Vooral toch Volume I dat mij hier het meest weet te raken. Daar hoor je nog echt die simpele pure opkomende Dylan. Volume II is ook interessant om de gestripte versies van nummers als Idiot Wind en Tangled up in Blue te horen.
Volume III bevatte daarentegen minder moois (op het hoogtepunt (en dan ook wel een écht hoogtepunt) Blind Willie McTell na dan).

Aparte ontdekking.
Ik heb het nummer She is dancing door Shazam gevonden (maar ik weet al niet meer van waar), en dat vond ik zo mooi op een 'kleine' manier, dat ik ook benieuwd was naar de rest van het album (+ een coverfoto die voor mij een pluspunt verdient).
Dat dit van 1995 dateerde was mijn eerste verbazing. Het album klinkt in mijn oren verbazend recent. Totaal niet die gedateerde nineties-sound waarmee zoveel albums uit die tijd bij een luisterbeurt nu besmet blijken.
Dat er verder zeer weinig te vinden is over deze Brian Kelly (ervan uitgaande dat het niet over deze man gaat, https://en.wikipedia.org/wiki/Brian_Kelley_(musician)#:~:text=Brian%20Edward%20Kelley%20(born%20August,sports%20and%20music%20growing%20up.), was mijn tweede verbazing. Geen eigen wikipedia, nooit een tweede album gemaakt of ander werk dat te vinden is, maar dan weer wel dit album op spotify en hier op MM...
De nummers klinken een beetje alsof hij je vraagt hem niet al te serieus te nemen (de albumcover tipt ook wel wat in die richting), zowel qua productie als zang en tekst, maar weten desondanks (of net daarom?) nog wel te ontroeren. Het doet me soms wat denken aan een meer toegankelijke versie van Daniel Johston.
Nogmaals, apart, dat wel, maar wat mij betreft ook wel een (kleine) ontdekking. Ik zou het kopen mocht ik de plaat ergens tegenkomen.

Na een (voor mij beetje verrassende) goede opeenvolging van leuke albums, viel dit toch behoorlijk tegen.
Het eerste album dat ik van hem beluisterde was 'In Between Dreams', en ik was meteen verkocht. Na dat zo vele keren beluisterd te hebben, en een aantal nummers reeds te kennen van zijn live-album, was ik benieuwd naar de rest van zijn albums. Het leek mij moeilijk om dat aangename sfeertje dat toch zeker interessant genoeg bleef om de sfeer zo aangenaam te houden van op 'In Between Dreams' leek mij moeilijk te herhalen (beetje anachronisme, ik weet het:), maar Sleep Through the Static en On and On vond ik niet veel minder dan In Between Dreams, en dat verrasste me toch zeer positief.
Dat betekend toch een stuk 40 nummers die me zeer kunnen smaken, en dat is bijlange niet slecht:-)

Bij deze 'To the sea' kwam dan toch een beetje de verwachte ontnuchtering. Wel cool gratis t-shirt van deze tour gekregen:-)

Hopelijk zit hij er met zijn nieuwe album weer 'boenk op!'

Bij mijn eerste luisterbeurt: Emily en Cosmia zijn zeker wel mooie nummers, de rest vond ik een beetje minder.

Zoals dat wel vaker gaat met ongelooflijk mooie muziek, sloop "Emily" (zonder er erna verder nog veel aandacht aan te schenken of bewust te herbeluisteren) in mijn hoofd binnen. Zijn aantrekkingskracht werd onhoudbaar, en plots hoorde ik alles wat ik de eerste keren niet had gehoord. Plots hoorde ik iets dat ik nog nooit had gehoord, en dat blijft zo tot op vandaag.

Voor mij is "Emily" waarlijk een van de hoogtepunten uit het niet klassieke/niet jazz/niet blues-genre (ik haat de term "pop-muziek":-).

Maar daar bleef het niet bij. Doordat ik Emily herontdekte (en Cosmia bevestigde) werd ik nieuwsgierig naar een nieuwe luisterbeurt van het album, en (zoals mijn waardering aangeeft) vind ik het een erg sterk staaltje muzikale verzameling van melodie, tekst, begeleiding, klanken, ...
Enige minpunt(je) voor mij is misschien de song "Monkey & Bear", niet in die zin dat ik het 'slecht' vind, maar gewoon niet zo ongelooflijk als de andere nummers. Ook Sawdust & Diamonds bracht me vanalles wat het de eerste luisterbeurt niet bracht.

Het is muziek die al zijn schatten niet meteen onthuld, en dat is bij mij vaak de muziek gebleken die het langst bijblijft.

En die teksten, man man, pulitzerprice voor muziek?

