Amy Winehouse, een zangeres waarvan ik eigenlijk niet veel van af wist. Ik kende wel de bekende liedjes als Valerie en Rehab en zong die ook telkens luidkeels mee, maar ik heb nog nooit een volledig album van Winehouse gehoord. Tot nu dan.

Ik ben erg blij dat ik deze plaat heb aangeschaft. Ik vind de sfeer best donker. Iets wat me wel bevalt. Winehouse weet ook erg veel emotie in haar nummers te steken. De lyrics zijn ook geweldig met een kern van waarheid/achtergrond. Dat spreekt me nu erg aan. Tuurlijk, het is niet mijn genre. Ik ben eerder een Jazz-man. Toch heb ik erg genoten van dit Soul/Pop-album. Dit smaakt zeker naar meer.

Een paar echte toppers zijn hier Love is a Losing Game, Tears Dry on their Own. Het beste nummer is natuurlijk Back to Black zelf. En single waar ik écht niks mee had. Het ging te traag en leek erg saai. Nu kijk ik er heel anders naar. Het is een echte topper. Ook de rauw- en puurheid van dit album is geweldig. Precies wat ik verwachtte van Winehouse.

Nu, er zijn ook minpunten. Zo lijken veel liedjes erg op elkaar. Ze zijn niet erg afwisselend ook. De mindere liedjes waren Some Unholy War (fantastische lyrics, dat wel) en Addicted. Ik kom uit op een erg mooie 3,5*.

R.I.P. Mrs. Winehouse.

Een woord: wauw!

Ik ben recent écht beginnen luisteren naar muziek. Nu, ik houd al erg van de retro-stijl, en zij straalt die gewoon helemaal uit. Ik ben erg blij dat ik Caro Emerald ontdekt heb. Dit album, The Shocking Miss Emerald, is beter dan het vorige. Waar het vorige écht de 20's uitstraalt, is dit album een beetje anders. Nog steeds dezelfde sfeer, een klein beetje stijlbreuk. De liedjes Black Valentine en I Belong To You zijn wat anders. Toch erg mooi. Ik heb eindelijk een album gevonden dat ik vollédig graag hoor. Stuk voor stuk zijn de liedjes genietbaar. Ik ben niet iemand die om de haverklap de volle laag geef, maar dit krijgt toch wel een dikke (en voorlopig nog de enige) 5*.

Niet mijn ding.

De hitsingles Get Lucky en Lose Yourself to Dance waren erg goed, dus was ik wel benieuwd naar het volledige album Random Acces Memories. Ik ben best teleurgesteld. Alle liedjes zijn eentonig en lijken té veel op elkaar. Niet erg veel variatie. Er zijn wel nog leuke nummers (Touch), maar het merendeel stond me écht niet aan. Neen. Electro is écht niks voor mij. 1,5*

Perhaps hopeless isn't a place, nothing but a state of mind...

Zo'n klein jaar geleden ontdekte ik Halsey en was direct verliefd op haar donkere stijl, haar teksten over haar stoornis en de hoge meezing-factor van haar nummers. Badlands vond ik een geniale plaat, maar de vergelijkingen met andere hedendaagse artiesten bleven niet ver weg. Zo klonk haar muziek als die van Lorde, haar teksten op die van Lana Del Rey en haar uitstraling op een mix van Melanie Martinez en Marina and the Diamonds. Nu met haar nieuwe album Hopless Fountain Kingdom cijfert ze zichzelf meer en meer weg in de mainstream popscene.

De singles Eyes Closed en Now or Never zijn veel te kil en overgeproduceerd. De enige single die me wel direct beviel, was Strangers - in samenwerking met Lauren Jauregui. Dit album moet het hebben van de wat kleinere nummers als Good Mourning, Walls Could Talk en het tedere Sorry. Die laatste verraste me, aangezien het de eerste echte ballad is op een van haar albums. Ook Heaven in Hiding en Angel on Fire zijn leuk om naar te luisteren.

De proloog, en hoe ze begint met 'Dear Households...' vind ik iets te pretentieus. Het Romeo & Juliet-verhaal die ze probeert over te brengen komt helemaal niet goed over. Het is me iets te uitgekauwd.

Dit album heb ik zaterdag in de Fnac al kunnen kopen, wat ik raar vond aangezien de releasedatum pas morgen is. On the bright side, heb ik het album al enkele dagen kunnen beluisteren.

Zoals ik al zei, is dit album een beetje te mainstream pop voor mij, maar zeker niet slecht. Waar ze in haar vorige album moeite had om haar eigen ethestiek te vinden, heeft ze die in dit album wel gevonden. Jammer dat het wel die is van een alledaagse popartiest. Vooral het nummer Lie vind ik veel te commercieel en is er te veel autotune aanwezig.
Wat me ook opviel, is dat Halsey constant over zichzelf zingt. Al haar teksten gaan over haar eigen problemen, hoe ze in haar hoofd niet kan zien hoe iemand van haar kan houden, hoe ze sex heeft terwijl ze aan een ander denkt,... Het wordt eentonig en ze lijkt meer op een tiener met teveel eerstewereldproblemen.

