Je moet bij CSR altijd maar afwachten wat je live gaat krijgen, zowel in de uitvoering van de nummers als de energie waarmee ze gespeeld/gezongen worden. Heb ze zelf 2 keer live gezien en dat een gemengde ervaring zoals dat eigenlijk op deze plaat ook weer zo is. Laat ik maar bij beginnen bij dat de plaat gewoon heel goed opgenomen is, veel ruimte, elk instrument (dus ook de zang) komt goed tot zijn recht.

Maar wat dit album mist is Will Toledo die zijn duivels ontbindt, want mijn god wat is het allemaal keurig binnen de lijntjes wat hij doet qua zang. Instrumentaal is dit CSR op zijn best, veel energie, hier en daar wat schurend zelfs (wat live alleen maar lekker is). Maar 'Fill in the Blank' en '1937 State Park' zijn gewoon bangers van tracks die hij compleet naar beneden trekt. Het voelt voor mij soms ook meer als een gimmick, de nonchalante zanger terwijl de rest van de band losgaat. Nergens is het slecht, maar nergens is het echt spannend en goed. Geef me een schreeuw, geef me een stemverheffing, geef me energie. Enige wat echt binnenkomt op deze manier is het ingetogen 'Sober to Death'.

'Drunk Drivers/Killer Whales' is bij elk optreden een gok met wat je te horen krijgt. We krijgen nu een synth heavy opening met een matchend filter op de microfoon. En dan de opbouw naar 'Killer Whales' vol gas kunnen zijn maar nee, het komt gewoon niet los. Dit nummer moet je live gewoon lekker 1,5 keer snelheid er in rammen, volle bak vooruit. Maar hoor de drums alleen al, het is zo traag dat het irritant is. Om het af te ronden nog een nietszeggende anderhalve minuut met gepingel, wat een ruk versie.

Ethan Ives mag zijn ding doen op 'It's my child (I'll do what I like)' wat qua energie duidelijk wel brengt wat er over de hele breedte in had kunnen zitten. De kartelige randjes zijn heerlijk aanwezig en het klinkt allemaal niet even zuiver maar who cares? Het geeft bakken energie, nummer steekt er met kop en schouders bovenuit ten opzichte van al het voorgaande wat mij betreft. Dan komt 'Beach Life-In-Death' welke echt heel, heel veel goed doet. Zo hoor ik CSR toch wel het liefste en hier hoor je Toledo af en toe wat de randjes opzoeken. Ik had graag meer van dit gehoord, veel meer. Met afsluiter 'Deadlines' hoor ik soms ook weer dat stemgeluid waar ik zo naar op zoek was, scherp, kartelig, maar nergens waar het vonkje overspringt naar een vuur.

Ik blijf toch flink teleurgesteld achter, want voor mijn gevoel zou er live zoveel meer uit deze band te halen moeten zijn. Denk dat het echt niet hoger dan een 2,5 gaat worden.