Wordt gezien als het wat simpele achterneefje van Bob Dylan, maar dit is toch echt heel goed.
Toen, en nu -met bonusttracks- nog steeds!

Fripp redt Eno stond er destijds boven de recensie van deze plaat in Muziekkrant OOR.
Fripp levert inderdaad een fantastische bijdrage aan drie van de betere nummers en zorgt zo zeker voor een halve ster extra, maar Eno's eigen kwaliteiten worden met de genoemde kop schromelijk onderschat.
Tijdloos meesterwerkje!

Een heerlijke plaat, die op het gebied van kwantiteit en kwaliteit nauwelijks onder doet voor Tusk, die ik als hun allerbeste beschouw.
Ook knap en verrassend dat ze na slappe werkjes als Behind the Mask en Time nog tot zo iets moois wisten te komen, en dat ook nog zonder de inbreng van Christine McVie!

Naar de radio luister ik nooit, ook niet in de auto, en zo kon het gebeuren dat ik deze CD inmiddels een keer of acht achter elkaar beluisterd heb. Geen zin om een andere te pakken…
Het is grappig om te merken hoe je waardering dan verandert.
Na de eerste keer vond ik het vreselijke dertien-in-een-dozijnmuziek en kon ik me nauwelijks voorstellen dat deze groep ook fans heeft; een 2-sterrenplaat.
Inmiddels kan ik alle nummers meezingen, vind ik de muziek ruim voldoende en de teksten zelfs goed, vooral van de eerste helft van de plaat.
Aanschaf van meer Fountains of Wayne-materiaal wordt overwogen.
Wel vraag ik me af wat er was gebeurd als ik De allergrootste successen van Hepie en Hepie in de speler had gestopt… en of het dus misschien helemaal niet uitmaakt wat je draait, maar je uiteindelijk alles gaat waarderen.
Op naar de fonotheek!

Dit klonk 40 jaar geleden al oubollig en gedateerd.
Alleen de laatste 2 tracks zijn een voorbode voor wat er aan zat te komen.
Wel interessant vanwege het heldere en zeer herkenbare gitaarwerk van Fripp.

gert_r. Het laagste gemiddelde aantal stemmen per toevoeging.

Complimenten voor Todd Haynes: ik vind het erg knap om een muziekfilm te maken die beter is dan de soundtrack ervan.
Het enige muzikale kippenvelmoment in de film doet zich voor tijdens de aftiteling, letterlijk 2 minuten vóór de film is afgelopen, als iemand Knockin' on Heavens Door zo overtuigend brengt dat je even in de waan bent dat-ie het zelf net geschreven heeft en het niet een behoorlijk afgekloven en stukgekafferd nummer is.
Antony and the Johnsons, destijds voor mij een nieuwe naam, zijn ook het hoogtepunt van deze soundtrack, die verder een hoop nummers in de 3½*-categorie herbergt.

gert_r. Het laagste gemiddelde aantal stemmen per toevoeging.

Op het gevaar af dat ik de toorn van enkele Aerial-diehards over me afroep: deze plaat kan toch het tromgeroffel waarmee de release destijds werd begeleid niet helemaal waarmaken.
Sunset en Nocturn zijn heel goed, maar de overige 14 tracks vallen in categorie voldoende/ruim voldoende. Niet minder, maar ook niet meer.
Aerial haalt het gewoon niet bij de 3 platen uit de periode 1982-1989.
Eerder opgemerkt is al dat de 2e CD beter is dan de 1ste.
Klopt, maar waarom is er eigenlijk een 2e CD? ’t Had ook allemaal op 1 CD gepast, maar dat was blijkbaar niet spectaculair genoeg…

Luxeprobleem: selecteer 3 favoriete tracks....
Haast niet te doen als het om een van die zeldzame platen gaat waar alleen maar goede nummers opstaan....
Dat geldt dan wel voor de originele plaat, zonder de bonustracks.
Uit de versie met bonustracks blijkt dat ze er goed aan hebben gedaan Wonder People
weg te laten, want anders was het een plaat geworden met één mindere track.
Daar zijn er overigens ook niet zo heel veel van...

