Audition en Never Better wisselen bij mij regelmatig in de top 10, wat mij betreft echt zijn 2 beste platen. Bepaalde tracks van WDELH waren voor mij ook echt nog goed te pruimen, maar het was geen plaat die ik nog vaak in zijn geheel heb gedraaid.

Ik zit met Chill, Dummy echt een beetje in een spagaat qua waardering. Persoonlijk ben ik geen fan van die extreme wirwar aan beats die ik af en toe hoor. Het maakt het voor mij rommelig, (negatief) onnavolgbaar en zorgt ervoor dat ik een nummer halverwege maar gewoon skip. Nummers als Bully en Lanes zijn hier een voorbeeld van, ze vallen gewoon niet bij me.

Aan de andere kom ik ook weer absolute pareltjes tegen met Thieves/Kings bijvoorbeeld, prachtige minimalistisch qua beat met P.O.S. die er lekker overheen dendert, zo hoor ik hem het liefste. Pieces/Ruins, Infinite Scroll, Gravedigger (die van mij prima de afsluiter van het album had mogen zijn) zitten voor mij ook echt bij de favorieten.

De hier en daar experimentele sound van de eerste 3 albums van P.O.S. trek ik gewoonweg beter, dat kan in mijn geval ook komen omdat hier meer rock/gitaar invloeden inzitten. Aan Sleepdrone/Superposition, de afsluiter van Chill Dummy, heb ik een half jaar kunnen wennen voor deze release en deze weet ik inmiddels meer te waarderen dan bij mijn eerste luisterbeurten, misschien geldt dit straks ook Chill, Dummy in zijn geheel.

Het is tijd voor de wandeling naar de Dark Side (of the Moon) voor het 2e deel van mijn recensie van deze plaat dan maar. Gisteren was deel 1 al vrij lang, voel een aardige typ-bui aankomen dus zet je schrap.

Kop koffie, check, lekkere stoel, check, koptelefoon op, check.

‘Panopticom’ blijft een zo-zo track, ik vind de zang gewoon niet goed genoeg. Peter zijn stem voelt erg afgeknepen en bij sommige vlagen zelf niet prettig. Pluspunt blijven de drums, die goed uit de verf komen qua ruimtebeleving. Het chorus blijft voorspelbaar aanvoelen en het zweverige stemgeluid wat bij de opening en ook later in de track te horen is vind ik belabberd. Nee, next.

De Bright Side van ‘The Court’ deed het goed, hier vind ik wederom de grootsheid van het chorus fijn om te horen, maar wat is dat nou ineens tijdens de bridge. Vanaf 1:35 begint een stuk wat ik gewoon echt niet prettig vind klinken. Een soort spookhuis gevoel krijg ik erbij, maar het is teveel tegelijkertijd. En het valt me vandaag toch ook weer op dat het qua tekst allemaal vaak niet al teveel voorstelt. We gaan wederom van ‘bad’, naar ‘mad’, naar ‘pad’ om te eindigen met ‘had’. Ik ben geen songwriter maar dit rijmen om het rijmen ergert me altijd mateloos in muziek.

We wandelen door naar ‘Playing for Time’, wat een tweedeling qua gevoel. Ik vind het qua geluid allemaal echt heel prettig klinken, net als de Light Side mix die ik gisteren al benoemde. Maar ik kan dit nummer gewoon niet voelen door de tekst. Peter probeert er nog wat gevoel in te leggen qua stemgebruik en dat lukt ook wel aardig maar ik voel het gewoon niet. Er moet een soort van grootsheid of euforie komen bij het laatste stuk (laatste 1,5 minuut) maar het voelt geforceerd aan. Schrijf hier een mooiere en minder cliché tekst bij en je hebt iets speciaals denk ik.

