Het is 04:45, ergens op de snelweg in zuid-Duitsland op weg naar Zwitserland voor onze vakantie. Mijn vriendin ligt al een half uur half in te dommelen. Haar album is afgelopen op Spotify dus het is mijn beurt. We stellen altijd een lijstje op bij grote ritten met muziek waarbij we denken dat we daar allebei wel goed op gaan.

Voor me uit een eindeloze, licht glooiende weg. First Watch start in en ondanks dat ik de plaat inmiddels tientallen keren gehoord heb krijg ik toch weer instant kippenvel. Terwijl de eerste piano noten voorbijkomen hoor ik naast me wat gemompel "Hmmm, klinkt relaxt".

Tijdens de eerste noten van 'John Taylor's Month Away' word ik overvallen door een combinatie van geluk, melancholie en verdriet. Ik voel mijn ogen wat prikken en haal mijn neus een paar keer op. "Wauw" hoor ik naast me, meer woorden zijn er ook niet nodig. Wauw.

In 55 minuten (Jubilee edition) lijkt het alsof het landschap zich aanpast aan de muziek. We praten niet maar af en toe naast me hoor ik ook wat gesniffel en wordt er soms een hand op mijn been gelegd. Samen beleven we deze (muzikale) rit. Het is een van mijn fijnste herinneringen.

Diamond Mine is voor mij perfectie met als 2 hoogtepunten toch wel 'Bats in the Attic' en 'Running on Fumes'. Het maakt dingen in me los die ik maar zelden zo intens voel. Het biedt troost, openbaart gevoelens, raakt me tot het diepste van mijn kern. Muzikale perfectie.

Vroeger stelde ik mezelf wel eens de vraag: Als je blind of doof moest zijn, wat zou je dan kiezen? Het antwoord is blind, want anders zou ik een album als deze hebben moeten missen.