Een nepperd, ooit eens voor € 5 gekocht bij Fame.
Het mooie aan deze plaat is dat-ie veel beter is dan de officiële soundtrack van de film.
Die soundtrack is mooi stereo, wat je natuurlijk van opnames uit de dertiger en veertiger jaren niet kunt verwachten, en In the Highways van de zusjes Peasall staat erop, maar daarmee zijn de pluspunten t.o.v. deze dubbel-cd wel benoemd.
N.a.v. deze plaat ook Wildwood Flower aangeschaft van The Carter Family, ook op het Not Now-label, voor dezelfde sympathieke prijs.

Bij onze oosterburen heb ik een stapeltje CD's van deze zangeres op de kop getikt.
De meesten zijn redelijk tot zeer goed, maar hier kom ik niet doorheen...
Als je dat onbegrijpelijk vindt en je de eerste bent die mij z'n adres in een privébericht mailt, krijg je 'm gratis thuisbezorgd!

Midden jaren tachtig lag King Crimson weer eens op z’n gat en hield de heer Fripp zich onder andere bezig met een akoestisch gitaarklasje. Was live wel leuk om te zien, en soms ook een beetje genant: als er iemand een fout maakte (die het merendeel van het publiek waarschijnlijk geeneens opviel) moest er overnieuw begonnen worden…
Deze plaat is niet zo heel spannend: verreweg het mooiste nummer is The New World, een fraai stukje Frippertronics.

gert_r. Het laagste gemiddelde aantal stemmen per toevoeging.

In 1984, vlak na de Olympische Spelen, heb ik het genoegen gesmaakt een paar weken in L.A. te kunnen rondneuzen. Bij Venice Beach zat een fantastische straatzanger, waarvan zelfs ik kon zien dat-ie eigenlijk wel een maatje te groot was voor dat werk. Mede door een foto die ik van hem had geschoten, kwam ik er pas veel later achter dat het hier om niemand minder ging dan Ted Hawkins.
Deze plaat had hij toen blijkbaar al gemaakt.
Mooie liedjes, prachtige stem, wijze woorden. Alleen zijn loflied op vliegmaatschappij TWA heeft niet mogen baten...

Daar is-ie weer, je kon er op wachten: selecteer 10 favoriete tracks.
Terwijl je na veel schrapwerk nog 17 favorieten overhebt, tweederde is al gesneuveld…..
Maar goed, dit is nog niets vergeleken met the Shadow of Clinch Mountain, want dan moet je een vrije middag nemen: selecteer 62 favoriete tracks.
De mensen die hun stem hebben uitgebracht op The Carter Family zijn razend enthousiast, maar waarom zijn het er zo weinig?
Ik kan me niet voorstellen dat er veel muziekliefhebbers zijn die niet vallen voor deze aanstekelijke liedjes!

gert_r. Het laagste gemiddelde aantal stemmen per toevoeging.

Uit de kweekvijver van The League of Crafty Guitarists is The California Guitar Trio voortgekomen, en, naar ik meen, ook Trey Gunn.
Met deze mannen vormt Fripp heel even het RFSQ.
Het klinkt allemaal wat gelikter dan op Robert Fripp & The League of Crafty Guitarists - Live!, maar dat mag ook wel, want dit zijn de beste spelers, en we zijn inmiddels 7 jaar verder.
Alhoewel beter dan de eerder genoemde Live! is dit ook nog steeds een plaat uit de Fripp-middenmoot.

gert_r. Het laagste gemiddelde aantal stemmen per toevoeging.

De 3 Wake Ooloo's doen nauwelijks onder voor Time for a Witness, maar Stop the Ride is wel de minste van de drie. Waarschijnlijk hadden ze een een contract getekend voor 3 platen, dan zie je dat verschijnsel wel vaker.
Opmerkelijk is dat het, net als op voorganger What About It , nieuwkomer John Dean weer lukt om het beste nummer in te brengen, en daarmee oude rotten Mercer en Weckerman af te troeven.