Een heerlijk album over de breedte die hier en daar inderdaad wat de aandacht verliest door de (te) lange duur van verschillende tracks. Mooie opener die wat sfeer voorbereidend werk doet. De zang van Keturah op 'We Who Lament' vind ik prachtig en overvalt me in het begin ook echt enorm. Maar ergens halverwege merk ik toch dat maar wat info begin te lezen over het album. Over vocalen gesproken, de vocale mix op 'Tyranny' vind ik matig je kan horen hoe erg het geluid gemanipuleerd wordt op sommige stukken en dat is jammer. Geef die stem lekker de ruimte. Qua drums natuurlijk wel echt een onwijs brute track.

Huh? Hoor ik nou Lajon Witherspoon van Sevendust op 'Pattern of Rebirth'? Qua stemgeluid zitten hij en AJ Channer echt zo dicht bij elkaar voor mijn gevoel. Vind het een oké track, met wat Animals as Leaders-vibes, maar niet meer dan dat. 'Watching the Earth Sink' doet een hoop goed in zijn bijna 12 minuten. Veel afwisseling en echt een hele mooie sfeer, ook hier vind ik drums echt ijzersterk, hoor hoeveel impact ze hebben op de omgeving, super. Laatste 25 seconden (voor het wegfaden) zijn natuurlijk weergaloos, kippenvel man, sjezus.

Een aparte alinea graag voor wat er nu komen gaat.

Verrassing is toch wel 'The Lesser Evil' met Larry Braggs of all people. En wat gebeurd er allemaal in deze track?! We vallen in een soort rock-opera, waarbij na 3,5 minuut alle remmen losgaan. Ik ga hier echt heel goed op. Dat samenkomen van zoveel verschillende stijlen gaat 9 van de 10 keer fout maar hier gaat het zo zo zo zo goed. Pak dat stuk vanaf 5:00, die zang, saxofoon, gitaar, drums, dit is gewoon muzikale drugs, recht in mijn aderen, dank u wel. Hoe goed zijn die uithalen vanaf 6:40, magistraal en we moeten nog 4 minuten. Even een intermezzo voor we de volgende duikvlucht maken en als je denkt dat we er zijn na 9:30 dan eindigen we nog even anderhalf minuten durend outro welke mijn ogen toch wat vochtig maakt. Denk het beste nummer wat ik dit jaar heb gehoord.

Eigenlijk moet ik even pauze nemen nu, wat was dat? Ongekend.

Maar rustig varen we 'Denial's Aria' binnen met de voor mij onbekende VikKe en Duo Scorpio op de harp. En ook dit nummer raakt me diep maar dan niet euforisch zoals bij de vorige track maar meer ontroerend. Het spectrum qua geluid is op dit album zo breed dat ik me echt als een boksbal door elkaar geslingerd voel. Maar ook dit is echt een super geslaagde track, prachtige mix en ik voel bijna alsof ik niet kan ademen maar moet happen naar lucht vanwege de intensiteit. Mega knappe track.

'Vespers' geeft eindelijk even de adempauze die ik wel kan gebruiken nu, de perfecte brug van 'Denial's Aria' naar 'Let the Truth Speak'. We duiken direct weer heerlijk het klassieke proggevoel in met ook nog eens een vertrouwde stem met Daniel Tompkins. Over klassiek gevoel gesproken, de blazers bij deze track geven het echt een flink boost, super. Zit na 2,5 minuut al met klapperende oren, hij duurt nog 8 minuten, wat gaan we verder krijgen dan? Nou een bridge van 2 minuten die mijn aandacht wat verliest, zonde. Ineens 2 minuten vol intense zang en gitaarspel om dan nogmaals een 2e bridge in te duiken. MAAR WAT EEN EINDE, fuck. Die drum filler vanaf 9:16 en dan nog eens op 9:35, pure porno. We faden langzaam uit naar het laatste nummer van het album.

Laatste bestemming: 'All We Knew and Ever Loved' opent prachtig. Deze had zo in de film Interstellar gepast (beste soundtrack ooit). Ik voel dat we ergens heen gaan en dat ik mijn riemen zo strak mogelijk om moet doen. Ogen dicht, vingers iets dieper in de stoel en we gaan op reis. En wat een reis is het. Waarbij bands als 'God is an Astronaut' me het gevoel konden geven alsof ik door het universum reisde daar geeft Earthside me nu het gevoel dat er ben als deze ontstaat. De drums mensen, de fucking drums, beste van wat ik dit jaar gehoord heb.

En Earthside laat me achter het gevoel dat ik onderdeel ben geweest van iets groots, iets wat mij soms overmeesterd. Het contrast tussen de 1e helft van het album en de 2e is groot. Het cijfer, is het echt belangrijk? Hier staan nummers op die er voor zorgen dat ik me zielsgelukkig kan voelen dat er zoiets bestaat als muziek.

Soms ben ik het totaal niet eens met de gemiddelde waardering die albums krijgen op MuMe, maar goed het zijn niet voor niks gemiddelden zullen we maar zeggen Dat heb ik niet als ik kijk naar de waardering die de platen van EitS hier krijgen. Er is sprake van een verminderde verrassingsfactor bij elk nieuw album, het blijft allemaal het geluid van de band heel erg trouw. Dat is soms fijn als 'fan' want, het is weliswaar weinig verrassend, als je houdt van de sound dan zit je eigenlijk altijd goed. Oke, genoeg open deuren ingetrapt.

Over een paar dagen ga ik EitS weer live aanschouwen (zin in!) en door de jaren heen zijn er fases waarin ik erg veel naar ze luister. Nu dus ook weer en 'End' weet bij mij echt een hele fijne snaar te raken. De welbekende crescendo opbouw die uitmondt in muur van prachtig gitaar- en drumgeluid is ook hier weer aanwezig. Ik voel me als vanouds ook weer meegenomen bij elk nummer. Het is zorgvuldig in elkaar gezet, kloppend, prachtig. Voel ik me compleet omvergeblazen (pun intended)? Nee. Is het lekker? Ja. Is het mooi? Ja. Is het EitS? Ja ja ja.