Dream Theater staat in mijn top tien lijstje van favoriete bands (niet als beste want dat bestaat niet). Maar ze staan daar door resultaten uit het (steeds verdere) verleden. Voor mij was hun laatste echte goede plaat Black Clouds & Silver Linings uit 2009. Maar na 2002 werd het ook steeds wisselvalliger. Het dieptepunt was dan ook The Ashtonising. Toen heb ik ze moedwillig uit het oog verloren. En dan keert Portnoy terug en lees ik hier goede waarderingen! Dan wordt ik toch weer nieuwsgierig.... de hoes doet denken aan de eerste platen....het thema doet denken aan de eerste platen... want tenslotte heet de band ook DREAM Theater!
Het zal toch niet?... de glorieuze come back van DT?!
Nha.... na 2 weken regelmatig luisteren is dit toch een flinke tegenvaller en waarom?
DT is een progressieve metalband maar ze maken al jaren dus geen progressie door. Progressief betekent eigenlijk ook dat je vernieuwend bezig zou moeten zijn en je zou het ook kunnen verwachten van deze heren maar ze kiezen er blijkbaar toch voor om de plat gebaande wegen telkens maar weer opnieuw te bewandelen. Sinds jaar en dag weet je wat je krijgt bij DT en soms zijn de tracks goed tot sterk. De productie staat altijd als een huis. De krachtpatserij is er altijd (ook zonder Portnoy), tot bijna vervelends toe. En daar is Parasomnia niet anders in. Qua composities vind ik Night Terror en Dead Asleep er boven uit steken. Bend The Clock is zoveel in een dozijn semi ballad. De tijden van Misunderstood, Best Of Times en Through Her Eyes zijn lang vervlogen. The Shadow Man Incident vind ik op zich best heel aardig maar duurt veel te lang. Compacter zou het wel eens de beste track kunnen zijn.
alhoewel ik teleurgesteld ben krijgt dit album toch een 3.5 omdat het toch ook weer niet slecht is. Maar ik zou zo graag veel meer avontuur zien en lekker verrast willen worden. Ben bang dat dat nooit meer gaat gebeuren.

stem geplaatst

In mijn nimmer aflatende honger naar nieuwe muziek kwam ik dit schijfje tegen toen het net uitkwam. Het lag in de bak "nieuwe rockmuziek" in de muziekbibliotheek te Rotterdam. Het hoesje was echt afzichtelijk nichterig en toch besloot ik het een kans te geven. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor! Want het is gewoon heerlijke catchy glamrock muziek. Het heeft zeker raakvlakken met de stijl die vooral begin jaren 70 enorm populair was. Maar het is ook heel verfrissend afwisselend met soms een Abba touch. En dat zeg ik niet omdat de heren uit Zweden komen. Er staan een paar sterke tracks op met als summum het al eerder genoemde It Takes A fool To Remain Sane. Maar ook Echo Chamber, Ain't To Proud To Bow en bv Let Your Body Decide mogen er zeker zijn. De muziek is soms ook zeker campy en daar moet je van houden, zeker als je straight bent.... en naar mn eigen verbazing kan ik het goed hebben. Ik die doorgaans naar hardrock en metal luister. De andere pareltje wat ik nog wil noemen is in al zijn eenvoud het wonderschone This sad Bouquet. Een ballade die het enige echte ruspuntje is van dit album.
Het album hierna In Lust We Trust is anders dan de titel zou vermoeden een stuk minder camp en serieuzer met een aantal maatschappij kritische songs. Het 3e album (State Of The Ark) is gewoon ruk, met teveel disco mijn pakkie an niet. Met het album Prayer For The Weekend was weer stukke beter met het Eurovisie songfestival nummer The Worrying Kind. Het laatste wapenfeit In Full Regalia was weer ver onder de maat. Kortom geen enkel album kan tippen aan het eerste. Denk je niet teveel in hokjes, hou je van avontuur? Probeer dan deze "nichterige camp muziek"! (met alle respect)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst