstwaarschijnlijk een heel goed album geweest.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Paradise Theatre
8. Brave New World
9. Man of Miracles
10. Styx II
11. The Serpent is Rising
12. Styx
13. Edge of the Century

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

Zeven jaar na Kilroy Was Here en vele geflopte soloplaten van Dennis DeYoung later moesten ze weer geld verdienen. Dat Tommy Shaw niet beschikbaar was mocht de rest niet afremmen in hun enthousiasme om toch weer onder de naam Styx te kunnen spelen. In plaats daarvan hebben ze een vervanger aangetrokken genaamd Glen Burtnik, en voor het gemak hebben ze hem ook maar het halve album laten schrijven. DeYoung had nog wat ballads over van zijn solo carriere, James Young had nog een rocker in de pijplijn, en dan nog een gekocht nummer erbij en we kunnen weer op tour. Edge of the Century klinkt ergens alsof ze bewust moderner wilden klinken, en toch niet al te veel ideeen hadden om er echt een Styx-plaat van te maken.

Om de Styx-fans maar meteen te vervreemden mag nieuwkomer Burtnik de plaat openen met een nummer dat meer van Bon Jovi weg heeft dan van Styx en ook nul van de elementen die Styx zo geliefd maakten bevat. Gedurfd, dat wel. Ik weet niet of het heel aardig van ze is dat hij meteen als een gelijke mag meecomponeren en zingen of juist getuigd van weinig goede ideeen van DeYoung en Young zelf. Tommy Shaw wordt gemist. Ook bij het titelnummer en 'World Tonite' vraag je je af waarom dit Styx heet. Als DeYoung dan zelf mag zingen is dat veel te veel in het balladformat waar zijn soloalbums vol van staan; niet onaardig op zich, maar ook weinig spannend. Nog steeds lijkt hij op zoek naar de nieuwe 'Babe', en met 'Show Me the Way' heeft hij op zijn minst weer een flinke hit te pakken gehad. Burtnik bewijst zich nog het meest met 'All in a Day's Work', wat gewoon een mooi rustig nummer is, en de door Ralph Covert geschreven rock 'n roller 'Not Dead Yet' weet eigenlijk altijd wel een glimlach op mijn gelaat te zetten. DeYoung bewaart zijn sterkste nummer tot het eind, 'Back to Chicago', wat een mooi popnummer is. Young mag het beste nummer van de plaat leveren met het stevige 'Homewrecker', met afstand het nummer dat het meest doet denken aan de gloriedagen van de band.

Op zich is het een prima zit als je weet waar je aan begint, want de Burtnik-nummers luisteren best lekker weg als je gewoon een beetje (hard)rock uit 1990 wil horen, maar wie echt dit album koopt omdat de naam Styx op de voorkant staat krijgt hier toch een beetje een koude douche voorgeschoteld. Het is dan ook de eerste keer dat ik een lichte onvoldoende uitdeel aan een album van deze band. Jammer dat dit de laatste is geweest met John Panozzo op drums; hij overleed een paar jaar later.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Paradise Theatre
8. Man of Miracles
9. Styx II
10. The Serpent is Rising
11. Styx
12. Edge of the Century

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

En dan zijn we aangekomen bij het laatste studioalbum voor de eerste keer dat de band uiteen viel, het schijnbaar omstreden conceptalbum Kilroy Was Here. Heerlijk om met terugwerkende kracht alle drama omtrent dit album te lezen. Hoe Dennis DeYoung Tommy Shaw had gedwongen om op het podium te acteren als onderdeel van het concept verhaal; hoe Tommy tijdens een show van het podium af stormde om vervolgens de band te verlaten. Te bizar om te geloven als het niet in interviews was toegegeven door DeYoung zelf dat dit te ver ging. Wederom is de voorliefde voor theater aan zijn kant dus meer naar voren gekomen, en is de chemie daarop geknapt. De muziek is wederom een conceptalbum, en het verhaal ligt er dit keer een stuk meer bovenop. Dat er zelfs een korte film van bestaat laat in ieder geval zien dat iemand er in geloofde.

Maar goed, hier op musicmeter beoordelen we de muziek en niet de drama eromheen, en de muziek zelf is nog wat meer verschoven richting de synthpop met een bedoeld futuristische sound op sommige nummers. Enerzijds past dit niet geheel bij hoe ik Styx wil horen, maar anderszijds past het wel erg goed bij het concept. Sterker nog, het bevalt me zeer goed! De opener Mr. Roboto heeft vrij weinig meer te maken met 'Come Sail Away' of een 'Suite Madame Blue' natuurlijk, maar dit met futuristische synths beladen popnummer is wel rete-catchy en het thema wordt met een speelse meligheid gebracht dat mijn innerlijke 13-jarige jongen naar voren komt, bladerend door het boekje van het cd exemplaar van mijn vader. Dit album zit vol met upbeat synthpop tracks die dit gevoel oproepen, en met tracks als 'Cold War' van Tommy Shaw of 'High Time' van DeYoung gaat mijn nostalgie bril weer op. De rustigere nummers vind ik ook van hoog niveau, op een manier die ze hiervoor of hierna niet meer gedaan hebben. 'Don't Let It End' is een mooie track waar DeYoung de leadzang neemt en Shaw de tweede stem. Bij 'Haven't We Been Here Before' is dat net andersom, ook prachtig. Eigenlijk zonde dat ze dit soort arrangementen niet vaker hebben gedaan. De James Young rockers zijn ook weer van de partij, en 'Heavy Metal Poisoning' is gewoon een lekker momentje van vaart, waar 'Double Life' een iets mindere broeder is. De afsluiter is wat over de top vrolijk, maar gek genoeg past het allemaal binnen het wat melige plaatje.

Dit is inderdaad niet de meest representatieve Styx-plaat, maar als geisoleerd project geniet ik er enorm van. Het sluit de klassieke Styx-periode ook op een unieke manier af. De laatste keer dat deze line-up samen muziek heeft gemaakt, en elke plaat was op een eigen manier uniek. Het is knap wat de heren samen gedaan hebben, ook al is het jammer dat er hierna eigenlijk nooit meer een fatsoenlijk Styx album gemaakt is - al moet ik bekennen nog wat minder bekend te zijn met de nieuwste drie platen. Echter zonder Dennis DeYoung zal er altijd een kerneigenschap ontbreken vrees ik. Afijn, ik kom er vanzelf aan toe als ik het pad blijf bewandelen.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Cornerstone
6. Equinox
7. Paradise Theatre
8. Man of Miracles
9. Styx II
10. The Serpent is Rising
11. Styx