Rubellan Remasters heeft dit jaar van dit album niet alleen een heerlijke dynamisch geremasterde uitgave op cd uitgebracht, maar ook nog een met veel extra tracks waaronder prachtige 12' versies die nog beter zijn dan het origineel.

Ik kende Berlin eigenlijk alleen van hun meer commerciele hits en was echt verrast dat deze band een synthwave-verleden kende waar bovendien de sequencers vaak aanstaan die duidelijk schatplichtig waren aan Giorgio Moroder.

Wie heeft Moroder's 'I Feel Love' eigenlijk nog nodig met Berlin's 'Sex (I'm a)' hier lang uitgesponnen op dit album? Ja, ... dit is ronduit het beste Moroder-album zonder Moroder.

Laat ik hier ook maar de melding maken dat in 2015 zes albums van Bryan Ferry in Japan zijn herverschenen als SHM-SACD (de eerste afkorting staat voor Super High Material en is een soort van plastic). Het gaat hier om directe transfers van de mastertape, dus hier weinig tot geen tussenkomst van een master engineer die ihk van de huidige Loudness Wars zijn remasterings veelal verkl**t.

Niet alle albums zijn door deze transfer geluidstechnisch verbeterd t.o.v. eerdere releases, maar 'Let's Stick Together', 'The Bride Stripped Barre' en 'These Foolish Things' klinken niettemin beter. Het album 'Boys and Girls' echter wat scheller, dus slechter.

Nou, dan heb ik hier het prettige bericht dat zijn (eerste) album 'Silvertones' uit 1985 bij mij het meest wordt gedraaid, want echt enorm goed. Ik geef toe dat de compilatie 'Wicked Game' goed in elkaar zit en zeker veel van zijn beste werk kent. Toch mis ik daarop bijv. Isaak's beste nummer, en wel
'Gone Ridin' van dat eerste album. Een fantastische rocker!

Dit is het debuut van Francoise Hardy. Dat sommigen hier afgeven op de track 'Oh Cherie', is grappig, want dat was juist haar primeur single geweest die Hardy door de strot was geduwd door de platenmaatschappij. Het grappige was dat de B-kant 'Tous Les Garcons et les Filles' haar juist beroemd zou maken, en dat was een eigen song. Hardy zou het merendeel van haar songs zelf schrijven en dat was uniek voor deze tijd - en zeker voor een jonge vrouw.

Hoe mooi deze album ook, de beste album (ook qua mastering) om een goede oordeel te kunnen vellen over het mooie werk van Hardy is 'Vogue Years', een (meestal goedkoop te krijgen) 2cd die een compilatie vormt van haar eerste zes jaar. Vergis je echter niet, de vier albums erna op onder meer Virgin, zijn minstens even mooi, soms filmisch, soms meer Braziliaans. En met opvallende gastmusici zoals onder meer de gitarist van Led Zeppelin. Haar looks deden dan ook heel wat beroemde musici smelten, van Mick Jagger tot Bob Dylan, van Nick Drake tot the Beatles.

Haha, hier een antwoord na ruim 7 jaar. Ik weet niet of misja82 deze site nog bezoekt, maar ik kan hem in ieder geval vertellen dat het een mooie cd is. Redenen tot dit oordeel zijn vooral de enorm goede stem van Jacob Miller en natuurlijk de productie van de dubgrootheid Augusto Pablo (die Miler ook bijstaat met zijn bekende melodica) en de mix van de nog grotere dubgrootheid King Tubby.

Nadeel van de nadruk op dub is dat sommige songs een beetje worden weggedrukt door alle echomogelijkheden van de Londense studio, maar als je graag naar die geluidseffecten luistert (en dat doe ik), is het heerlijk loom op de bank liggen, al dan niet met een pretsigaret.

Dit album is eigenlijk een compilatie van een aantal studiosessies uit 1974 en 1975 van Jacob Miller (die zich overigens later bij Inner Circle zou aansluiten) met Augusto Pablo.

Ben in ieder geval blij dat Greensleeves (een betrouwbaar label voor hen die zich een weg door het enorme reggae-aanbod zoeken) deze studiosessies op cd heeft uitgebracht.

Ben het wel eens met de albumscore van jorro (een 3.5 is gewoon een nette score), maar ik beschrijf hem graag wat meer positief. Lou zat tijdens de opnamen zwaar onder de dope (de producer heeft dit album zelf moeten afronden), de muziek heeft er nauwelijks onder geleden. Ondanks de status van dit album, vind ik 'Sally Can't Dance' zeker goed om aan te horen. Er staan geen echte 'fillers' tussen en zelfs een paar ronduit geweldige 'killers' zoals de titelsong en zeker 'Kill Your Sons', geschreven naar aanleiding van de vreselijke therapie die Lou als jongeling had moeten ondergaan op last van zijn ouders.

