Ergens aan het einde van de 90's werd het (middelbare) schoolplein gesierd door een complete rondwandelende Large catalogus. Van de duistere 'Dimmu Borgir' kliek naar een groepje 'progmetal' enthousiastelingen naar de 'Industrial gang' (waar ik mezelf toentertijd trots toerekende) naar de 'Nirvana/Kurt Cobain lovers'. Dat laatste staat daar heel oneerbiedig maar zo keken wij, als zelfbenoemde gatekeepers of rock and metal' er toen naar. Met name veel meiden liepen toen in de nodige zwarte kleding met Kurt levensgroot op hun shirt of trui. Allemaal behoorlijk betrokken met zijn zelfmoord en veel herkenning in de muziek en noem het maar op, ik vond het allemaal maar een lading bullshit en liet de muziek dus ook maar links liggen. Het is allemaal bullshit natuurlijk, maar ik leg even kort uit hoe mijn puberbrein toen werkte.

Zoals wel vaker zorgde de liefde voor een ommekeer, zoals ik wel vaker bij recensies op MuMe heb geschreven. Ik begon voorzichtig wat te daten (ergens 7 jaar later leidde tot een huwelijk en heeft ze er voor gekozen om elke dag naast me wakker te willen worden, waarom is nog altijd de vraag) en aangezien muziek voor ons beiden muziek (maken) toch op plek 1 stond van onze beide hobbylijstjes begon het hier en daar wat toesturen van muziek. Ik begon wat voorzichtig aan de buitenlijntjes van wat ik mooi vond, want muziek die dichtbij je hart ligt delen kan iets enorm kwetsbaars zijn en zo na elke uitwisseling kwamen we telkens wat dichterbij een randje. Wanneer kom ik nou eens bij Nirvana (en Nevermind) aan, volgende alinea, beloofd.

Mijn date stuurde mij een zelf samengesteld cd op met nummers die haar veel deden en ik deed dat ook. Beiden 15 nummers waarbij we hadden afgesproken dat elk nummer dat je verder kwam wat meer tot je eigen kern kwam, nummers waarbij je ze zo belangrijk vond dat je ze eigenlijk liever voor je hield. Op nummer 15 stond 'Something in the way' van Nirvana. En aangezien ik inmiddels redelijk bekend was met de emotionele rugzak die ze met zich mee droeg kwam het nummer echt keihard bij me binnen (nog altijd rode ogen als we hem draaien). Ik was al verliefd maar wilde op dat moment het liefste in de auto stappen en direct naar haar toe rijden en nooit meer weggaan.

Op een van de volgende dates lagen we in mijn huiskamer op de bank en zette we complete cd's aan van waar we wilden waar de ander naar zou luisteren. Zij koos voor 'Nevermind' en voor het eerste hoorde ik het album in zijn geheel. Alles klopte aan dat moment en die deur die ik jaren daarvoor had gesloten richting deze band vlogen wagenwijd open. Nevermind is zo divers, kent zoveel verschillende lagen van energie, emotie, tempo, betekenisvolle teksten, het is 1 van mijn favoriete platen ooit geworden.

Ik denk dat we 'Live at the Paramount' inmiddels wel 200 keer samen gehoord hebben, deze staat ook wel in de top 10 van mijn favo live platen, Nirvana op zijn best. Maar het begon bij mij allemaal bij 1 nummer, dankzij 1 persoon. Het zou echt een schande geweest zijn om deze band nooit zijn verdiende kans te geven. Nevermind is een meesterwerk, 5*.