Hopeless Fountain Kingdom is een kleine teleurstelling geworden, maar dat wil niet zeggen dat ik de plaat niet nog enkele keren zal beluisteren.

3,5*

Erg leuke plaat.

Ik ben normaal écht geen fan van de Franstalige muziek. Integendeel, ik sla ze liever over. Maar Indila is een uitzondering. Eerst was er Dernière Danse. Een mooie plaat die jazz en pop mengt. Helemaal mijn stijl. Toen schafte ik Mini World aan ik was direct verkocht aan Tourner Dans Le Vide, maar langzaamaan leerde ik de rest ook kennen. Momenteel zijn mijn favorieten Ego, Run Run en natuurlijk nog steeds Derniere Danse. Ja. Dit album zal ik nog een tijdje draaien.

Arcadia blijft een nummer waar ik even bij moet slikken. De vocals, productie, soberheid, gelaagdheid,…

Lana Del Rey levert waarschijnlijk - naast Honeymoon - haar beste werk tot nu toe af. Het album is ingetogen, maar met erg veel diepgang. Hier laat ze haar vocale kracht erg uitblinken. Ik had gevreesd dat zonder Antonoff het niet zou lukken. Toch heeft ze het tegendeel bewezen.

Dat er nog zoveel mag volgen!

Lana Del Rey herontdekt.

Toen Del Rey uitbrak met haar single Video Games hield ik wel van het nummer, maar was het al snel beu. Ik heb een jaar lang niks van haar gehoord, maar toen ik per toeval naar haar concert mocht, kon ik niet anders dan naar haar muziek luisteren. Het is niet zo dat ik haar nummers intensief beluisterde, maar ik kende er wel een paar. Op het concert was ik pas écht verkocht.

Wat een diepte heeft ze in haar nummers. Zo vind ik dit album (bijna) perfect. De nummers hebben een bepaalde achtergrond over Del Rey en dat spreekt mij zo aan. De muziek is niet voor iedereen weggelegd. Dat weet ik wel. Het is een andere stijl dan de muziek die steeds op de radio gedraaid wordt.

Als je het mij vraagt, is ieder lied op dit album erg goed. Blue Jeans en Born To Die zijn m'n favorieten. Alleen Diet Mountain Dew steekt na een tijdje erg tegen. Ook de bonustracks vind ik niet zo geslaagd. Op de LP staan alleen maar Lolita, Without You en Lucky Ones. Jammer, want Ride is ook een érg goed nummer.

Als ik mag, wil ik nog eens melden hoe mooi zij wel niet is. Gewoon een pareltje. Zowel Del Rey als dit album. 4,5*

Vandaag is het precies een jaar geleden dat deze Ultraviolence van Lana Del Rey uitgekomen is. Of het nu puur toeval is dat ik net vandaag mijn recensie wilde schrijven weet ik nu niet zeker.

Deze plaat viel in het begin erg hard tegen. Ik had indertijd de LP gekocht en de eerste twee nummers klonken geweldig. Echter, bij Shades of Cool had ik direct geen zin meer om verder te luisteren. Het klonk me te deprimerend en ik kreeg er ook hoofdpijn van. Ik heb dan een dikke maand gewacht om het album verder te beluisteren. En ik ben zeker niet teleurgesteld.

De plaat is anders dan Born To Die: iets minder pop-gericht en meer naar een authentieke '70s sound. In het begin was het erg wennen, maar eenmaal je in de sfeer zit is het fenomenaal. Ik heb de plaat dan ook enorm veel gedraaid, maar door het teveel draaien ben ik het allemaal snel beu geworden. Nu, sinds een week ben ik weer beginnen luisteren naar Ultraviolence en de plaat heeft weer mijn hart veroverd.

De muziek is geweldig om mee te zingen. De lyrics zijn erg diep en vertellen elk een verhaal. Duidelijk donkerder dan Born To Die, maar daarom niet minder fascinerend. Tuurlijk zitten er enkele mindere liedjes bij zoals Sad Girl en Shades of Cool, maar deze worden snel vergeten met het fantastische Is This Happiness en The Other Woman.

Lana heeft hier weer een geweldige plaat afgeleverd en ik ben alleen nog grotere fan geworden. 4*

PS: voor de fans, de vele onuitgebrachte nummers van Lana Del Rey zijn ook geweldig. Angels Forever en Never Let Me Go zijn hier mooie voorbeelden van. Ook haar soundtracks zijn geweldig. Big Eyes en I Can Fly zijn fenomenaal.