Wie dit album wil aanschaffen, raad ik overigens de remaster (van 2001) aan. Tussen de twee bonustracks staat hier de extra track 'Good Taste' en dat is weer zo'n goede song.

Lang geleden dat ik een 5 voor een album geef en nog langer geleden dat ik zo'n muzikale schoonheid over het hoofd heb gezien. Ja, 'Ram', Paul McCartney's tweede album, heeft lang in het verkeerde daglicht gestaan. McCartney kreeg namelijk de schuld van de breuk van de Beatles en voor lang kon hij niets goed doen in de ogen (oren?) van de heren-critici.

Zie hier een van de vreselijke 'reviews' uit die tijd, deze uit Rolling Stone:
Paul McCartney Ram Album Review | Rolling Stone - rollingstone.com

De tijd doet echter wonderen en vanaf een aantal jaren geleden las ik steeds vaker dat 'Ram' een geweldige plaat was en ook nog eentje die steeds meer jonge musici bleek te inspireren.De tijd begon McCartney klaarblijkelijk steeds meer gelijk te geven. Zeg maar sinds hij door Nirvana, maar nog meer door jongere bandjes in het zonnetje werd/wordt gezet. Het werd voor mij dus tijd om naar het vroege solowerk van MCCartney te luisteren en dan vooral naar Ram. En ook tijd om me... diep te schamen dat ik dit niet eerder deed.

Misschien kan ik me enigszins voor mijn late liefde excuseren met het feit dat McCartney in met name de jaren '80 (de tijd dat ik muzikaal bewust werd) verschrikkelijke draken heeft gecomponeerd. En wat mij ook niet hielp om aan zijn vroege solowerk te beginnen, ligt in de reden dat ik vanuit de (post-)punkmuziek ben gekomen en zelfs voor lang een aardige hekel had aan die 'hippies' van de Beatles - en zeker aan die vreselijke Lennon en Harrison die de wereld ook nog voortdurend de maat wilden nemen (Bwargh!).
.
Ja, ik heb soms nog steeds moeite met Beatles songs (m.u.v. de geweldige album 'Revolver'), gewoonweg omdat ik ze meestal veel te veel heb gehoord (de Beatles waren nu eenmaal lang onontkoombaar), maar hoe zou het zijn om een Beatles-achtige album te beluisteren die volledig vers in het gehoor ligt en waarvan je dus zelfs geen enkele song kent?

Welnu, dat is dus voor mij de album Ram die ik onlangs op cd kocht. Een geweldig album met, natuurlijk, sterke Beatlesque invloeden, songs van onaardse schoonheid en ook nog eens vrij van politiek-correcte meningen, irritante psychosociale huilbuien en blues clichés zoals terug te vinden op de solo-albums van die andere Beatles... En laten we eerlijk zijn: wie laat zich momenteel nog muzikaal inspireren door een Lennon of Harrison (en was het niet alleen de productie van Phil Spector die hun platen nu nog acceptabel maakt?)?

Liefde kent nu eenmaal haar prijs: heb niet alleen gelijk de best gemasterde cd-uitvoering (van het oude DCC-label, helaas een beetje prijzig) aangeschaft, maar ook nog een vrij recente superdeluxe boxset waarin dit mooie album zowel in stereo als in mono is te vinden en waarin ook nog overige songs staan die zijn uitgekomen rond 1971. Krijg je ervan als je zomaar een heuse '5' moet geven voor een bijna 45-jaar oud album.

Grappig, er zijn zoveel post-punk/new wave fans hier en toch heeft niemand nog over deze band geschreven. Eigenlijk is dit een soort van Schotse supergroep, want de band van Quinn bestaat uit leden van van Lloyd Cole & the Commotions, Orange Juice, Aztec Camera en the Bluebells. En als een Schotse band uit de jaren '80 en '90 betaamt, ook onderdeel van het roemruchte Postcardlabel.

Toch heeft deze band met dit album uit 1994 een heel apart geluid. Natuurlijk door de mooie zang van Paul Quinn (een mengsel van Edwyn Collins, Stuart Staples en Scott Walker), maar ook door de atmosferische begeleiding van gitaar, pianoklanken en strijkers..

Eigenlijk is dit een album dat je het liefst geheim houdt. Of vinden dat meer en heeft daarom niemand deze band (slechts goed voor twee albums) hier besproken? Als dit het laatste is, sorry voor het verklappen van het bestaan van dit album.

