Het zal misschien wat vloeken in de Zeppelin-kerk zijn maar Physical Graffiti is mijn favoriete Led Zeppelin plaat. Dat komt ook wel doordat mijn vader mij ergens midden mijn tienerjaren zijn oude Sony-platenspeler cadeau deed met zijn oude koptelefoon. In de avond als hij aan het werk was sneakte ik zijn kamer in en pakte ik een aantal platen uit de kast, bij de eerste lichting zat deze en sindsdien gaat er eigenlijk geen maand voorbij dat ik hem niet een keer in zijn geheel draai. Maar ik wil het vooral even hebben over 1 nummer.

Als ik ooit een top 10 van beste nummers ooit zou moeten maken dan staat 'In my time of dying' sowieso ergens in de top 5. De drums, wauw, de drums Natuurlijk de zang, buitenaards, het basloopje, hemels, de elektrische gitaar, lekker maar luister eens intens naar de drums, man man man. Vanaf 3:50 begint voor mij echt het vuurwerk. Ja, er staan vast bekendere of in de breedste zin genomen 'betere' nummers op de eerste paar platen maar jongens jongens hoe kan een nummer zo bizar goed zijn?

De gitaarsolo's die halverwege het nummer zitten, elke keer weer kippenvel. Ken je dat gevoel bij muziek dat je weet dat er iets geweldigs aan zit te komen je al een beetje 'voor' kippenvel krijgt? Dat heb ik ergens rond de 4:30 bij dit nummer, ik weet na honderden keren al wat er aan zit te komen en toch elke keer.. kippenvel. En dan vanaf 7:00, de drums, jongens die drums alsof er iemand met een moker op slaat, heerlijk. Robert zijn "Oh my Jesus" en dan dat moment op 8:34 dat die drums er weer inkomen, op 8:50 die tikken op de crash, nahhhh. En om er nog een muzikale strik eromheen te doen is de laatste minuut pure hard-rock hemelsheid.

In my time of dying mogen ze 'In my time of dying' aanzetten want ik heb elke keer als ik het hoor het gevoel dat ik uiterst gelukkig mijn laatste adem uit zou slaan. Ongelofelijk.