Toch maar even met een halfje opwaarderen, deze meer dan prima plaat die het begin van het gouden tijdperk van Savatage inluidde. Heerlijk sfeertje hangt over dit album, alsof je bijna 40 minuten lang een tocht maakt door de donkere krochten van het mysterieuze rijk van de bergkoning. Criss Oliva's gitaarwerk is melodisch en moeiteloos technisch vernuftig, de gezandstraalde strot van Jon geeft het geheel dat welkome rauwe randje. Tot en met het weergaloze titelnummer volgen de toppers elkaar op, daarna sluit het album nog steeds solide af met speedmetal-oorwurm White Witch en het door Iron Maiden geïnspireerde epos Devastation.
Mettertijd is mijn liefde voor dit album een beetje gaan bekoelen. Ik merk dat ik Megadeth over het algemeen toch liever wat rauwer, sneller en agressiever hoor. Daarom zijn het ook nummers als Skin o' My Teeth, Ashes in Your Mouth en bonustrack Crown of Worms waar ik het meest luisterplezier uit haal van dit album.
Uitzondering op die regel maak ik voor het titelnummer, dat door haar emotionele lading ook goed binnen komt bij mij -- vreselijk hoe wij als mensheid dieren behandelen, en toch best innovatief dat Mustaine ervoor koos om dit atypische onderwerp hier aan te snijden. Uiteraard is ook Symphony of Destruction een topper, met een simpele maar iconische riff die in je hoofd blijft plakken.
Countdown to Extinction is verder nog steeds een respectabele worp van deze band, maar de richting die Megadeth vanaf dit album de rest van de jaren '90 insloeg gaat haar wat mij betreft minder goed af. Grote liefde zal het waarschijnlijk dan ook nooit (meer) worden tussen mij en dit album of haar onmiddellijke opvolgers.