Heb de Deluxe Expanded Edition (die eind juni 2017 uitkwam) net op tijd afbesteld: los van de verschrikkelijk goedkope verpakking, is met de remaster het originele album weer eens heerlijk verkloot. De geremasterde versie kent dan ook een veel slechtere dynamic range dan het origineel.

De andere albums in het boxje zijn in dat opzicht beter, maar volgens een kritische luisteraar (die Adobe Audtion gebruikte) op het bekende muziekforum www SteveHoffmann.tv , kent de 12" van 'Erotic City' gelijk aan het begin een hinderlijke 'drop out', Ook in 'Computer Blue' is zoiets te horen, met daarnaast een geluidsprobleem in het rechterkanaal. Ook met 'Velvet Kitty' en 'Our Destiny/ Roadhouse Garden' is het nodige mis op geluidstechnisch gebied.

Bron: Prince - Purple Rain Deluxe Edition 2017 | Page 4 | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv

Natuurlijk, je kan dit allemaal slikken, de kosten van de 3CD/1DVD zijn op zich niet hoog, maar ik had graag meer betaald voor een betere versie in ook nog een stevigere en luxere verpakking.

Het is mij in ieder geval duidelijk genoeg dat Warner Brothers en/of de master engineer (i.s.m. overigens Prince zelf) veel aandacht heeft geschonken aan zijn werkzaamheden (not). Ik val voor de vele songs van de B-kantjes en 12"'s van Prince maar weer gewoon terug op het oude vinylwerk.

Misschien over tien jaar een nieuwe kans op een betere versie van het album met de nodige B-kantjes?

Afschuwelijk dat ook dit reggae album tot op heden nog niet door iemand is besproken, terwijl dit echt een goed album is en Rico veel muziekfreaks ook bekend zal zijn door zijn latere rol in The Specials. Denk maar aan het nummer 'A Message to you Rudy' en je hebt de juiste man gelijk in je hoofd zitten.

Inderdaad, Rico is die trombonist van het eerste album van The Specials, maar heeft nog later ook meegespeeld in de band van Jools Holland. Toch zijn dat niet de redenen dat Rico Rodriquez (want dat is zijn echte naam) in 2007 op Buckingham door de koningin zelfs werd geridderd tot Member of the Order (MBE) of the British Empire. In Jamaica (en in de normale wereld) is Rico dan ook vooral bekend door zijn rol in talloze reggaeopnames. Niettemin is zijn eigen 'Man from Wareika' uit 1976 (dat in 1995 door het Island label heruitgebracht werd als Roots to the Bone) zijn bekendste werk.

Tijd dus voor de bespreking: meest opmerkelijk is dat er niet op dit album wordt gezongen, maar vreemd genoeg mis ik dit werkelijk niet, want ik geniet voortdurend van de opmerkelijke mix tussen reggae, ska en souljazz waarbij Rico zijn trombone al dan niet blaast tussen ander koperwerk en dat heel goed weet te combineren met de reggae ritmes van (onder meer) de zeer funky drummende Sly Dunbar. Helaas weinig dub op het originele album of in de extra tracks, maar dat komt omdat er ook een dub-uitvoering van dit album bestaat, te vinden onder de titel 'Wareika Dub'.

Het album bestaat ook uit enige covers waaronder een opmerkelijke bewerking van het deuntje van de film 'Star Wars' (hier 'Ska Wars' geheten) en 'You Really Got Me' dat we natuurlijk nog kennen van The Kinks. Ik heb de remaster aangeschaft die in 2004 uitkwam op Island Japan omdat hier 8 extra tracks op staan met onder meer de 2 genoemde covers.

Ongelooflijk, wat een album. Zojuist mijn waardering met een ster opgehoogd, want wat komt dit album - na een paar keren draaien - steeds harder en altijd lieflijk (ja, lijkt een paradox, maar is dat hier niet) bij mij binnen. Prachtige zwevende klanken, zeer druggy klinkend en voortdurend beelden en herinneringen bij mij oproepend. Geen idee hoe dit album dit bij mij flikt!

Lang geleden dat een album mij zo heeft bereikt. Ja, ik hou ook van de eerdere albums van Slowdive, vol gitaargolven, maar deze (tja, hoe noem je dit?), euh,.. postrock (?) album slaat alles. De band ken ik al vele jaren, maar dit album helaas veel te kort. Dan maar deze album vele keren achter elkaar beluisteren en mijn schade inhalen!

