stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Natuurlijk is Black Sabbath een monument in de popmuziek en heeft een leidende rol gespeeld in de harde rock/metal scene. Maar voor mij persoonlijk ben ik nooit een echte Sabbath fan geworden. Dat komt voornamelijk doordat ik vind over de hele linie genomen de meeste songs ik maar vrij statisch vind. De meeste albums blinken niet uit in hoge mate aan variatie, hooks en diepte. Dat Ozzy Osbourne voor mij ook maar een heel matige zanger was hielp dan ook niet mee. Voor mij is het beste album van BS dan ook de laatste verzamelaar uit 2016 The Ultimate Collection.
In de jaren 80 had ik ook zo'n verzamelbandje en dat vond ik dan ook toen genoeg. Totdat ik de plaat The Eternal Idol een kans gaf. De hoes intrigeerde me al en het feit dat er voor mij een onbekende zanger de vocalen verzorgde maakte mij weer nieuwsgierig. En ik werd beloond zeg!... Naast het feit dat de productie/geluid sinds begin jaren 70 sterk verbeterd waren (ok, de cassettespeler was ook niet de beste) was ook de zanger Tony Martin een verademing. Wat een strot, wat een overtuiging en wat een beleving!
Dat begint gelijk al met de openingstrack The Shining en het logge Ancient Warrior waarna het gaspendaal effe dieper ingedrukt wordt met Hard Life to Love. Maar het beste is voor het laatst bewaard met het geweldige doom track Eternal Idol. Het is een echte Sabbath plaat terwijl er maar 1 originele lid is overgebleven. Later begreep ik dat het tot stand komen van dit album nogal een zooitje is geweest. 3 verschillende producers hebben er mee bemoeid, 2 bassisten en drummers en de oorspronkelijke zanger Ray Gillen (oa Badlands) zag zijn zangkunsten verwijderd worden omdat hij bij Blue Murder aan de slag wou gaan. Tony Lommi zag het wel zitten met de heer Martin. Samen hebben ze nog 4 albums gemaakt (vorig jaar gebundeld in het mooie Anno Domini boxset). Op het album Tyr staat de beste Sabbath track onder Tony Martin; The Sabbath Stones, waar de zanger nog beter voor de dag komt.
Maar zoals ik al in het begin zei, ook onder Tony Martin kan het niet voorkomen worden dat het vrij statisch blijft. Black Sabbath die voor mij als belangrijkste pluspunt de geweldige gitaarmuren heeft met de krachtigste riffs. En zeker in de jaren 70 een unieke sinistere sfeer kon laten voelen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren