Zo, prettig album hoor. Karnivool klinkt anno 2026 nog even vitaal en geïnspireerd als ten tijde van hun magnum opus, Sound Awake, dat ondertussen alweer zeventien jaar in het verleden ligt. De eerste drie en laatste twee nummers zijn de uitschieters (met het monumentale refrein van Aozora en de doedelzak aan het eind van Salva als dé hoogtepunten), maar ook in het net wat minder memorabele middenstuk schotelt de band interessant songmateriaal voor, met klasse vakmanschap van alle betrokkenen en een moddervette productie die met name het explosieve drumwerk en de ronkende bas lekker in de verf zet.
Niet iedereen is blijkbaar even weg van deze sound of de stem van Ian Kenny, maar ik kan er nog steeds evenveel van genieten als toen ik deze band tien jaar geleden leerde kennen. 4 solide sterren voor deze sterke comeback!
Een mokerslag van een album, waar eigenlijk alles aan klopt: het brute drumwerk van de onbezongen Chris Kontos, de metersdikke muur van gitaren en de oerschreeuw van Robb Flynn. Ervaren producent Colin Richardson (die hiervoor met vergelijkbare acts als Bolt Thrower en Fear Factory, maar verrassend genoeg ook o.a. The Chameleons had samengewerkt) slaagt erin om de woede en razernij van dit viertal glashelder te vangen op plaat.
De eerste twee nummers zijn direct showstelers, met Davidian als een van de allerbeste metalnummers aller tijden, zonder voorbehoud. Perfectie van de explosieve intro tot de genadeloze groove op het einde. Old gaat op dat niveau verder, maar eigenlijk is er geen misser te bespeuren op dit album. Ik moet er alleen voor in de stemming zijn, want dit zijn een intense 55 minuten om in één zit af te luisteren.
Machine Head maakte met haar debuut een statement van formaat, dat ze eigenlijk nooit meer overtroffen heeft qua pure agressie. Ik kan nog steeds heel erg genieten van The Blackening, maar dat is toch een ander soort album. Beide werkjes zijn toppers in het metalgenre.
Hiermee is het belangrijkste zo'n beetje gezegd. Achttien jaar geleden leerde ik deze plaat kennen en kwam ik er maar moeilijk doorheen gegeven de zang en productie. Vandaag luister ik hem opnieuw, deze keer op een goede geluidsinstallatie, en vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.
De ontelbare vette riffs en het waanzinnige drumwerk van Tom Hunting springen eruit. (Ik hoor in de solo's trouwens de echo's van Kirk Hammett nog terug.) Ik kan me dit werkstuk nu bovendien niet meer voorstellen zonder het hysterische geschreeuw van Baloff dat de microfoon doet kraken.
Ik ontwaar verder amper een basgitaar in deze geluidsbrij, maar storen doet dat niet. Daarvoor is het songmateriaal te sterk van begin tot einde. Van 3 naar 4 welverdiende sterren, en daar zit zelfs nog groeipotentieel in.
Goede genade, wat klinkt Exodus hier retestrak en vurig agressief. Ik kan me volmondig aansluiten bij de gevoelens die Edwynn hierboven mooi verwoord heeft. Daarnaast vind ik de productie van deze plaat ook geweldig, dynamisch en loodzwaar. Het grootste euvel van het album Bonded by Blood is voor mij namelijk de vlakke sound, wat hier gelukkig niet het geval is. Dank daarvoor aan Andy Sneap, die hierna een vaste waarde achter het mengpaneel werd bij de band. Het geouwehoer tussendoor hadden ze er inderdaad wel uit mogen knippen, maar dan druk je gewoon lekker op 'volgende' en ram je plezierig verder. Wat een geluk dat dit fenomenale wapenfeit nog is vastgelegd voor de dood van oorspronkelijke zanger Paul Baloff.