PS: Mooiste track: Blue Skied An' Clear . Op YouTube zag ik een clip van deze song terug die iemand in elkaar had gezet met zwart/wit beelden uit de goede (Californische?) jaren '50. Ben dus niet de enige die de mooie klanken van dit album combineert met flarden van beelden en mogelijke herinneringen...

Aanrader van een muziekfreak voor andere muziekfreaks die nog wel eens verrast willen worden.

Wow, wat een muzikale verrassing! Ik kende deze Californische new waveband uit de begin jaren '80 helemaal niet, en dat was voor mij ook de reden om het heruitgebrachte (en met een EP uitgebreide) album aan te schaffen. Uit nieuwsgierigheid dus. En wat ben ik hier blij mee.

Hoewel de geweldige openingssong 'Flying Saucer Safari' mij gelijk bijna knock-out slaat, sta ik ook bij bijna elke andere song 'wow' te roepen, want het album is met het hoekige gitaarwerk, prachtig huppelende drumritmes en de zang van Frankie Ennui die op een absurd humoristische wijze het Amerikaanse sociale leven bezingt, echt pure new wave in de Amerikaanse traditie. Ja, de band heeft echt wel het nodige van zichzelf meegebracht, maar het is wel overduidelijk waar Suburban Lawns zoal naar heeft geluisterd; de vroege Talking Heads, Devo en B-52's komen dan ook altijd wel ergens om de hoek kijken.
En ook het gitaarwerk klinkt bekend, heeft zeker het nodige weg van de Britse Au Pairs, en soms lijk ik ook even naar de vroege XTC te luisteren als de band bij twee of drie songs gebruik maken van licht hoppende ska-ritmes.
In de zang van Frankie Ennui is weer overduidelijk David Byrne terug te horen, maar soms ook het spottende van een Frank Zappa. Kortom: een band die weet waar je in die tijd de mosterd vandaan moest halen.

Ook al kan je van het album misschien een ideaal onderdeel maken van een pub quiz ("welke andere band hoor je hier?"), het album blijft toch heerlijk om te beluisteren.. De songs hebben dan ook vaak sterke melodielijnen en met de absurde teksten zing je binnen de kortste keren mee. Bijna alle songs van het originele album zijn met ruim een of twee minuten zeer kort van duur, dus bevalt een nummer je wat minder, geen probleem, er komt zo weer een nieuwe song zich aandienen.
Omdat keyboards (o.l.v. Su Tissue - die ook met regelmaat de zang overneemt) spaarzaam worden gebruikt, is de sound gelukkig niet al te veel verouderd. En de teksten zijn zelfs nog steeds pijnlijk actueel te noemen. Het album is nu 35 jaar oud, maar als ik de song 'Computer Date' ("The perfect mate, computer date. Now I love her and she loves me. And technically that's how it should be") hoor, denk ik zelfs dat ze hun tijd toen zelfs licht voor waren.

Het originele album werd in 1981 uitgebracht door de bekende label I.R.S. (inderdaad, ook bekend van REM) en eind 2015 heruitgebracht door de Britse label Futurismo (met extra tracks van een EP uit 1983). Dit is, jawel, zelfs de eerste keer dat het album op cd is gezet, en dat werd na zoveel jaren wel eens tijd ook. Jammer alleen dat de oorspronkelijke, zeer kleurrijke hoezen daarbij zijn ingeschoten en de cover nu bestaat uit een wat saaie bandfoto in zwart/wit (afkomstig van achterzijde originele LP-hoes), maar deze kleine tekortkoming wordt weer wat goedgemaakt door de aanwezigheid van een grote poster bij mijn cd met alle teksten (en credits) van de originele LP op achterzijde.

Onvoorstelbaar dat dit album nog geen recensie heeft gekregen, want dit is een heerlijke new wavealbum die in de hippe Amerikaanse muziekkringen zelfs geldt als een new waveklassieker.

Richard Barone is de zanger, gitarist en leider van de band, maar het zijn de bassist Rob Norris en vooral de drummer Frank Giannini die hier mij het meest in het oor springen. Bij sommige songs, zoals bij 'Three Wise Men', heeft het bandgeluid op dit album door de soms razend snelle en manische manier van drummen zelfs veel weg van het eerste album van hun tijdgenoot The Feelies. Ook leuk is dat hier een cover te vinden is van T. Rex, namelijk 'Mambo Sun'. (en waarom ik dit leuk vind, vind je onderaan).

The Bongos waren bij aanvang onderdeel van de artistieke, New Yorkse no wave-scene, maar zouden op latere albums meer een vorm van power pop gaan maken en met de videoclip van hun song 'Numbers with Wings' zelfs hoge ogen gooien bij de Amerikaanse MTV Awards, maar dan is de band lang niet meer zo interessant als hier bij aanvang.