Oh-oh, oh-oh-oh desire.
Oh-oh, oh-oh-oh desire.

Danku Joanna Newsom!

Ik was helemaal overdonderd de eerste keer dat ik het album opzette. Ik moet wel toegeven, de omstandigheden waren echt optimaal. Ik reed met de auto door het donker op een lente-avond richting treinstation om m'n zus op te halen. Ik had nog nooit iets van Marissa Nadler gehoord, en nam het album mee op goed geluk. Die eerste paar nummers (vooral de eerste 3 - met hypnotiserende gitaar) pasten zo perfect in dat moment, vandaar de overdondering.

Na vier nummers moest ik het album onderbreken, om het later rustig te hernemen. Ik moet toegeven, de rest (zeker na die ervaring bij de eerste drie nummers) viel later behoorlijk tegen, en verveelde me zelfs een beetje.
Maar die eerste drie nummers, als de sfeer juist zit, kunnen dat nogaltijd pareltjes zijn.

Dit is echt wel een mega-sterk jazz album. Ik ben doorgaans niet echt een fan van vocale jazz (maar grote liefhebber van instrumentale jazz), maar deze plaat is toch wel ongelooflijk goed!

Wat een sfeer. Alles is perfect verdeeld, perfect gedoseerd.
En dan die beklijvende stem.

Hoe mooi kan een afsluiter op zo'n album zijn trouwens.

Zoals gewoonlijk weer een album met vooral erg mooie - soms sterke , soms ontroerende - nummers. Een aantal songs die me wat minder zeggen, maar zeker ook weer een aantal pareltjes! Zo kennen we hem!

De man heeft ook nog heel wat zinnigs te zeggen over de muziekwereld vandaag:
YouTube - PressPausePlay - Moby Interview . Interessant interview.

Mooi klein intiem concertje. Simpel arrangement met enkel gitaar, doet de magie van de samenklank tussen de stemmen van beide heren nog extra tot zijn recht komen.

Toch "maar" een 3,5 omdat het net door die bescheiden begeleiding misschien op de duur wel wat aandoet als 'veel van hetzelfde'.

Ik heb er in elk geval nooit om gevraagd dat Sioen een "stijl-wisseling" zou maken, om van het ideale schoonzoon-imago af te raken (zo zegt hij zelf). Ik was fan van de vroegere Sioen. Van dit nieuwere werk ben ik dat niet.

Gelukkig staan er dan weer twee pracht stukjes op die me doen terugdenken aan zijn eerdere werk (Johnny, Mary, Tommy & the Sun en het gewoonweg mooi ontroerende Please Hold me in your arms, gestript tot het pure met enkel piano en zang).

Ik was al een geweldige fan van het Getz/Gilberto album, maar dit!
Dit is gewoon pure gelukzaligheid (zelfs ondanks - of net dankzij - die melancholische toon).

Favoriete jazz-album, zonder twijfel.

Zeer mooie plaat toch wel.

Het gebruik van instrumenten om een zekere sfeer te creëeren, waar dan vervolgens de tekst in ontstaat (in plaats van de meer gebruikelijke zang - begeleiding benadering) doet het 'em hier.

I believe in you is een parel.

Leerde hun (uiteraard) kennen van het leuke 'Ho Hey' maar eerlijk gezegd had ik niet al te hoge verwachtingen over het album. Ik vermoedde dat het weer zo'n band (+ album) zou zijn dat je luistert vanwege het bekende hitje op de radio, en voor de rest staat er dan meestal weinig spectaculairs of aangenaam op het album.

Well they proved me wrong.

Vanaf het frisse Flowers in your hair ben je meteen mee. Je hebt al een vermoeden van hoe de rest van het album zal klinken, en je hoopt dat ze dat aangename fleurige sfeertje kunnen behouden. En ook dat was hier inderdaad het geval.

Maar ook in het enige wat minder opgewekte nummer van het album 'Slow it down' vind ik dat ze aangenaam verbazen.
Zoals in hun meeste liedjes brengt de kleine bescheiden bezetting hier een 'sympathieke sound' voort. Iets waarvan je zou denken, als The Lumineers met 5 of 6 zouden zijn, zou het misschien net wat 'uit de hand lopen' en bijna iets van een circus hebben ofzo, dus hun kleiner aantal is in elk geval een van hun sterktes.

Het album 'The Lumineers' behoudt overal de frisse opgewekte sound van hun single 'Ho Hey' en lijkt nergens aan enthousiasme of kwaliteit in te boeten. De liedjes zijn dan ook weer voldoende divers om niet gewoon 11 "Ho Hey's" op een album te hebben staan, en goeie zet om de wat kortere nummers met langere af te wisselen.

Sterk debuut!:)