menu

Hier kun je zien welke berichten Don Broccoli als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)

4,0
De beste plaat van 2011. De enige tot dusverre die over de gehele lijn boeit. Justin Vernon bewijst hier een van de grote artiesten van het nu te zijn met wederom een volstrekt uniek album. Zeer knap.

Brandy Zdan - Lone Hunter (2013)

2,5
O Where is mooi en Mourning Dove en Blood As Ink mogen er ook best wezen, maar over het geheel niet bepaald enerverend. Zang is best goed, instrumentatie idem, maar het songschrijfkwaliteiten ontstijgen de middelmaat niet.

Calexico - Even My Sure Things Fall Through (2001)

2,5
Staan een paar goede dingen op. Crystal Frontier [Widescreen Version] en Banderilla staan mij het meest aan. Voor de rest behoort dit niet tot het meest boeiende werk van Calexico.

Calexico - Travelall (2000)

1,5
Dit is tegelijk ook duidelijk geen reguliere release. Denk dat dit gezien moet worden als eenmalig uitstapje richting de jazz. Niet slecht, maar beetje saai dit.

Charles Bradley - Victim of Love (2013)

4,0
Verfijnder dan het debuut. De songs zijn van constanter niveau. Ik ben onder de indruk.

Devendra Banhart - Mala (2013)

2,5
Mooie, zachte plaat. Ingetogen, met elektronische invloeden. Hij klinkt zoals de hoes er uit ziet: pastelroze.

Dispatch - Circles Around the Sun (2012)

1,5
Paar echt lekkere nummers, maar toch iets te veel niemendalletjes. De rustige nummers hoeven van mij niet zo, op Feels So Good na. Over het geheel een prima plaatje van 'de grootste band die niemand kent'.

Houses - A Quiet Darkness (2013)

1,0
Dexter Tortoriello en Megan Messina zijn samen, als het duo Houses, het droompop-equivalent van stand-upcomedian Pieter Derks. De oorspronkelijk uit Chicago afkomstige twee zijn onbedoeld een parodie op een genre en ontstijgen vrijwel nergens de middelmaat. Nee, vals is het niet, maar de slaperige zang van Tortoriello en Messina is ook weinig risicovol. Dat is geen vereiste, maar je moet wel een goed excuus hebben om ermee weg te komen. Dat excuus hebben genoeg bands die muziek met ambient-invloeden maken, maar Houses niet. Op A Quiet Darkness, opvolger van debuut All Night uit 2011, is namelijk ook de muziek vrij bloedeloos. Met pijn in het hart geef ik dit album een minimale score want Houses doet hoorbaar wel zijn best om met een originele plaat op de proppen te komen. Dat het duo hierin niet slaagt is evenwel geen schande, want niet iedereen kan een creatief grootmeester zijn. Kijk maar naar Pieter Derks.

Kurt Vile - Speed, Sound, Lonely KV (ep) (2020)

4,5
John Prine overleed in april op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van COVID-19. In een emotioneel bericht op Instagram nam Kurt Vile twee dagen later online afscheid van de countryheld met wie hij in recente jaren meermaals het podium deelde. De 33 jaar jongere folkrocker noemt zichzelf de allergrootste fan van de ‘meest down-to-earth legende’ die hij heeft ontmoet. Weken voor Prines dood kwam voor Vile dan ook een droom uit toen zij samen de studio in doken om een liefdevolle versie van het veertig jaar oude How Lucky op te nemen. Speed, Sound, Lonely KV telt met het alleen door Vile gezongen Speed of the Sound of Loneliness nog een tweede Prine-cover en deze is al van een dito schoonheid, maar dat geldt ook voor de Cowboy Jack Clement-cover Gone Girl en zijn eigen nieuwe songs Dandelions en Pearls. Prine zou trots zijn op dit pareltje van een ep, al die roept ook de vraag op of Vile zich niet eens wat vaker over country moet ontfermen. Hij mag dan een langharige slackerrocker zijn: hij heeft het duidelijk in zich.

Rapsody - Eve (2019)

2,5
Ibtihaj is hier in mijn ogen met afstand het hoogtepunt op een plaat verder gevuld met vooral hiphopniemendalletjes. Oprah, Tyra en Michelle bijvoorbeeld, tracks die je zo kan wegsnijden zonder dat het een centje pijn zou doen. Ja voor Rapsody zelf wellicht, maar dat is dan een kwestie van 'kill your darlings' waar ze zich niet aan wilde wagen. Misschien niet toevallig dat genoemde songs zijn vernoemd naar niet-muzikanten.

En dus wordt zoals vaker met conceptalbums in mijn ogen ingeboet aan kwaliteit omdat er nu eenmaal strak vastgehouden moet worden aan een bepaald idee. Verder bevat Eve ook te weinig hoogtepunten om een uur lang te boeien. En zelfs de hoogtepunten (Nina, Cleo, Whoopi) zijn dat op Ibtihaj (met grootmeester D'Angelo op de gastvocalen) na vooral in verhouding met de rest van de songs. Zoals door anderen hier al aangestipt is er technisch gezien inderdaad weinig mis mee, qua flow en op productioneel vlak. Maar dat is slechts een goed begin, goede songs schrijven en is weer iets heel anders. En dat geldt net zo goed in hiphop als in folk, country, rock en andere traditionele liedjes-genres.

Sunday Service Choir - Jesus Is Born (2019)

3,0
Schaarde ik Kanye Wests vorige album Jesus Is King nog onder de noemer ‘gospelrap’, daar praten we hier over pure gospel. De hiphopgigant zelf is niet of nauwelijks te horen, maar wel aanwezig als leider van Sunday Service Choir. Het koor trad in 2019 al op in onder meer Chicago, New York en Detroit en baarde opzien. Een narcistische en geregeld voor gestoord versleten rapper die het woord van de Heer komt verkondigen middels ouderwetse praise & worship-muziek, dat is natuurlijk een interessant schouwspel. Nu is er dus ook een album, een waar de passie vanaf spat maar die wel te lang duurt. Bijna anderhalve uur aan hyperbombastische gospel is best vermoeiend, al zijn de covers van Kanye-songs Ultralight Beam, Faith en Father Stretch aangename tussendoortjes van opfrissende herkenbaarheid. Jesus Is Born kwam op Eerste Kerstdag uit en is niet de muziek waarop je even lekker gaat zitten brunchen met de familie. Wel is Sunday Service Choir voor iedere West-adept interessant. Het genie zit midden in zijn religieuze fase en daar kun je van vinden wat je wil: het komt duidelijk vanuit het hart.

Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)

4,0
Ik vind hem sterk. Veelzijdig en behoorlijk gedurfd.