De eerste twee van Elbow vind ik top, vanaf het eerste moment dat ik ze hoorde. De derde had even tijd nodig, maar stond al snel op gelijke hoogte. Daarna ben ik de band uit het oog verloren, want zoveel andere muziek. Momenteel ben ik alles vanaf The Seldom Seen Kid een beetje aan het roteren. Op elk album staan zeker nog wel wat mooie nummers, maar als geheel vind ik het minder geworden. Hoewel de laatste twee me wel weer wat meer aanspreken. Little Fictions luistert op zich wel soepel weg, wat misschien ook mijn grootste punt van kritiek is. Het is wat flauwtjes allemaal. Toch denk ik dat deze laatste, en de vorige, het op het juiste moment goed kunnen doen. Niet op de achtergrond, de stem van Garvey vraagt (bij mij althans) nog steeds om volle aandacht.

Mooi album. Heel sfeervol. Alleen vind ik hier, in tegenstelling tot op bijv. The Köln Concert, het applaus aan het eind van elk stuk wél storend. Dat hadden ze wat mij betreft alleen na het laatste nummer mogen laten zitten. Het gemurmel van Jarrett had hier wat mij betreft ook niet gehoeven. Ik weet dat het een live album is, maar hier leidt het echt af van de verstilde pianostukken.

Mark Kozelek is één van mijn favoriete artiesten. De man heeft al zoveel moois gemaakt, met Red House Painters, Sun Kil Moon (behalve die van vorig jaar dan, ugh), Desertshore, Jimmy Lavalle en onder zijn eigen naam. Muziek die ik vaak draai en die ook vrijwel nooit verveelt.

Maar dan deze plaat... Anderhalf uur lang wordt mijn geduld op de proef gesteld en eerlijk gezegd is dat al op na de eerste paar nummers. Dan gooit hij er ook nog 3 van meer dan 10 minuten tegenaan.
En waar gaat het allemaal over. Het enige nummer dat me enigszins kan bekoren is Sublime, tevens een van de kortste nummers. De praatzang-stijl die Kozelek zich heeft aangemeten de laatste paar jaar vind ik een stuk minder aantrekkelijk dan zijn 'normale' zang van eerdere albums en ik hoop dat hij daar snel weer naar terugkeert. Zo niet, dan vermaak ik me nog steeds prima met de rest van z'n werk.

Mijn favoriete album van 2017 (ik heb er niet zoveel gehoord, maar toch). Ik ben niet zo heel goed in het uitleggen waarom ik een album goed vind. Het is meer een gevoel hè?
En deze voelt gewoon zo goed. Het album heeft die melancholische sfeer waar ik zo van hou. De lijzige zang past daar goed bij. Ik ben geen tekstueel ingesteld persoon, maar ik kan horen dat er aandacht aan de teksten is besteed. Het loopt allemaal erg lekker.
Opener Closure is al genoemd en ook Living for Other People (met stemmige violen en een deel gesproken tekst) en de afsluiter I Left You Twice, Not Once zijn zeer mooi.

Hier ga ik me nog lang mee vermaken.

Over het algemeen kan Richard Ashcroft weinig verkeerd doen in mijn ogen (of oren), want wat heeft hij mooie muziek gemaakt, zowel solo als met band. Weemoedig, melancholisch, met altijd wel een paar lichtpuntjes hier en daar.
These People vond ik de eerste keer dat hem hoorde maar tegenvallen, met name nummers als Out of My Body, This Is How It Feels en Hold On, waarop Ries een vrolijker "modern geluid" probeert. Doe dat nou gewoon niet, denk ik dan. Moeten er ook strijkers in élk nummer, vraag ik me af, maar goed, dat hoort misschien wel een beetje bij z'n muziek. Een tweede beluistering verandert weinig aan mijn gevoel bij deze plaat: teleurstelling. They Don't Own Me, These People en Picture of You maken wel iets goed, maar kunnen het album niet redden.
Het maakt wel dat ik benieuwd ben naar z'n vijfde, want iemand met zijn kwaliteiten kan nooit twee missers achter elkaar maken, toch?

Soundgarden is nooit een van mijn favoriete bands geweest. Destijds (rond '91/'92) luisterde ik naar Nirvana, Pearl Jam, Temple of the Dog, RHCP. Alice in Chains heb ik pas veel later ontdekt.
De stem van Chris Cornell op TotD vond ik goed, maar het heeft er niet toe geleid me in z'n andere band(s) te verdiepen. Er was ook nog genoeg andere muziek te ontdekken..

Wat Superunknown betreft, er staan een paar hele fijne nummers op, zoals Fell on Black Days, The Day I Tried to Live en Like Suicide. Gaandeweg verlies ik echter mijn interesse. Tussen de nummers die me aanspreken, zitten er teveel die me weinig doen. Ik denk ook dat ik mede daardoor het album gewoon net iets te lang vind. Het had veel meer impact gehad als er een stuk of 10 nummers op hadden gestaan.
Deze staat wel al een tijdje op mijn verlanglijst en ik ga hem ook zeker nog een keer aanschaffen. Wie weet, als ik dit album een paar keer via mijn installatie heb gehoord, i.p.v. de speakers die op mijn laptop zijn aangesloten, dat mijn mening nog wijzigt.

Ik ben een paar luisterbeurten verder toch minder enthousiast dan in het begin. Er staan weliswaar een paar nummers op, die tot de beste van Spinvis behoren, maar als geheel beklijft het gewoon niet echt geloof ik. En wat betreft Nachtwinkel: een vreselijk geval, met dat (sorry Belgen) irritante accent. Nee, ik denk dat de voorganger en het debuut hier bovenuit steken.

Samen met Perils from the Sea is dit het album van Sun Kil Moon/Kozelek waar ik het meest naar luister. Het was ook mijn eerste kennismaking met de grillige singer-songwriter. De covers van Modest Mouse nummers worden op typische Kozelek-wijze uitgevoerd, (gelukkig) nog ver verwijderd van z'n dagboek-stijl van tegenwoordig. De lengte is ook ideaal, waardoor je zin krijgt het nogmaals aan te zetten. Een album zonder missers wat mij betreft.

Het heeft zo'n 25 jaar geduurd voor ik deze en Full Circle heb gedraaid. Niet ten onrechte zo blijkt. Dit heeft weinig met The Doors te maken. Ik ben van mening dat als de frontman van een band overlijdt, de band beter opgedoekt kan worden of onder een andere naam verder moet gaan, want het wordt nooit meer zoals het was. De twee albums zonder Morrison zijn daar voorbeelden van. Hetzelfde geldt voor bijv. Alice in Chains. Stel je Pearl Jam voor zonder Eddie Vedder, of Songs: Ohia zonder Jason Molina. Gaat 'm gewoon niet worden.