Zoals Alicia ben ook ik plots gebeten door de Amorphis-microbe. Het begon bij mij met Queen of Time, dat door de heel hoge rating hier mijn nieuwsgierigheid had gewekt en inderdaad niet teleurstelde. Gegeven het enthousiasme dat ik in de comments las over deze Under the Red Cloud is dit #2 uit de discografie geworden en inderdaad: ook dit is echt een topper, die in geen enkel opzicht moet onderdoen voor haar opvolger. Prachtige composities, die moeiteloos laveren tussen snel, hard, melodieus, emotioneel, speels, technisch, episch en continu intrigeren. Tomi Joutsen is zowel met zijn smetloze cleane zang als zijn brullende grunts de perfecte aanvulling op het instrumentale geweld en de productie is wederom van topklasse.
Ik open heel voorzichtig met 4 sterren, maar daar is absoluut nog groeiruimte. Het is lang geleden dat ik nog verliefd geworden ben op een band, maar ik voel dat het bij Amorphis nog wel eens prijs zou kunnen zijn. De lat is met deze twee albums alvast torenhoog gelegd, ik hoop met stille spanning dat de rest van de catalogus nog een reeks prachtplaten kan opleveren.
