Dit klinkt toch gewoon heel erg lekker, vooral de drums komen echt heel tot hun recht (iets dat ik toch wat mis vaak bij concert registraties). Tot en met the Blackening heb ik Machine Head hoog zitten en deze past uitstekend bij dat rijtje.

Oude favorieten blijven dat nu ook weer op deze plaat met 'Davidian', 'Old' en 'I'm your god now'.

Dit album had meerdere luisterbeurten nodig om wat meer op zijn plek te vallen. Zit MH weer op het niveau van the Blackening? Nee, zeer zeker niet. Maar het is een hele degelijke plaat geworden die voor mij ergens tussen de 3,5 / 4 sterren valt. Misschien dat deze in de toekomst nog een halfje eraf krijgt, maar OKAC spoelt voor mij een hele (heeeele) matige MH-periode weg en dat is toch ook wat waard.

We zijn op vakantie in Frankrijk, touren wat rond en per toeval zien we Mad Foxes op een affiche staan bij een plaatselijke kroeg. We duiken naar binnen en een uurtje later geven deze gasten echt een heerlijke energieke performance af. Mijn vrouw checkt even de stand en komt terug met het vinyl van Ashamed en 2 kaartjes voor een concert de volgende dag. Dat bleek ergens op een verlaten industriegebied te zijn, 0 voorzieningen maar de sfeer was ongelofelijk.

Op ‘croissant’, ‘en gauge’ en zo verder verstaan we geen woord Frans maar dat mag de energie van de band en het publiek niet drukken als de zanger de boel regelmatig even opzweept. Het blijft een van mijn favoriete herinneringen van de vakantie.

Ashamed is gewoon een heerlijke beukplaat die voldoende afwisseling heeft om de luisteraar drie kwartier geboeid te houden. Doet het iets anders dan veel bands waar ze raakvlakken mee hebben (o.a. IDLES), nee. Is dat nodig? Nee. Gewoon genieten en soms even de revue laten passeren als je zin hebt in wat ‘oh deze boxen kunnen best wel hard’ muziek. Liefhebbers van Garage/Post-Punk, deze checken al is het maar voor het heerlijke ‘Gender Eraser’.

Gender Eraser (YT)

Het is de herfst van 2017. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik de woning waar ik ruim 10 jaar heb geleefd. Mijn (toenmalige) vriendin rolt haar jas op tegen het raam en begint langzaamaan in te dutten. We hebben een rit van 2,5 uur voor boeg en ik vraag: “Oké als ik muziek aan zet?”, ze knikt en dommelt verder in. Spotify gaat open en ik zet A Black Mile to the Surface aan. Het zou de soundtrack van het komende jaar in mijn leven worden.

Misschien is ABMTTS niet 1 van de top 10 albums die ik ooit heb gehoord, sterker nog, dat is het niet. Maar dit album stond meerdere malen aan in een periode van grote veranderingen in mijn leven. Het is dus een top 10 plaat die het meeste invloed op me hebben gehad. En bij elke keer dat ik de plaat van begin tot einde luister weet ik nog precies waar ik was en hoe ik me voelde op de momenten dat ik hem hoorde.

Feit is wel dat ABMTTS gewoon een wereldplaat is. Instrumentaal zit het allemaal lekker in elkaar, hoewel het hier en daar wat rauwer had gemogen wat mij betreft (iets wat op de eerdere platen van MO beter naar voren komt). Favorieten zijn toch wel ‘The Wolf’, ‘The Parts – The Silence’, want die laatste 2 zitten voor mij eigenlijk aan elkaar vast. ABMTTS verteld een verhaal en voor mijn gevoel word ik bij elk woord, elke noot persoonlijk aangesproken. Een album wat precies op het juiste moment in mijn leven op de juiste plek viel.

ABMTTS is voor mij liefde vinden, twijfelen over wie je bent en wie je wil zijn, over verlies, over een gebroken hart maar ook over liefde voor iets voelen wat bijna onmogelijk in woorden uitgedrukt kan worden. Het is een album welke altijd in mijn top 10 zal staan, want het is een plaat die me heeft gevormd om de beste versie van mezelf te willen worden.

5*

Allereerst, wat een dijk van een nummer is 'Spit out the bone'. Echt een heerlijke afsluiter van het album en ik zet het nummer dagelijks aan en krijg toch telkens kippenvel ergens halverwege het nummer.

Toen Hardwired.., Atlas Rise! en Moth into Flame afgelopen maanden als singles uitkwamen was ik niet direct heel erg enthousiast. Ik kon ze los van elkaar wel oké waarderen maar voelde nog niet echt een kloppend geheel. Dat gevoel verdween toen ik CD1 voor het eerst aanzette, ik merkte regelmatig dat ik breed zat te glimlachen achter mijn pc en mijn voeten tapten ook flink mee op het tapijt.

CD2 begint voor mijn gevoel gewoon goed, Confusion is geen wereldplaat maar hij verveelt me nergens. Met de rest tussenliggende nummer tot aan Spit out the Bone kakt de plaat voor mij wel wat in. De intro's duren wat (te) lang en geen van de solo's van Kirk blijven bij me hangen. Door het uitstekende laatste nummer sluit de cd voor mij wel af met een enorme high. Hierdoor was ik in eerste instantie ook geneigd om de plaat 4,5 ster te geven.

Hadden ze het bij een selectie van cd 1 en 2 gelaten en was de plaat hiermee op 50 minuten uitgekomen dan was ik denk ik bij de bovengenoemde score gebleven. Nu hou ik het op 4*, maar met het geheel kan dat zomaar een halfje minder worden.

Gelukkig zijn er afspeellijsten mogelijk op Spotify en heb ik daarmee mijn ideale Hardwired... plaat samengesteld.

Wat een ontzettend matige EP levert Mike Shinoda hier af. Nee, het ligt niet aan je speakers/koptelefoon, de hele mix klinkt gewoon echt bar en bar slecht met een overmatig gebruik van distortion. 'Already Over' is een matige track met wat lichte punk invloeden, maar voelt geforceerd 'hip'. Daarentegen is de remix van Fine een stuk prettiger om naar te luisteren, maar ook hier wordt alles zo opgeblazen dat het voelt alsof het geluid door de breedte van een rietje moet komen in gevoel te creëren dat er iets van een soundstage is.

De Fort Minor-mix van 'Already Over' vind ik daadwerkelijk een goede track, wederom is de mix niet geweldig maar het nummer houdt me in elk geval vast qua aandacht. 'In my head', doet niets wat we niet al duiizenden keren hebben gehoord de afgelopen 15 jaar. Voorspelbare teksten, je weet als precies welke kant het nummer op zal gaan. Met de Nothing's There remix van 'Already over' krijgen we een filler track met wat geluiden zoals we die ook kennen van de vroegere albums van LP (de Mr. Hanh tracks). Niets wat je bij zal blijven.

Als afsluiten krijgen we dan Part 2 van 'Already Over en ik kan er niet over uit hoe ongehoord slecht deze track is. Een drumloopje rechtstreeks uit het basispakket van Ableton Live en vocalen waar een filter op zit die het idee geven alsof iemand door een stuk papier-maché aan het zingen is, wat een droevigheid.

Mike, kerel, ga lekker terug naar de Fort Minor dagen, waar de tracks over het algemeen lekker waren en ook echt iets te vertellen hadden. Ik vraag me echt af hoe een professional naar dit geluid kan luisteren en kan denken 'dit is goed, dit gaan we uitbrengen', bizar.