Shit ja, nu komt natuurlijk titeltrack ‘i/o’ met zijn “Stuff going out, stuff going in” niveau. We reizen weer af naar de verplichte rijmpjes van ‘apart’, ‘heart’, ‘everything’, ‘wing’ en eindigen met ‘sting’. Het heeft gewoon echt te weinig om het lijf om impact te hebben. Instrumentaal vind ik deze versie trouwens wel echt beter. Sowieso echt hoe de drums zijn opgenomen en echt de ruimte hebben gekregen vind ik prettig, daardoor ademt de plaat op de meeste plekken wel echt. Vind het laatste deel qua geluid dan ook wel prettig klinken maar Peter zijn zinnen halen me toch weer uit het moment.

Dan naar een van de favorieten van de Light Side mix, ‘Four kinds of Horses’. Kijk dit bedoel ik nou, Peter qua stemgeluid zooo goed. Vind dat onscherpe randje die je hier hoort in zijn zang juist een meerwaarde hebben. Ik kan hier de tekstuele rijmelarij iets beter laten voor wat het is. Het zit qua arrangement gewoon echt heel fijn in elkaar. Peter en de instrumenten vallen precies in elkaar. De outro vind ik ook juist in dit nummer wel echt een meerwaarde hebben. Het geeft met het gevoel nog wat verder te mogen zweven in het gevoel wat in de eerste 4,5 minuut op is gebouwd. Fijne track.

‘Road to Joy’ pakt in de Dark Side mix het toch wel flink wat anders aan dan zijn lichtere kant, qua sound nog steeds lekker Genesis. Het is close welke van de 2 mixen ik het leukste vind, vind het namelijk instrumentaal beide gewoon heel fijne nummers. Ga ik toch de tekst weer benoemen? Dat doe ik eigenlijk nu al, heb in de recensie van gisteren al wat zinnen benoemd maar blijf ook hier weer vinden dat het echt afbreuk doet aan het gevoel wat elke track over kan brengen. Dit is gewoon een super goed gemixte track, waarbij ik dat laatste stukje met de ‘plons’ dan wel weer echt matig vind.

Eindelijk naar hoogtepunt ‘So much’, ik krijg hier wel kippenvel van omdat Peter zijn stem hier voor mij heel echt en oprecht voelt. Dat neuriën even tussendoor, hij komt binnen. Het rijmen staat me hier minder tegen omdat ik vooral juist veel warmte door de tekst heen voel. Dit nummer blijft ook klein waardoor het voor mij echt perfect is. Je hebt geen bombastisch einde nodig of een bridge die het naar een hoogtepunt moet tillen. Intiem, gevoelig, kippenvel en ook echt tien stappen boven de rest.

Het kost me even moeite om na ‘So much’ me over te geven aan ‘Olive Tree’ maar oke even als je het hebt over een briljant, hoor hoe die trompetten inkomen, hoor je die ruimte? Ik zie ze voor me op een gigantisch podium, ik zit achterin en voel ze over me heen blazen, zo goed. Qua mix is dit sowieso echt een fantastische track. Net als gisteren vind ik Peter zijn zang bij dit nummer wisselend, de kopstem is gewoon niet mooi, alsof hij echt teveel van zichzelf vraagt hier. Maar die switch van het pre-chorus naar het chorus, KIPPENVEL! Dat inkicken van die blazers, gigantisch. Deze bridge is ook vele malen fijner (dan de Light Side), er gebeurd veel maar niet teveel. We bouwen langzaam op naar nog een laatste keer het chorus en yessss daar gaan we weer. WAT EEN MIX, wat een nummer nu, mega.

Ik moet even landen hoor, pfoe.

We springen over wat kraters van de maan heen, de opening van ‘Love can heal’ geeft me echt dat ruimte gevoel. Net als de Light Side versie is dit gewoon echt een heel mooi nummer. Tekstueel ook echt 1 van de sterkste nummer en qua muzikale setting ook super. De stem van Peter, zowel op de voor- als achtergrond, is prachtig. Er zitten 3 lagen in het stemgeluid wat je het gevoel geeft dat er 3 warme golven van geluid over je heen vallen. Ik krijg hierbij echt het ‘maangevoel’, alsof ik uitkijk op de aarde en me onderwerp aan mijn eigen sterfelijkheid. Het raakt me tot in mijn kern. Drie voltreffers op rij dus.

