Een hele, hele, fijne plaat heeft The Holy wederom afgeleverd. Genoeg diversiteit in de tracks maar blijft toch ook echt een samenhangend geheel. Voelt als een hele vertrouwde stap na de vorige 2 platen. Groot nadeel voor mij is dat de plaat niet ademt maar ik me afvraag of dit komt door de mix of de beperkte bandbreedte/kwaliteit van Spotify. De instrumenten en zang voelen te compact op elkaar, dat is echt zonde bij een genre die echt alle ruimte nodig heeft.

Als het goed is komt hij morgen binnen op CD en dan maar eens echt oordelen. Mocht de mix zo blijven dan eerder 3,5*, anders zou een halfje meer zomaar kunnen. Als je de band nog niet kent, zwerft ergens tussen God is an Astronaut en The National in maar dan met name wat meer leunend op de melodieuze kant van de eerstgenoemde band. Een beetje post-/indie rock dus.

Wederom een plaat waarin Yorke zich soms schuldig maakt aan onnodige complexiteit. wat op sommige momenten voor afkeer van bepaalde nummers kan zorgen. Waar anderen elke Radiohead plaat misschien raak vinden verlies ik me regelmatig in sommige nummers, teveel tegelijkertijd. Als een schilder die alle skills heeft om een meesterwerk te maken maar wanneer het doek voor velen af is gooit hij er een emmer verf overheen. "Nu is het pas echt mooi hè?", nee vriend, je devalueert je eigen vakmanschap.

Er zal een schakeltje in mijn brein missen om dit 'op een ander niveau' te waarderen misschien en ik kan het vaak instrumentaal ook wel waarderen (zoals de mix echt onwijs sterk is) maar Thom voelt soms als Yoko Ono die onnodig door een optreden van Lennon en Chuck Berry staat te jengelen onder het mom van 'artistieke vrijheid'. Dan doel ik in deze niet per se enkel op zijn stem, maar meer de keuzes over de onderliggende sound van bepaalde tracks.

Het zal vast allemaal in een muzikaal museum thuishoren wat Radiohead en andere projecten van Thom uitwerpen door de jaren heen maar het is aan mij niet echt besteed. Geef geen cijfer in deze, is gewoon niet mijn smaak en gelukkig is er voor deze releaseweek voor ieder wat te vinden.

In de 12 jaar dat ik op MuMe inschreven sta heb ik heel weinig recensies geschreven. Vooral omdat écht goede muziek zich (voor mij) zo lastig laat omschrijven. Als ik iets echt magisch vind dan kom ik superlatieven tekort om wat ik hoor te omschrijven met een (digitale) pen. Maar toch, er zijn albums die voor mij pure perfectie zijn en die me na honderden keren luisteren nog altijd raken tot het diepste van mijn 'zijn'. Lateralus staat op nummer 1 in die lijst.

In mijn tienerjaren liep ik de deur plat bij de White Noise in Utrecht. Trouw pen en papier mee en uren in de bakken zoeken naar waar mijn zuurverdiende geld komende maande naar toe zou gaan. Elke gulden (en later euro) was in mijn hoofd al 3 keer uitgegeven en dus was het elke week op donderdag een helse keuze maken om te zien wat ik mee naar huis zou nemen. Mijn maat tikte me op mijn schouder: "Check deze cover dan". Lateralus lag in mijn handen en zonder 1 noot gehoord te hebben wist ik; Deze plaats gaat met mij mee naar huis.

Ik zal eerlijk zeggen dat de complexiteit me bij sommige tracks over het hoofd vloog. Mijn 3 CD-wisselaar zat namelijk vol met Fear Factory, Machine Head en Deftones platen, ik hield vooral heel erg van 'een bak geluid' en dit was toch anders. Als je door de volle wandelgangen van de middelbare school loopt heb je niet altijd het geduld voor een langzame opbouw naar een muzikale climax. Nee, je ziet honderden medescholieren en een lokaal waar je naar toe moet, je moet door die mensenmassa heen en ik kan je vertellen daar past een Fear Factory gewoon een stuk beter bij. Laterlus werd dus wat maande naan de kant geschoven, mijn puberbrein had nog niet genoeg rust voor dit album.

Tijdens de zomervakantie van 2002 was ik (gedwongen) met mijn ouders op vakantie in Zwitserland. Urenlang wandelen en in de avond lagen mijn ouders te lezen op de bank en mijn zus had in de slaapkamer haar favoriete Backstreet Boys CD aan staan. Ik trok me terug op het balkon met mijn discman en koptelefoon, keek in mijn CD-map en zag de fraaie druk van Lateralus naar me glinsteren. Koptelefoon ging op, ik ging languit liggen op de loungeset en mijn ogen gingen dicht en toen maakte ik pas echt kennis met dit meesterwerk.

Laterlus is 1 groot hoogtepunt, een trip van 78 minuten die me elk moment doet voelen alsof dit is waar elk instrument voor uitgevonden is. Elke zangnoot, elke kick, elke snaar, alle zit precies waar het hoort. En elke keer hoor ik weer wat nieuws, ontdek ik weer een samenhang die ik voorheen gemist had. Ik weet bij elke luisterbeurt welke lawine van pracht er over me heen gaat komen en toch ben ik elke keer weer overdonderd van alles wat ik te horen krijg. 'Mantra' tot en met 'Laterlus' is voor mij een set aaneengesloten nummers van een kwaliteit dit ik nergens anders ben tegengekomen. Waar ik bij latere albums wat makkelijker individuele tracks afspeel doe ik dat bij deze zelden. Dit is een trip die je van begin tot einde moet ervaren.

Ik heb nog maandelijks tranen van geluk als ik dit album opzet en ook op meerdere momenten. Soms is dat vanuit emotie maar ook vanuit de kracht waarmee bepaalde delen op je af komen. Ticks & Leeches is zo'n voorbeeld waarbij je weet wat er op je af gaat komen, je kijkt omhoog naar de muzikale berg voor je, je ziet het ijs breken en je wordt overspoeld met een muur van geluid. Je weet wat er komt, maar toch wordt je er elke keer weer door overvallen op de meest prachtige manier.

Dus dat is wat Lateralus is voor mij, perfectie. En hoe lang ik er ook over door zou schrijven, ik ga de woorden niet kunnen vinden hoeveel dit album mij na 21 jaar nog altijd doet. Of ik nou 15, 36 of straks (hopelijk) 57 ben, dit is voor mij het allerbeste wat er ooit is gemaakt. En ik kan alleen maar dankbaar zijn dat ik er naar mag luisteren.