Richard Barone zou later een solocarrière beginnen, maar nog wel een mooie voetnoot worden in de muziekgeschiedenis door zijn arrangement van een andere cover, en wel die van Bowie's oude song 'The Man who Sold the World'. Want het is zijn arrangement dat een paar jaar later door Kurt Corbain 'geleend' zou worden voor Nirvana's album 'MTV Unplugged - Live in New York'. Luister maar op YouTube hoe Barone's versie klonk; precies, als twee druppels water op de latere akoestische uitvoering van Nirvana!

Gelukkig is er nog zoiets als karma, want wie speelt er momenteel in Barone's eigen bandje? Bowie's linkerhand (en producer) Toni Visconti, ooit nog verantwoordelijk geweest voor zowel de productie van de originele T. Rex song 'Mambo Sun' als voor het baswerk op Bowie's originele song 'The man who Sold the World'....

Kijk, daar was Kurt Corbain nooit in geslaagd....

Maar terug naar dit mooie album van The Bongos: fans van lekker rammelende new wave in het algemeen en fans van The Feelies in het bijzonder: luister eens naar dit heerlijke album!

PS: ik ben overigens in bezit van de cd-versie van het Amerikaanse label Razor & Tie. Daar staat een extra track ('Nuts and Bolts') op.

Fantastische ritmes, grandioos baswerk en mooie repeterende akkoorden waarover Engelse frustraties van een rasmopperaar over wordt 'uitgezongen'... Song lines en melodietjes die je de minstens de hele dag in je hoofd blijven zitten...

Als je The Fall niet begrijpt, heb je niets in de muziek te zoeken. Of nog veel te leren...

Dit album is een soort van compilatie van de Rough Trade-tijdperk van The Fall.

Tracks 1, 6, 7 & 14 zijn afkomstig van het album Slates; tracks 2 & 13 zijn van de single How I Wrote 'Elastic Man'; tracks 3 & 5 zijn van de single Totally Wired; track 4 is van het album Grotesque; track 8 is van het album Room To Live; track 9 is van de single The Man Whose Head Expanded; track 10 is van het album Perverted By Language; tracks 11-12 zijn van de dubbele A-side single Kicker Conspiracy/Wings. 13 en 14 zijn afkomstig van de single City Hobgoblins

De bovenstaande versie is de enige juiste versie, want het origineel uit 1987 is gebaseerd op originele master tapes. Helaas is deze versie erg zeldzaam. De juiste versie is te herkennen door: geen barcode op achterzijde, de aanwezigheid van de extra tracks 'City Hobgoblins' en 'Leave the Capitol' en bestaat uit slechts één enkele cd.

De latere Cog Sinister dubbel-CD uit 1997 kan je het best vermijden want is door Mark E. Smith geremastered van een slechte vinylplaat. Wel is bij deze reissue dus een extra cd aan toegevoegd met vier live-opnamen.

Deze 2cd-compilatie bestaat uit twee delen. Het eerste deel (het eerste schijfje dus) is een chronologische oplijning van hun beste songs. Het tweede deel een allegaartje van vroege singles, b-kantjes en BBC-opnamen - veelal licht rammelende post-punk, dus meestal anders dan de latere, heerlijke eigen sound van de Go-Betweens.

De Japanse 2cd-versie (en ik geloof ook zo op vinyl) kent zes songs extra.

Was dit album even vergeten, maar bij toeval trok ik deze geweldige cd uit mijn kast toen ik eigenlijk op zoek was naar een ander album.

Jee, wat is dit een mooi album van The Saints, zo luidde mijn reactie na het opnieuw beluisteren van dit album. Met name het prachtige koperwerk dat door de songs heen is gesponnen, smeedt het album, vol met diverse muzikale genres, tot één mooi geheel. Ja, in zeven jaar tijd bleken The Saints te zijn gegroeid van een rammelend punkbandje in een heuse wereldband. Blij dat ene Bruce Springsteen dit ook hoorde en in 2014 'Just Like Fire Would', een van de nummers van dit album, coverde voor een studioalbum van hem. Hij heeft gelukkig nog 11 andere songs over voor zijn volgende studioalbums... Wat een mooie plaat!

Ah, er bleken inderdaad twee versies te bestaan: een standaard versie en een dance versie.

"1983's Fade To Grey - The Singles was issued in a standard edition and limited edition dance mix edition (pretty much one of the first compilations to segue all the tracks together, after Donna Summer's On The Radio), but the latter has never appeared on CD."
Bron: stevehoffman.tv