Helaas vertrekken we terug naar aarde en belanden bij ‘This is home’, ik vind het gewoon niet echt een bijzonder nummer. Misschien moet ik deze nog wat keren los terugluisteren maar ik voel deze gewoon echt veel minder dan de vorige nummers (wat ook een lastige opgave is). Tekstueel gewoon niet sterk, ronduit matig zelfs. Vind het basloopje wel lekker hoor en qua mix is dit nummer natuurlijk ook gewoon een dikke prima. Maar nee, geen impact bij de landing.

Aangekomen bij ‘And still’, blijf hier toch lichte Moby-flashbacks bij hebben die ik gisteren bij de Light Side mix ook al benoemde. Peter zijn stem vind ik heel mooi, ingetogen, klein en persoonlijk. Maar qua tekst is het gewoon echt niet goed, maar dan ook echt niet. Als je het hebt over liefde, warmte en gemis dan is er toch wat mooiers mogelijk dan dit? De bridge is ook echt niet best, past totaal niet bij de rest van het nummer. Hierdoor voelt de plots inkomende vioolpartij voor mij ook wat geforceerd emotioneel. Het kabbelt allemaal veel te lang door naar het einde ook, we herhalen in de laatste 2 minuten nog een keer het pre-chorus en het chorus maar dit nummer had prima na 4 minuten klaar kunnen zijn. Echt een enorme tegenvaller.

Afsluitend is daar ‘Live and let live’, het begint in elk geval aardig uptempo. Maar mijn god, ik kan er wederom niet over uit hoe matig de tekst is. Ja ik blijf het herhalen, maar het maakt de nummers gewoon 50% minder goed. Na 3,5 minuut ben ik er ook wel redelijk klaar mee maar we hebben net als gisteren het clichématige gospeldeel natuurlijk nog niet gehad. We halen wat namen aan van mensen die impact hebben gemaakt op de wereld zoals die nu is. Hij kan zo op de Live-Aid verzamelaar wat mij betreft, geen compliment. Lekker die verplichte Afrikaanse invloeden er ook bij. Wat een bagger, echt totaal onnodig.

Wat er overblijft zijn momenten van grootsheid afgewisseld met enorme dieptepunten. Het is dat die momenten van impact zo groot zijn anders is dit gewoon een zeer middelmatig geheel.

Gisteravond hem samen met een maat gekeken, nou ja, beleefd eerder. Donkere kamer, groot projectiescherm aan, geluid dat van alle kanten kwam. We hebben samen wat "wauws" elkaars kant op geroepen want de live registratie zit goed in elkaar. Niet op het niveau van 'het voelt alsof ik erbij ben' maar het schuurt er op sommige momenten tegenaan en dat is knap. Onderweg terug in de auto naar huis stream ik nog wat nagenietend losse nummers en kan wat van de concertbeelden voor me halen (ik hield mijn ogen open, geen zorgen).

En dan luister ik vanmorgen voor het eerst echt alleen de audio en dan doet het me toch ineens minder. Ik weet niet of het komt omdat ik er met een andere aandacht naar luister? Omdat ik de beelden mis om het overtuigender over te laten komen? Maar het voelt meer als een live registratie zoals er zovelen zijn en blijft het me allemaal wat minder bij van wat ik hoor.

Maar een gemiddelde nemen, 3.5* voor de live beleving zonder en 4.5* voor de live beleving met beelden. Voor nu dus 4* en kan zomaar aan de laatst bekeken/geluisterde versie liggen of het iets meer of minder wordt.

Deze stond nog op mijn lijstje om eens een uitgebreide review over te schrijven. Maar dan lees je de prachtige review van van ABDrums en dan denk je 'Alles wat ik nu nog over deze prachtplaat zou zeggen is overbodig'. Zodoende.